Lalli Johns um dvölina á Breiðuvík: „Maður var eiginlega alltaf á varðbergi með sjálfan sig“

Fæstir kveikja á per­unni þegar þeir heyra nafnið Lárus Björn Svav­ars­son en flestir þekkja hann sem Lalla Johns. Lalli er edrú í dag en hann var einn fræg­asti úti­gangs­maður lands­ins í ára­tugi.

Lalli var eitt þeirra barna sem vistað var á Breiðu­vík og leiðir hann líkum að því að dvölin þar hafi orðið til þess að hann hafi leiðst út í áfengis- og fíknefna­neyslu með þeim afleið­ingum sem lands­menn þekkja.

Saga Lalla er sann­ar­lega ein Sagna Skugga­barna og í við­tal­inu fer hann yfir lífs­hlaup sitt, til­komu við­ur­nefn­is­ins, neysl­unnar og edrú­mennsk­unnar.

Lalli lýsir dvöl­inni á Breiðu­vík sem hálf­gerðu fang­elsi.

„Þegar maður fór í mat var ein­hvers konar gæslu­maður sem sat yfir manni og sá til þess að maður kláraði mat­inn,“ segir Lalli þegar Reynir spyr hann út í harð­ræðið á Breiðu­vík, þar sem hann dvaldi frá sirka 1963 til 65, þá ung­lingur. Seinna í við­tal­inu segir hann að ef drengirnir klár­uðu ekki mat­inn, fengu þeir sama mat dag­inn eftir. „Maður var eig­in­lega alltaf á varð­bergi með sjálfan sig.“ Eitt­hvert skiptið reyndi Lalli að kom­ast hjá því að borða mat­inn með því að troða honum í brjóst­vas­ann sinn.

Aðspurður hvort hann hefði ein­hvern tíma verið læstur inni á Breiðu­vík svarar Lalli: „Það gat komið fyrir ef þú taldir, eða taldir, þeir fundu það bara upp hjá sér. Sem sagt að refsa manni, frekar en að gera gott úr hlut­unum.“

Reynir: „Þannig að Breið­ar­vík­ur­dvölin hefur ekki bjargað nokkrum manni?“
Lalli: „Nei, held hún hafi ekki bjargað nokkrum manni. Eftir að maður fór þaðan var maður miklu verri.“

Lalli nefnir svo eitt smá­at­riði varð­andi Breið­ar­vík. „Það var sett rauða­möl í kringum húsið, þannig að ef þú fórst út þá var alveg fylgst með manni. Maður var alltaf undir smá­sjánni hjá þessu fólki.“

Reynir: „Já, bara eins og fang­elsi.“

Lalli: „Já, eins og fang­elsi, þannig séð.“

Segir Lalli að stans­laust hafi verið fylgst með drengj­unum og að ekk­ert hafi verið að gera á Breiðu­vík, engar tóm­stundir og engin sam­skipti við annað fólk. „Ég var alltaf að bíða eftir tím­anum, að kom­ast í burtu en svo bara leið hann svo hægt og rólega.“ Á öðrum stað segir Lalli: „Maður umgekkst ekk­ert fólk þarna. Strák­arnir voru eig­in­lega bara á varð­bergi gagn­vart sjálfum sér og öðrum. Og svo pössuðu þeir sig á því að vera bara hljóðir. Um leið og dag­ur­inn var búinn var bara þakkað fyrir sig og setið inn á her­bergi eða labbað eitt­hvað um.“

Hægt er að hlusta á allt við­talið við Lalla á hlað­varpsveitu Mannlífs.