Baldur biður fjölskylduna afsökunar. „Ég harma óendanlega þann sársauka sem ég hef valdið“

„Ég valdi að beita ofbeldi þetta kvöld sem hafði hræði­legar afleið­ingar og varð að harm­leik fyrir fjölda fólks sem aldrei verður bætt fyrir. Fyrir það er ég fullur iðr­unar og á ég þá einu ein­lægu ósk að saga mín geti orðið öðrum víti til varn­aðar.“
Þetta skrifar Baldur Ein­ars­son í yfir­lýs­ingu sem hann sendi frá sér í gær­kvöldi.
Árið 2002 varð Baldur, Magnúsi Frey Svein­björns­syni að bana. Hann gaf út bók á dög­unum þar sem hann skrifar meðal ann­ars um kvöldið örlaga­ríka. Móðir Magnúsar, Þorbjörg Finn­boga­dóttir hefur síðan þá lýst reiði og sorg sem hún og fjöl­skyldan hafi þurft að þola eftir að þau heyrðu frá lýs­ingum Baldurs í bók­inni.
Hún hefur sagt að Baldur fari með ósann­indi í bók­inni og sýni ekki iðrun.

Birti Vísir yfir­lýs­ingu Baldurs en þar biður hann fjöl­skyldu Magnúsar afsök­unar.

„Í ljósi þeirrar umfjöll­unnar sem hefur verið um bók mína „Úr helj­ar­g­reipum“ í fjöl­miðlum síð­ustu daga vil ég koma eft­ir­far­andi á fram­færi:

Ég harma óend­an­lega þann sárs­auka sem ég hef valdið Þor­björgu Finn­boga­dóttur, fjöl­skyldu hennar og vinum með lýs­ingum mínum í bók­inni. Það var aldrei ætlun mín að særa þau meira en orðið er og það voru mis­tök af minni hálfu að hafa ekki sam­band við þau áður en ég rit­aði kafl­ann sem fjallar um þann sárs­auka sem ég olli þeim.

Ég var valdur að dauða Magnúsar og vil ég á engan hátt draga úr ábyrgð minni í því máli.

Fang­els­is­dóm­ur­inn var ekki mín refs­ing. Það var miklu frekar sárs­auk­inn, skömmin og sekt­ar­kenndin sem fylgir því að vera valdur að dauða ungs manns í blóma lífs­ins, með til­heyr­andi harmi og óbæt­an­legum missi fyrir fjöl­skyldu hans og vini.

Ég hélt lengi vel að þessi megna van­líðan sem ég lifi með væri mín afplánun, en hún er í raun dag­leg áminn­ing fyrir mig um þá ábyrgð sem ég ber á gjörðum mínum og afleið­ingum þeirra. Ég átta mig á að það er aldrei hægt að bæta fyrir það að taka líf ein­hvers en það eina sem ég get gert er að gera mitt besta til að nota reynslu mína til að hjálpa öðrum af villi­götum.

Síðustu fjórtán ár ævi minnar hef ég í ein­lægni reynt að nýta þessa hræði­legu reynslu til að hjálpa öðrum og þannig reynt að koma í veg fyrir að mín skelfi­legu mis­tök verði end­ur­tekin af öðrum.

Það var aldrei, er ekki og mun aldrei verða ætlun mín að firra mig af nokk­urri ábyrgð og ég harma að ég hafi ekki verið nógu skýr í end­ur­sögn minni á þessum skelfi­lega atburði.

Ég valdi að beita ofbeldi þetta kvöld sem hafði hræði­legar afleið­ingar og varð að harm­leik fyrir fjölda fólks sem aldrei verður bætt fyrir. Fyrir það er ég fullur iðr­unar og á ég þá einu ein­lægu ósk að saga mín geti orðið öðrum víti til varn­aðar.“