Fékk þau skilaboð frá yfirmanninum að hún væri nú ekkert í Pepsi-deildinni

„Já,“ segir hún hugsi. „En svo ég byrji nú alveg á byrj­un­inni þá er ég nátt­úr­lega alin upp í þessu umhverfi, það sner­ist allt um íþróttir. Við pabbi horfðum til dæmis alltaf saman á enska bolt­ann alveg frá því að ég var svona fimm ára. Svo fór ég sjálf að æfa fót­bolta og hef bara verið á kafi í íþróttum síðan ég man eftir mér. Það var alltaf horft á íþrótta­f­réttir heima og við fylgd­umst vel með öllu sem var að ger­ast í þeim heimi. Barnæska mín sner­ist öll um þetta og ég þekkti ekk­ert annað.

Ég við­ur­kenni að ég hafði alltaf lúmskan draum um það að reyna að kom­ast inn í íþrótta­f­rétta­mennsk­una en á sama tíma þá er ekki hægt að segja að þessi stétt hafi verið opin fyrir konum, það var engin kven­fyr­ir­mynd í þessu starfi þegar ég var krakki, þannig að ég setti bara sama­sem­merki þarna á milli og ákvað að ég gæti aldrei gert þetta því það væru engar konur í þessu. Hvernig ætti ég að geta komið inn í þetta fag? Það var ein­fald­lega ekki raun­hæfur mögu­leiki.“

Krist­jana segir það hafa verið æsku­draum­inn að starfa við íþrótta­f­rétta­mennsku, henni hafi bara ekki dottið í hug fyrr en fyrir nokkrum árum að kona gæti fengið vinnu við að segja fréttir af íþróttum. Mynd / Hallur Karlsson

Krist­jana byrj­aði feril sinn í fjöl­miðlum árið 2010 sem almennur blaða­maður á Frétta­blað­inu þar sem hún var á inn­blað­inu, eða eins og hún segir í „bleiku frétt­unum.“

„Ég leit svo á, á þeim tíma, að þetta væri senni­lega það lengsta sem ég kæm­ist í blaða­mennsk­unni, engar íþrótta­f­réttir heldur var ég að skrifa um hluti sem ég hafði í raun­inni engan áhuga á. Ég við­ur­kenni fús­lega að ég fylgist ekk­ert með Hollywood-slúðri eða veit nokkuð um Kar­dashian-klanið og ég hlæ stundum að því enn þann dag í dag að ég hafi verið að vinna við þetta svona lengi. Ég var í þessu alveg til 2015, með smá­vegis hléum reyndar.

Til þess að setja í sam­hengi hversu fjar­lægur draumur mér fannst það vera að ég gæti farið að vinna í svona hrein­rækt­aðri karla­stétt eins og íþrótta­f­rétta­mennska var þá, get ég nefnt sem dæmi að ég var í fót­bolta á þessum tíma og bað ein­hvern tíma um að fá að fara korteri fyrr af því ég þurfti að spila leik á Akranesi um kvöldið, þá fékk ég þau skila­boð frá yfir­mann­inum að ég væri nú ekki í Pepsi-deild­inni og þyrfti nú ekk­ert að vera að stökkva fyrr úr vinnu fyrir ein­hvern leik. Svona athuga­semdir voru alltaf að koma og þá sann­færð­ist ég meira og meira um að það þýddi ekk­ert fyrir mig að hugsa um íþrótta­f­rétt­irnar, ég væri bara ein­hver kona sem skipti engu máli.“

Spurð hvort hún hefði ekki getað fengið pabba sinn til að tala máli sínu hristir Krist­jana höf­uðið ákaft.

„Ég vildi alls ekki koma pabba í þá stöðu. Ég vildi halda honum algjör­lega fyrir utan þetta. Ein­hverra hluta vegna var það samt komið í umræðu hvort ég vildi ekki prófa að spreyta mig á íþrótta­deild­inni en ég gerði ekk­ert í því, ekki síst eftir að ákveð­inn maður á blað­inu sagði mér að það þýddi sko ekk­ert fyrir mig að ætla að kom­ast áfram á því að vera ein­hver pabbastelpa, ég gæti ekk­ert valsað bara inn í íþrótt­irnar þegar mér sýnd­ist af því að ég væri dóttir Arnars. Ég fékk enda­lausar svona athuga­semdir þannig að ég jarð­aði þennan draum bara.“

Viðtalið við Krist­jönu má lesa í heild sinni hér.

Krist­jana Arn­ars­dóttir er í for­síðu­við­tali í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.