Margir telja að barnið innra með okkur sé eitthvað sem við skiljum eftir í fortíðinni á fullorðinsárum. Raunin er hins vegar sú að við berum það með okkur hvert fótspor og ef það fékk ekki þarfir sínar uppfylltar á sínum tíma fer það á endanum að stjórna ferðinni. Það vill Elyce Kiperman-Gordon meina en hún er bandarískur sálfræðiráðgjafi og meðferðaraðili sem sérhæfir sig í heildrænni sálfræðimeðferð (e. holistic psychotherapy) og geðheilbrigðisráðgjöf og starfar undir vörumerkinu The Feeling Expert®.

„Hefurðu einhvern tíma upplifað lágværan en stöðugan ótta um að eitthvað sé alveg að fara úrskeiðis? Þrátt fyrir að lífið gangi vel á yfirborðinu, vinnan er frábær, samböndin stöðug og heimilið til fyrirmyndar er eins og það vanti alltaf herslumuninn upp á að þú getir slakað á.“

Þetta er algengara en fólk grunar, sérstaklega hjá þeim sem virðast hafa náð mjög langt í sínu lífi segir Elyce. Hún telur að kvíðinn eigi sér oftast þessa auðveldu skýringu. Kvíðinn tilheyri óörugga innra barninu í þér en þetta er sá hluti af þér sem með öllum líkindum staðnaði á þeim aldri þar sem kvíðinn varð partur af þínu daglega lífi.

Felubúningur fullorðinsáranna

Elyce lýsir þessu þannig að það sem gerir þennan innri kvíða svona erfiðan í greiningu er að hann klæðist fullorðinsfötum og mætir í vinnuna með okkur. Við erum ekki að meðtaka hann sem réttilegan ótta við erfiðar aðstæður heldur teljum við okkur trú um að við séum bara að sýna „ábyrgð“, „raunsæi“ eða „tillitssemi“.

Þetta birtist í:

• Að ofútskýra allt: Finnst þér þú þurfa að hafa allar lýsingar fullkomnar svo enginn misskilji þig? Það er ekki bara nákvæmni. Það er óttinn við að vera dæmd(ur) eða refsað.
• Að gera sig lítinn: Að stíga til baka og taka ekki pláss í herberginu finnst okkur oft vera auðmýkt. Í raun getur það verið gamla reglan um að það sé öruggast að vera ósýnilegur.
• Stöðugt tilfinningalegt eftirlit: Þú virkjar öll skilningarvitin og fylgist náið með skapi allra í kringum þig. Það er dásamlegt að hafa samkennd, en ef þú gerir þetta til að tryggja að enginn verði reiður, ertu að verja þig.
• Fljót(ur) að segja afsakið: Að biðjast afsökunar strax, jafnvel þegar þú gerðir ekkert rangt, finnst okkur bera vott um ábyrgðarkennd. Oft er það hins vegar fljótlegasta leiðin sem barnið fann á sínum tíma til að stöðva einhverja óvænta og jafnvel ógnvænlega atburðarrás.

Breytingin hefst á samtalinu við barnið í sér

Lykillinn að því að komast undan þessu munstri felst ekki í því að „laga“ barnið, þagga niður í því eða ýta því dýpra niður. Það þarf einfaldlega að sýna því meiri athygli.

Næst þegar þú finnur dæmigert varnarviðbragð hríslast um þig, hvort sem það er löngun til að flýja samræður, afsaka þig að ósekju eða stýra aðstæðum um of, skaltu staldra við. Spyrðu sjálfa(n) þig: „Hvaða útgáfa af mér er að bregðast við núna? Er það fullorðna, örugga manneskjan sem ég er í dag, eða er það litla barnið sem var hrætt?“

Um leið og þú getur komið auga á hvaða útgáfa á í hlut er möguleiki á að þessi viðbrögð hætti að stjórna þér. Í stað þess að láta stjórnast af óttanum geturðu farið að eiga samtal við hann. Þessi litla hliðrun á sjónarhorni er staðurinn þar sem raunveruleg vellíðan og innri friður getur hafist.