Gyrðir segir umhverfið skipta máli: „Ég sæki oftast bein áhrif út fyrir þéttbýlið“

Afmæl­is­barn dags­ins er rit­höf­und­ur­inn, ljóð­skáldið og þýð­and­inn Gyrðir Elíasson. Fæddist hann á þessum degi árið 1961, sem gerir hann 61 árs.

Gyrðir gaf út fyrstu ljóða­bók sína, Svart­hvít axl­ar­bönd árið 1983 og hefur síðan gefið út um 20 ljóða­bækur. Það var hins vegar þegar fyrsta skáld­saga hans, Gangandi íkorni kom út árið 1987, sem Gyrðir sló ræki­lega í gegn. Er hann með dug­legri höf­undum lands­ins en eftir hann liggja tugir bóka, bæði þýddar og frum­samdar. Þykir Gyrðir góður stílisti og skáld­sögur hans ljóð­rænar en margar þeirra hafa verið gefnar út í öðrum löndum. Hafa verk hans hlotið fjöldi verð­launa í gegnum árin og er hann í flokki allra virt­ustu rit­höf­unda lands­ins.

Á heima­síðu Mið­stöðvar íslenskra bók­mennta má finna við­tal sem Sagen­haftes Island tók við Gyrði. Þar er hann meðal ann­ars spurður út í það hvort umhverfið skipti máli við skrifin en spyrlinum þótti skrítið að Gyrðir gæti samið í borg­arniðnum í Graf­ar­vog­inum.

„Já, það hefur nú gert það. Yfir­leitt er kveikjan eða frum­hug­myndin komin til ann­ars staðar frá, utan borg­ar­marka. Grunn­hug­mynd að sögu eða ljóði getur orðið til að sum­ar­lagi í nátt­úr­unni eða ein­hvers staðar fjarri, þó maður svo full­vinni hlut­ina heima hjá sér í borg­inni. Það hefur ein­hvern veg­inn alltaf verið þannig með mig að umhverfið hefur skipt mig máli á þennan hátt. Ég sæki oft­ast bein áhrif út fyrir þétt­býlið. Þó að vísu það ger­ist að ég skrifi um borg­ar­lands­lagið, þá er það ann­ars eðlis, önnur nálgun,“ svar­aði Gyrðir.

Mannlíf óskar Gyrði inni­lega til lukku með dag­inn!