Inga minnist Jónínu stóru systur: „Ég mun sakna þín til hinstu stundar og minnast þín með gleði“

Ingi­björg Sara Bene­dikts­dóttir segir það von­laust að ætla að fylla það tóma­rúm sem varð til við frá­fall Jónínu systur hennar. Hennar muni hún sakna til sinnar hinstu stundar og minn­ast með bæði gleði og stolti yfir að hafa átt sem systur og vin­konu.

Ingi­björg minn­ist stóru systur sinnar í hjart­næmri færslu á Facebook. Hún segir það einmitt vera sitt síð­asta prakk­ara­strik til Jónínu að birta minn­ing­ar­orð sín þar í stað þess að birta þau í Morg­un­blað­inu. „Ég var að hugsa um að senda minn­ing­ar­grein um fen­omenið systur mína í blöðin. Svo átt­aði ég mig á því að ég er búin að búa of lengi í Noregi til að vera með­virk með þessu liði. Missi örugg­lega nokkra vini en það verður bara að hafa það. Fjöl­miðlar voru alltaf frekar til­búnir til að skrifa um systur mína þegar illa áraði en þegar vel gekk. Veit að hún hefði orðið brjáluð út í mig að birta þessi skrif mín ekki í Morg­un­blað­inu sem hún elskaði að lesa, að birta þetta bara hér á mínum vegg á facebook verður síð­asta prakk­ara­strikið mitt til þín Jónína mín,“ segir Ingi­björg.

Ingi­björg segir að í sumum sam­fé­lögum fæð­ist stundum svo stórir ein­stak­lingar að fólk standi bara á gati og að Jónína systir hennar hafi sann­ar­lega verið slík. „Það var 8 ára ald­urs­munur á okkur, sem minnk­aði með árunum en ég man lítið eftir henni sem barn. Bara þess­ari rosa­lega fal­legu og dug­legu systur minni, sem von­laust var að vera í ein­hverri sam­keppni við. Held að við for­eldrar og systk­ini höfum öll áttað okkur snemma á því að Jónína var eitt­hvað svo miklu stærra en bara dóttir og systir, hún var það sem ég myndi kalla á norsku „fen­omen“ eða fyr­ir­bæri,“ segir Ingi­björg og heldur áfram:

„Við systur vorum tals­vert ólíkar og ósam­mála um margt, hún skyldi ekk­ert í mér að vera trú­laus, vinstri sinnuð og ekki vildi ég koma í detox með henni og háðum við marga rimm­una um þau mál­efni, allt þó í góðu. Mér fannst örugg­lega jafn gaman að stríða henni og henni mér. Það var henni mjög erfitt að þiggja en ekki gefa. Þær eru fal­legar síð­ustu minn­ing­arnar sem við eigum um hana. Það eru þær sem eru mik­il­vægastar. Hún var ekk­ert á förum, hug­ur­inn var alls ekki á förum, hún elskaði jólin, elskaði að gefa. Því miður er það svo að þótt hug­ur­inn sé í bata þá segir lík­am­inn stundum stopp. Hins vegar sá ég aldrei fyrir mér systur mína sem aldr­aða konu með göngu­grind, það hefði passað henni ákaf­lega illa. Hún lifði hratt en hefði svo sann­ar­lega mátt fá mörg ár í við­bót, kynn­ast barna­börn­unum betur, sjá þau vaxa úr grasi og jafn­vel eign­ast ný.“

Hér er fjöl­skyldan saman komin. For­eldr­arnir Ásta og Benedikt á sitt­hvorum vængnum í efri röð og á milli þeirra eru eldri systk­ini Jónínu, Pálmi og Hólm­fríður. Í neðri röð­inni eru yngri systur Jóninu, þær Helga (lengst til vinstri) og Inga í miðj­unni. Jónína heitin er svo lengst til hægri.

Ingi­björg segir þau systk­inin sjaldan hafa tekið hvert annað alvar­lega og það hafi iðu­lega verið mikið hlegið á hitt­ingum. Þrátt fyrir strangar sótt­varn­ar­reglur náðu þær systur að faðm­ast í haust áður en Jónína kvaddi. „Ég faðma þig bara samt“ sagði hún þegar við hitt­umst í haust í ferm­ing­ar­veislu í miðju kóf­inu og ég eitt­hvað að reyna að halda 2ja metra reglu, nýkomin frá Noregi. Mikið afskap­lega þykir mér núna vænt um að hún hafi þó einu sinni haft vit fyrir bet­ur­vit­anum litlu systur sinni og gefið mér þetta ynd­is­lega faðm­lag, sem reynd­ist því miður okkar síð­asta. Við sitjum hérna öll eftir hálf­dofin. Hún elskaði ömmu hlut­verkið og spillti barna­börn­unum vís­vit­andi. Það var ekki síst þeim að þakka að hún fékk trú á sjálfri sér aftur sem ein­stak­lingi og að ömmu­hálsa­kotið væri nóg, að hún þyrfti ekki að gefa öllum gull og græna skóga til að fólki þætti vænt um sig. Dætrum mínum var hún góð frænka og þær höfðu oft á orði að Jónína frænka væri allt önnur mann­eskja en þessi Jónína Ben sem stundum var í fjöl­miðlum,“ segir Ingi­björg og bætir við:„Ég mun varð­veita minn­ingu systur minnar sem fjár­sjóð og fæ von­andi tæki­færi til segja næstu kyn­slóð frá upp­á­tækjum hennar og elsku. Líf þitt var stundum dans á rósum systir en þyrn­arnir stungu oft illa. En þó þú bogn­aðir þá gafstu aldrei upp, þerraðir tárin og hélst áfram þinn veg – á þinn hátt. Tóma­rúmið sem þú skilur eftir þig verður von­laust að fylla, ætla ekki einu sinni að reyna það. Þessi fátæk­legu skrif mín koma öllum til­finn­ingum mínum til þín ekki alveg til skila. Ég mun sakna þín til hinstu stundar og minn­ast þín með gleði og stolti yfir því að hafa átt slíka systur og vin­konu. Kærar þakkir fyrir sam­fylgd­ina allt mitt líf.“