Arnar hefur áhyggjur af drengjum: „Þroski þeirra er í uppnámi“

Arnar Sverr­is­son sál­fræð­ingur segir íslensk skóla­kerfi full­kom­lega van­búið til að ala upp og kenna veik­ara kyn­inu, drengjum. Hann hefur áður lýst yfir áhyggjum sínum vegna kyn­röskun stúlkna og hinni nýju móð­ur­sýki hér­lendis.

Þetta er ekki í fyrsta sinn sem Arnar skrifar um áhyggjur sínar. Grein sál­fræð­ings­ins, „Kyn­röskun stúlkna. Hin nýja „móð­ur­sýki“, vakti upp reiði innan hinsegin sam­fé­lags­ins á Íslandi. Formaður Trans Íslands sagði grein­ina upp­fulla af dylgjum og rang­færslum af verstu gerð en í henni er meðal haldið fram að trans fólk sé brenglað. Nú ritar hann aðra aðsenda grein í Morg­un­blaðið.

„Um þessar mundir eru það almælt tíð­indi, að drengir séu umvörpum tregir – í ein­kunnum mælt. Þeir eru hvorki læsir né skrif­andi, svo við­un­andi sé. Stjórn­mála­menn og almenn­ingur yppir öxlum. Umræðan um þessa mann­rétt­inda­hörm­ung er svo rýr í roð­inu, að Her­mundur Sig­munds­son sál­fræð­ingur jafnar henni við þöggun. Samtímis þessum tossa­gangi verða sjúk­dóms­grein­ing­arnar stöðugt skraut­legri og lyfja­gjafir fær­ast jafnt og þétt í vöxt til að halda staul­unum í skefjum. Svo van­búið er skóla­kerfið til upp­eldis og kennslu veik­ara kyns­ins,“ segir Arnar.

Arnar gerir skóla­stáka að umtals­efni og kallar þá hina nýju und­ir­stétt skól­anna. Drengirnir séu slæmu krakk­arnir í skóla­starf­inu og vísar hann þar meðal ann­ars til nið­ur­stöðu lang­tíma­rann­sóknar Lynn A. Barnett á þrjú hund­ruð skóla­börnum sem sýni að strax í fyrsta bekk sýni kenn­arar gáska­fullum drengjum andúð. Þá eigi kven­kenn­arar einkum erfitt með að meta hæfni stráka. „Margir hafa síð­ustu ára­tugi bent á, að blikur séu á lofti í skóla­starfi og að við flytum sof­andi að feigðar­ósi. Það fjölgar stöðugt þeim rann­sókn­ar­nið­ur­stöðum, sem valda mann­úð­ar­sinnum, eig­in­legum jafn­rétt­is­sinnum, og velunn­urum barna, hrolli millum skinns og hör­unds,“ segir Arnar sem telur að þroski drengja á skóla­aldri sé í upp­námi.

Arnar bendir á rann­sóknir sem sýna að kenn­arar hafi færri og rýr­ari vænt­ingar til kalkyns nem­enda sinna. Hann veltir upp þeirri spurn­ingu hvort drengir bíði hrein­lega tjón af skóla­göngu sinni. „Í átta ára gam­alli rann­sókn komu í ljós m.a. eft­ir­talin ein­kenni á námi drengja; dróg­ust aftur úr í námi og töldu sig ekki færa um að vinna það upp; þekk­ing­ar­leysi í lestri, skrift og reikn­ingi allar götur frá leik­skóla og fyrstu stigum grunn­skóla; leiði, sem leiddi til trufl­ana í kennslu­stundum; slæmt sam­band við kenn­ara; fram­andi náms­efni; auk­inn þrýst­ingur eftir tíu til tólf ár í skóla og skortur á hjálp í því sam­bandi; van­trú á, að góður árangur í skóla stuðl­aði að því, að þeir fengu vinnu; hræðsla við skuldir í tengslum við háskóla­nám; ónægur und­ir­bún­ingur til að takast á við meg­in­um­breyt­inga­skeið á ung­lings­aldri; afskornir frá sam­fé­lag­inu og heimi full­orð­inna; ein­elti; ofbeldi eða ofbeld­isógn í hvunndeg­inum. Þá fóru þeir, sem fyrir ofbeldi urðu, leynt með reynslu sína. Umhverfis okkur fjölgar dap­ur­legum nið­ur­stöðum rann­sókna á drengjum í skóla. Þroski þeirra er í upp­námi,“ segir Arnar.