Fannar bæjarstjóri var á Hellu þegar Suðurlandsskjálftinn reið yfir: „Þetta voru sérstakir tímar“

Fannar Jónasson, bæj­ar­stjóri í Grinda­vík, hefur staðið þétt við bakið á sínu fólki í þeim jarð­hrær­ingum sem hafa skekið Reykja­nes. Í við­tali við Reyni Trausta­son ræðir hann um jarð­hrær­ing­arnar og áhrif þeirra, um Suð­ur­lands­skjálft­ann sem hann fann vel fyrir sum­arið 2000 og í haust var hann í Marokkó þegar mann­skæður jarð­skjálfti reið þar yfir.

Í við­tal­inu talar hann meðal ann­ars um Suð­ur­lands­skjálft­ann sum­arið 2000, en Fannar var þá staddur á Hellu. Hér er brotið:

Suðurlandsskjálftinn

Og jörðin skelfur af og til.

Fannar var á Hellu þegar Suð­ur­lands­skjálft­inn reið yfir sum­arið 2000 og eyðilögð­ust nokkuð mörg hús.

„Ég var þá við­loð­andi sveit­ar­stjórn­ar­málin. Ég var til dæmis for­maður stjórnar Hita­veitu Rang­æ­inga, var það í 19 ár, og það urðu mjög miklar skemmdir á hita­veit­unni 17. júní. Aðveitan frá Lauga­landi og að Hellu og síðan í Hvols­völl laskað­ist mjög veru­lega og það var heita­vatns­laust hjá okkur í um það bil hálfan mánuð. Og það vildi bara svo vel til að við vorum að leggja nýja stál­lögn í stað­inn fyrir gömlu asbest­lögn­ina – ef það hefði ekki verið á loka­metr­unum má segja hefðu bæj­ar­fé­lögin verið vatns­laus svo mán­uðum skipti. Þannig að það var í raun­inni algert lán að þessi lögn skyldi nán­ast vera til­búin og að þessi atburður skyldi vera um mitt sumar. Ef þetta hefði verið 17. des­em­ber en ekki 17. júní hefðu hús skemmst í stórum stíl vegna frost­skemmda. Þannig að það var mikið lán yfir þessu. Sá skjálfti var mjög harður og eins og innbú okkar hjóna og ann­arra fór; meira og minna allt leir­tau brotn­aði. Þetta var reyndar mis­jafnt eftir húsum og götum en það urðu mjög miklar skemmdir hjá okkur.“

17. júní-skemmtun var í íþrótta­hús­inu á Hellu og Fannar hafði skroppið á skrif­stof­una og var þar þegar jarð­skjálft­inn reið yfir. „Það féllu bóka­skápar og voru möppur út um allt.“ Fannar fór út og seg­ist hafa séð um helm­ing­inn af vatn­inu úr sund­laug­inni í bænum streyma niður göt­una og að það hafi gusast upp úr laug­inni í jarð­skjálft­anum. „Það var raf­magns­laust í íþrótta­hús­inu og fólk var skelf­ingu lostið að koma út um neyð­ar­út­gang­ana. Þar hitti ég kon­una mína og börnin. Það var blíð­skap­ar­veður. Þetta var auð­vitað mik­ill atburður og harður skjálfti á Hellu en þó hann hafi verið ennþá harð­ari við upp­tökin þá vorum við svo nálægt þessu að það urðu miklar skemmdir.“

Fannar var í almanna­varna­nefnd Rang­ár­valla­sýslu á þessum tíma og var þess vegna svo­lítið við­loð­andi fram­haldið. „Þetta voru sér­stakir tímar.

Ég fór með vís­inda­mönnum og verk­fræð­ingum svo­lítið í úttektir á milli húsa og sá skemmd­irnar og auð­vitað brá mörgum í brún. Sumir þorðu ekki að fara aftur inn í húsin. Það var eft­ir­skjálfti 21. júní og hann var dálítið snarpur líka. Það var fólk sem tjald­aði í garð­inum hjá sér eða gisti ann­ars staðar. En þessi nýju hús eru svo ramm­byggð að þau stand­ast svona áraun. Elstu húsin sem voru kannski hlaðin og úr vik­ur­steinum fóru verst. Það mátti eng­inn fara inn í sum þeirra sem voru að því komin að hrynja. Nokkrum dögum seinna fóru björg­un­ar­sveit­ar­menn inn og tíndu út nauð­syn­leg­ustu muni en fólkið kom aldrei inn í húsin aftur. Þannig að hefði skjálft­inn staðið yfir örlítið lengur hefðu sum hús hrunið; elstu húsin sem voru byggð eftir allt öðrum reglum en nú eru í gildi.“

Hægt er að hlusta á allt viðtalið á hlaðvarpsveitu Mannlífs.