Hörður Torfa kveður Megas

Söngvaskáldið Hörður Torfason minn­ist vinar síns, Magnúsar Þórs Jóns­sonar, Megasar, í áhrifa­mik­illi færslu sem hann birti á Facebook í gær. Þar rifjar hann upp ára­tuga­langa vin­áttu þeirra og segir að þeir hafi báðir þurft að takast á við þá hlið frægð­ar­innar sem fæli í sér höfnun, for­dóma og ein­mana­leika.

Í færslu sinni byrjar Hörður á per­sónu­legum orðum til Megasar.

„Ef allt hefði farið eins og stefnt var að sætum við saman að spjalli nákvæm­lega núna. En þú kvaddir í gær­kvöldi og kemur ekki aftur.“

Hann segir þá hafa verið ferm­ing­ar­bræður, jafn­aldra og vini um ára­tuga­skeið og að þeir hafi deilt reynslu af því að verða áber­andi í sam­fé­lag­inu.

„Við lærðum fljót­lega að frægðin er tví­bent. Hún gat opnað dyr sem áður voru lok­aðar, en hún gat líka gert mann ber­skjald­aðan.“

Hörður segir að þegar fólk verði sýni­legt sé það ekki lengur aðeins dæmt fyrir verk sín heldur einnig fyrir líf sitt, skoð­anir og ákvarð­anir.

„Það var reynsla sem við báðir þurftum að horfast í augu við - hvor með sínum hætti. Enda varð hún upp­spretta nokk­urra góðra sam­tala í gegnum tíð­ina.“

Í færsl­unni rifjar hann upp að þeir hafi báðir ákveðið að standa með sjálfum sér fremur en að fela sig.

„Þegar við ákváðum að fela okkur ekki á bak við upp­gerð­ina, heldur standa með sjálfum okkur og sann­fær­ingu okkar, vissum við að ein­hverjir myndu snúa baki við okkur. En jafn­vel þú gast ekki vitað hversu djúp sú höfnun yrði.“

Hann segir þá hafa kom­ist að þeirri nið­ur­stöðu að auð­veld­ara hefði ef til vill verið að þegja og falla inn í hóp­inn, en það hefði ekki verið heið­ar­legt.

„Frelsið hefur sitt verð. Stundum er það ein­mana­leiki. Stundum missir maður vinnu, vini eða örygg­is­til­finn­ingu. En þegar maður hefur einu sinni ákveðið að lifa í sam­ræmi við eigin sann­fær­ingu verður erfitt að snúa aftur til þess sem maður veit að er ósatt.“

Undir lok færsl­unnar þakkar Hörður vini sínum fyrir sam­fylgd­ina og þau sjón­ar­horn sem hann færði fólki.

„Kæri Magnús Þór, Megas. Takk fyrir sam­fylgd­ina, vin­átt­una, öll sam­tölin og öll þau óvæntu sjón­ar­horn sem þú færðir okkur sem fengum að fylgja þér.“

Að lokum sendir hann fjöl­skyldu og aðstand­endum Megasar inni­legar sam­úð­ar­kveðjur.