Jenný Anna er látin: „Ég er breysk manneskja. Ég er fljótfær, kjaftfor.“

Jenný Anna Baldurs­dóttir er látin. Hún var þjóð­fé­lags­rýnir og í hópi vin­sæl­ustu blogg­ara lands­ins. Jenný Anna var 69 ára er hún lést. Jenný Anna skrif­aði lengi hug­renn­ingar sínar þegar Eyjan.is var sá mið­ill sem var mið­stöð póli­tískrar umræðu á net­inu. Jenný Anna lýsti sér sjálf með eft­ir­far­andi orðum:

„Ég er breysk mann­eskja. Ég er fljót­fær, kjaft­for, hugsa stundum (og skrifa líka) áður en ég tala og þarf reglu­lega að biðj­ast afsök­unar á brestum mínum þegar ég missi mig við alls­konar tæki­færi. Þá er það frá – allir eru mann­legir og jadíjadída.“

Jenný not­aði þessa mynd ítrekað sem höf­unda­mynd á blogg­inu

Jenný Anna hóf fer­ill sinn sem blogg­ari á vef Morg­un­blaðs­ins. Jenný Anna var óhrædd við að tjá óvin­sælar skoð­anir og á end­anum varð hún vin­sæl­asti blogg­ar­inn á vef Morg­un­blaðs­ins.

Þá ákvað Jenný Anna árið 2009 að sölsa um og færa sig á Eyjuna. Ákvað Jenný að flytja sig um set eftir að Davíð Oddsson var gerður rit­stjóri Moggans.

Í Morg­un­blað­inu í dag er greint frá að þessi merka kona sé fallin frá. Þar segir:

Okkar ást­kæra eig­in­kona, móðir, tengda­móðir og amma, JENNÝ ANNA BALDURSDÓTTIR, Herj­ólfs­götu 38, Hafn­ar­firði, lést á Land­spít­ala Hring­braut fimmtu­dag­inn 28. jan­úar. Útför mun fara fram í kyrr­þey að ósk hinnar látnu.

Einar Vilberg Hjart­ar­son Sara Hrund Ein­ars­dóttir María Greta Ein­ars­dóttir Ari Benóný Malmquist Helga Björk Laxdal Björn Axelsson og barna­börn

Á Eyjunni Var Jenný fljót að skipa sér í hóp vin­sæl­ustu bloggar­anna. Oft skrif­aði hún þar stuttar, snarpar færslur og gagn­rýndi þar sam­fé­lag sitt og stjórn harð­lega. Síðan voru aðrar per­sónu­legri og lengri, þar sem hinn kald­hæðni rit­snill­ingur opn­aði sig um ýmis per­sónu­leg mál.

Annað dæmi um skrif Jennýjar er pist­ill eins og þessi:

Ég hef ekki bloggað mjög lengi – Só?  Stundum verður maður yfir­kom­inn af því sem er að ger­ast í þjóð­fé­lag­inu. Þol­þrösk­uld­ur­inn hrein­lega brast

Stað­reyndin er þó sú að ég er lif­andi búmmer­ang, sorrí, ég kem alltaf aftur og aftur og aftur,  og allar yfir­lýs­ingar mínar um annað eru á pari við þegar ég hét öllum mínum fyrr­ver­andi ævar­andi tryggð, ég meina það full­kom­lega þangað til að ég geri það ekki lengur.

Ég sá mig ekki hafa geð­heilsu til að blogga við und­ir­spil öskur Vigdísar Hauks­dóttur eða lyga SDG og dugnað hans í að svíkja kosn­inga­lof­orðin sem hann gaf þjóð­inni eins og hann væri með gull­stangir í fórum sínum til handa þess­ari þjáðu og þjónk­un­ar­fullu þjóð, sem gleypti kjaftæðið um nán­ast full­kom­inn heim, bara ef þjóðin kysi hann.

Áfallið yfir að lands­menn mínir gleyptu þessa snáka­olíu hráa var þó verst.

Halló, þegar við kusum voru 4 ár frá hruni og allir alveg: Helvítið hann Stein­grímur og Jóhanna sem að sögn hrun­flokk­anna settu þjóð­ina á höf­uðið.

