Harmsaga Önnu á Tenerife heldur áfram: „Ég átti von á hinum verstu viðbrögðum“

Anna Krist­jáns­dóttir glímir enn við harðar sótt­varn­ar­að­gerðir þar sem hún býr á Tenerife. Þar ætl­aði hún svo sann­ar­lega að hafa það gott yfir árið sem er að líða en raunin varð allt önnur.

Frá ævin­týrum sínum greinir Anna í færslu á Facebook. „Það var farið að sjást til sólar að nýju eftir tveggja mán­aða inni­lokun og mánuð í við­bót af ströngum tak­mörk­unum, en ég gat þó farið að hreyfa mig utandyra og jafn­vel skroppið á milli hreppa á eyj­unni. Einnig var farið að létta svo á sam­kvæmislíf­inu að heim­ilt var að opna veit­inga­hús og bari að nýju. Inga á Barnum var meðal þeirra fyrstu til að opna þrátt fyrir strangar tak­mark­anir, en það hafði lítið að segja því flestir Íslend­ing­arnir voru farnir heim og ég stundum ein­asti við­skipta­vin­ur­inn,“ segir Anna.

Þrátt fyrir harðar aðgerðir hefur Anna haft í nógu að snú­ast. „Ég þurfti að kaupa mér nýja inni­skó og finna mér aðra íbúð að búa í. Með hjálp góðs fólks fann ég svo loks íbúð rétt hjá Barnum, reyndar á annarri hæð í næstu götu. Svo háttar til hér í Paradís að ekki er lögð mikil áhersla á nið­ur­föll af svölum og ver­öndum íbúð­ar­húsa, ein­falt og stutt rör út og ekk­ert meira. Nokkru eftir að ég flutti inn gerði sjald­gæfa úrhellis­rign­ingu og reynd­ist annað nið­ur­fallið stíflað. Ég los­aði um stífl­una með þeim afleið­ingum að vatn og óhrein­indi spraut­uð­ust niður og yfir íþrótta­galla nágrann­ans. Ég átti von á hinum verstu við­brögðum, en nágrann­inn var ekk­ert að æsa sig, bað mig samt að fara var­lega næst þegar losa skyldi stíflu,“ segir Anna sem keypti sér líka nýja blæju­bíl á dög­unum:

„Sumir Íslend­ing­arnir hérna aka um á gömlum druslum sem höfðu verið keyptar fyrir slikk og ég fór að leita að ein­hverri slíkri. Það reynd­ist ekki auð­velt að finna slíkan en svo benti Inga mér á einn sem hún fann á net­inu. Gamla tveggja dyra Mercedes Benz blæju­bif­reið. Bíla­sal­inn sem seldi mér bíl­inn var ekki alveg sáttur við Mercý, komst ekki almenni­lega inn í hana og fannst hún þröng og ómögu­leg, þetta væri sko ekk­ert fyrir svona gam­alt fólk eins og sig. Nú, hvað ertu gam­all?, spurði ég. 65 var svarið. Þá hló mar­bend­ill.“

Erf­ið­leikar tóku aftur við hjá Önnu þegar til­fellum kór­ónu­veirusmita fór ört fjölg­andi á Tenerife í vetur. Árið sem átti að vera henni svo þægi­legt varð að einni langri harm­sögu. „Eftir of miklar til­slak­anir fóru yfir­völd að herða aftur á regl­unum. Fyrst var fyr­ir­skipað að loka börum og veit­inga­húsum klukkan ell­efu á kvöldin, síðar fyrir klukkan tíu með að útgöngu­bann á nótt­unni varð að átta tíma banni allar nætur. Sum veit­inga­hús sem höfðu opnað í von um að túrist­arnir færu að sjá sig, skelltu aftur í lás,“ segir Anna og bætir við:

„Ofan á allt hættu íslenskar ferða­skrif­stofur að bjóða upp á ferðir hingað og ekk­ert beint flug var frá í ágúst og þar til skömmu fyrir jól. Hafa þessir Íslend­ingar aldrei heyrt um upp­bygg­ingu trausts? Það ger­ist ekki með aug­lýs­ingum um sól­ar­landa­ferðir sem síðan er aflýst. Í Paradís sátum við og sökn­uðum Íslend­ing­anna sem ætl­uðu að koma en komust ekki. Í stað­inn fengum við krónu­veirusmit­aða Breta og ég horfði fram á stór­tap á hluta­bréf­unum mínum í Icelandair.“