Guðrún hjá Stígamótum: „Mikil er skömm KSÍ og Guðna að ausa úr sér orðafroðu, afneitun og lygum

Guðrún Jóns­dóttir sem lengi var tals­kona Stíga­móta, en er nú sest í helgan stein, segir að „það er orðið langt síðan að valda­stofnun hefur verið afhjúpuð jafn svaka­lega og KSÍ und­an­farið. Það þurfti konur sem ein­fald­lega una ekki órétti til þess að fletta ofan af þögg­un­inni og sam­trygg­ing­unni með ofbeld­is­mönnum á meðal dáða­drengja þjóð­ar­innar. Konur sem hættu ekki, þrátt fyrir afneitun og grófar lygar for­yst­unnar og þögn fjöl­miðla æ ofaní æ. Hanna Björg Vil­hjálms­dóttir tók þennan slag fyrir okkur öll og við skuldum henni mik­inn heiður og þakkir. Mun fleiri konur tóku undir með henni og hróp­uðu á torgum.“

Guðrún nefnir einnig að KSÍ og Guðni Bergsson séu ekki að koma vel út þegar á heild­ina er litið, reyndar langt frá því:

„Mikil er skömm KSÍ og Guðna Bergs­sonar að ausa úr sér orða­froðu, afneitun og lygum þar til brota­þola kyn­ferð­is­brota­manns í lands­lið­inu Þórhildi Tori Arn­ar­dóttur, var ekki vært að þegja lengur yfir vald­níðsl­unni gegn henni, heldur varð að stíga fram með skjal­festar sann­anir fyrir því að um ósann­indi væri að ræða. Minna dugði ekki til að reka ofan í KSÍ óhroð­ann. Enn þrjóskast KSÍ menn við og senda út enn eina yfir­lýs­ing­una þar sem þeir þræta fyrir sinn þátt og það vottar ekki fyrir auð­mýkt eða sam­kennd eða iðrun gagn­vart kon­unum sem hafa verið þagg­aðar. Hversu margar skyldu þær vera?“

Að mati Guðrúnar eru lands­liðs­menn KSÍ vernd­aðir dáða­drengir:

„Enn ekki orð um hina ósnert­an­legu dáða­dreng­ina sem eru sak­aðir um hópnauðgun. Enn liggja konur sem segja frá ofbeldi lands­liðs­manna undir grun um lygar og enn geta þær ekki nafn­greint ofbeld­is­menn­ina án þess að eiga á hættu að „rétt­ar­kerfið“ dæmi þær fyrir meið­yrði. Enn búum við við þær aðstæður að það getur verið verra en ekk­ert að kæra ofbeldið.“

Guðrún er von­góð og segir að „bjartasta vonin er að við lærum af þessu ljóta máli að bar­átta fyrir rétt­læti borgar sig og að þögg­un­ar­kúltúr KSÍ þrí­fist hvorki þar né ann­ars staðar. Fót­bolta­karlar þurfa nú að rjúfa þögn­ina, stíga út úr skjól­inu á bak­við for­mann­inn og sýna að þeir uni ekki við þá hegðun sem varpar skugga á þá alla.“