Dularfullt hvarf Seyðfirðings í Aberdeen – Sást síðast á spjalli við bílstjóra fyrir utan hótel

Þrír skip­verjar af vél­skip­inu Víkingi frá Seyð­is­firði sátu að snæð­ingi inni á Stanley hót­el­inu í Aberdeen í Skotlandi, mánu­dags­kvöldið 26. febr­úar 1951. Menn­irnir þrír höfðu ekki hug­mynd um að einn þeirra væri að borða sína síð­ustu mál­tíð.

Fjöl­margir Íslend­ingar hafa horfið spor­laust í útlöndum í gegnum ald­irnar en hvörfin eru mis­dul­ar­full. Í mörgum til­fellum er um að ræða sjó­menn sem dottið hafa lík­lega milli stafs og bryggju og drukknað en það á þó senni­lega ekki við um alla sjó­menn­ina sem týnst hafa. Hvarf Hjartar Bjarna­sonar er eitt af þeim dul­ar­fyllstu.

Hjörtur Bjarna­son

Eftir að Hjörtur (49 ára) hafði snætt kvöld­verð á Stanley hót­el­inu í Aberdeen ásamt Þorgeiri Jónssyni og Birni Ein­ars­syni, sem unnu með Hirti um borð í Víkingi. Eftir mat­inn gerðu þre­menn­ing­arnir sig til­búna til að ganga aftur að skip­inu en Hjörtur tók þá eftir bif­reið sem lagt var fyrir utan hót­elið og stakk upp á að þeir myndu fá skutl að bátnum. Þorgeiri leist ekki á það og hóf að ganga í átt að bryggj­unni en er hann leit við sá hann að Hjörtur virt­ist eiga í sam­tali við öku­mann bif­reið­ar­innar. Það var svo ekki fyrr en morg­un­inn eftir að það upp­götv­að­ist að Hjörtur var horf­inn. Og það hefur hann verið frá hvarf­inu en skip­verjar Víkings töldu frá­leitt að hann hefði fallið milli skips og bryggju enda hafi bát­ur­inn legið þétt upp við bryggju.

Tíminn fjall­aði um hið dul­ar­fulla hvarf á sínum tíma:

Seyð­firð­ingur hverfur

í skozkum hafn­arbæ

Varð eftir af félaga sínum á tali við bif­reiða­stjóra í veit­inga­hús­dyrum

Mánu­dag­inn 26. febr­úar hvarf í Aberdeen í Skotlandi skip­verji af vél­skip­inu Víkingi frá Seyð­is­firði, maður um fimm­tugt, Hjörtur Bjarna­son að nafni, til heim­ilis í Seyð­is­firði. Veit eng­inn, hvað af honum hefir orðið.

Hjálmar Vil­hjálms­son, sýslu­maður í Seyð­is­firði, skýrði Tímanum svo frá þessum atburði: Víkingur kom til Aberdeen aðfara­nótt mánu­dags­ins, og var farm­ur­inn seldur á mánu­dag, olía tekin og gengið frá skip­inu í Vikt­or­íu­dokk þar í höfn­inni.

Sást síð­ast á tali við bíl­stjóra

Klukkan 6—7 um kvöldið fór Hjörtur við þriðja mann í Stan­ley­hótel, skammt frá höfn­inni, og snæddu þeir félagar þar. Voru með honum Þorgeir Jónsson, einnig Seyð­firð­ingur, og Björn Ein­ars­son, fyrsti vél­stjóri. Er þeir höfðu setið einn til tvo klukku­tíma í veit­inga­hús­inu, bjugg­ust Hjörtur og Þorgeir til brott­ferðar, en Björn var eftir. Þegar út kom, veitti Hjörtur athygli bif­reið, sem beið við veit­inga­húsið, og hafði orð á því við Þorgeir, að þeir fái sér bíl og aki niður að skip­inu. Þorgeir eyddi því og hélt áfram, en Hjörtur dok­aði við, og er Þorgeir leit um öxl, stóð hann við bíl­inn, að því er virt­ist í sam­ræðum við bíl­stjór­ann. Hélt Þorgeir þá áfram til skips og hátt­aði, en morg­un­inn eftir urðu skip­verjar þess varir, að Hjörtur var horf­inn, og spurð­ist ekki til hans eftir þetta.

Leitað til lög­regl­unnar

Skip­stjór­inn sneri sér þegar til lög­regl­unnar í Aberdeen og var skipið látið bíða í tvo daga, meðan hún rann­sak­aði málið. En ekki báru þessar eft­ir­grennsl­anir árangur. Skip­verjum í Víkingi þykir ósenni­legt, að Hjörtur hafi fallið í höfn­ina og drukknað, því að skipið lá fast við bryggju, svo að maður hefði varia komizt niður á milli borð­stokks og bryggju, og borð­stokkur skips­ins nam ekki hærra en bryggju­pall­ur­inn. — Sýslu­mað­ur­inn á Seyð­is­firði hefir snúið sér til stjórn­ar­ráðs­ins og óskað þess, að það hafi með­al­göngu um frek­ari eft­ir­grennsl­anir um það, hvað af Hirti hafi orðið. Hjörtur var sér­stakt prúð­menni í allri fram­göngu.