Jóhanna,  Stein­grímur J og þeirra sam­starfs­menn eru örugg­lega óvin­sælasta ræst­ing­ar­fólk í heimi.

Talandi um að vera fastur í Fell­ini­bíó­mynd þar sem aðal­leik­ar­arnir (á sýru) ljúga eins og sprútt­salar upp á fólkið sem tók að sér að þrífa upp eftir hrun­flokk­ana, sem eru hrun­flokkar enn í dag og munu verða þar til þeir gera sjálfa sig upp.

Ég veit ekki hversu oft blogg­and­inn heltók mig á þessu tíma­bili – en sú stað­fasta kona sem ég er (jeræt) náði áttum og það end­aði með því að ég kveikti í lyk­il­orð­inu að mínu eðla bloggi svona figúra­tívt, sjálfri mér til verndar.

Ég kvald­ist í hljóði,  bak­aði og lærði harð­angur og klaustur (rosa­lega skemmti­leg prjóna­að­ferð).

En nú er ég komin aftur -les­endum eyj­unnar til mik­illar gleði, jájá, og ætla að láta gossa, bara eins og and­inn blæs mér í brjóst.

Það eru einkum tvö mál sem gera það að verkum að tján­ing­ar­þörfin er að drepa mig.

Ef það böggar ein­hvern þá eru úti­dyrnar hér og Mogginn fæst á öllum betri bens­ín­stöðvum.

Að mál­unum sem ég mun ein­henda mér í að blogga um til að byrja með, nei ekki í dag, ég ætla ekki að fara að blogga doðranta, kommon, er Leka­málið hennar Hönnu Birnu (já hún á það tótallí sko af því hún er ráð­herra mála­flokks­ins).

Bullið, barna­skap­ur­inn, van­still­ingin, hrok­inn og þvælan í SDG sem náði hámarki í við­tali við Gísla Martein í dag, er svo óásætt­an­legt þegar æðsti maður þjóð­ar­innar á í hlut, að það er ekki hægt að dansa skottís fram hjá því.

Fyrr myndi ég hætta að reykja, ganga á Esjuna, stunda sjóstund og hefja át á fisklifur.

Takk SDG fyrir að koma mér í blogg­ham.  Ég vissi að þú ættir eftir að gera eitt­hvað fyrir mig.

Gísli Marteinn er maður dags­ins.  Ég var að gef­ast upp á GM þeim ljúfa dreng, fannst að þarna færi Familie Journalþáttur, með skoð­ana­bræðrum hans í aðal­hlut­verki það reynd­ist sem betur fer ástæðu­laus ótti.

Gísli Marteinn, taktu stjórn- og stjórn­ar­að­stöðu­fólk með þessum hætti líka, sýndu mér og öðrum sem þrá við­töl þar sem gengið er eftir svörum versus drottn­inga, að þú sért kom­inn til að vera svona sem alvöru maður – alltaf, ekki bara gegn and­stæð­ingum þínum í stjórn­málum.

Ég sé ykkur á morgun vill­ing­arnir ykkar.  Þið sem viljið halda ykkur frá vondri konu sem rífur kjaft upp á eitt­hvað á Vigdísi þegar þannig liggur á mér, farið og látið gott af ykkur leiða við að bjarga heim­inum,  fara til messu or som­þeing.

Æ dónt gif a fokk tú bí onest.

Sí jú.

Jenný Anna yngri

Jenný Anna tjáði sig um feril sinn í við­tali við fjöl­miðla árið 2007.

„Ég byrj­aði að blogga í febr­úar 2007 því þá hafði ég allt í einu svo mik­inn tíma. Ég var ný­lega komin úr með­ferð eftir að hafa drukkið á mig sykur­sýki, orðin sjúk­lingur og gat ekki unnið. Ég hafði áður unnið mjög mikið og var nú kyrr­sett heima með þeim af­leið­ingum að ég fór að blogga eins og eng­inn væri morgun­dag­ur­inn.“

Vin­sældir Jennýjar má meðal ann­ars rekja til þess að hún kom til dyr­anna akkúrat eins og hún var klædd. En eins og hún sagði sjálf: