Hin tuttugu og tveggja ára gamla Saga Nazari ólst upp við mikið ofbeldi, en móðir hennar var aðeins sautján ára með fyrstu ástinni sinni þegar Saga kom í heiminn.
Fyrstu ár ævi sinnar bjó Saga ásamt foreldrum sínum í Noregi.
Hlutirnir fóru að versna og ákvað móðir Sögu að flýja frá manni sínum og flökkuðu þær mæðgur um Noreg, en flakkið var ekki komið til af góðu; Mæðgurnar bjuggu hér og þar og dvöldu einnig í fjölda kvennathvarfa á þessum stöðugu flótta undan föður Sögu, sem beitti móður Sögu miklu ofbeldi.
Áhrifin og afleiðingarnar af því að verða vitni að ofbeldi föður síns gegn móður sinni hafa vera mikil; markað líf Sögu; hún þróaði með sér fíknisjúkdóm – en hefur verið án hugbreytandi efna í fjögur ár, en Saga byrjaði í neyslu aðeins þrettán ára gömul eftir hræðilegan atburð:
„Ég var stödd með fjölskyldunni á spítala – gjörgæslu – þar sem átta ára gömul frænka mín dó; það var mikið áfall að sjá hana skipta um lit og breytast þegar hún var dáin,“ segir Saga um undanfara þess að hún leitaði í áfengi í fyrsta skipti sinn.
Saga nefnir að hún hafi verið haldin huglægri þráhyggju sem kom fljótlega upp á yfirborðið þegar hún hóf neyslu – án þess að nokkur gerði sér grein fyrir því og í kjölfarið varð neyslan nánast stjórnlaus.
Því miður eru þau mörg áföllin í lífi Sögu þrátt fyrir ungan aldur: var hún því lengi á flótta frá eigin tilfinningum, ein helsta flóttaleiðin var hugbreytandi efni; sem hún brúkaði daglega í mörg ár.
Saga segir frá einu atviki í lífi sínu – þegar hún var enn á unglingsaldri – þegar henni var byrlað ólyfjan.
Hún segir að einu sinni hafi hún „rankaði við mér í fangaklefa; vissi ekki neitt hvað hafði gerst – og mundi ekkert,“ segir Saga og bætir við að „einangrunin í þessum litla klefa hafði mikil áhrif á mig,“ og í kjölfarið gerði hún tilraun til að „enda líf mitt.“
Saga kennir ekki öðrum um atvik sem þessi en í þessu tilviki segir hún að „ég er ekki að tala illa um lögregluna almennt, en þarna var brotið á mér gróflega.“
Saga reyndi hvað hún gat til að vera „venjuleg og gera hluti sem venjulegt fólk gerir en mér fannst ég aldrei passa inn í hið svokallaða samfélagsnorm.“
Sex árum eftir að Saga byrjaði í neyslu – nítján ára gömul – var Saga á „götunni“ en segir að hún sé móður sinni þakklát í dag fyrir að hafa tekið þá hrikalega erfiðu ákvörðun að vísa barni sínu út af heimilinu „því það varð til þess að ég þurfti að horfast í augu við fíknisjúkdóminn.“
Í dag er Saga búin að vera „edrú í fjögur ár, og ég horfi björtum augum til framtíðarinnar.“
Þeir sem vilja fræðast meira um lífshlaup hinnar hugrökku Sögu er bent á hlaðvarpsþáttinn Það er von.
Athugasemdir