Amma Víglundar Þorsteinssonar, sem lést af slysförum 28. maí síðastliðinn, aðeins 10 ára að aldri, Aðalbjörg Stefanía Helgadóttir, birtir falleg minningarorð sem hún og afi Víglundar skrifuðu á Facebook.
Rifja þau upp hversu fljótt bændagenin hafi komið í ljós hjá Víglundi í upphafi færslunnar:
„Elsku Víglundur okkar. Eða Lundi eins og við kölluðum þig lengi vel eða allt þar til þú komst því skýrt á framfæri við okkur að þér líkaði ekki það viðurnefni. Það var nokkuð ljóst þegar við sáum þig fyrst að þú hefðir fengið bændagenin frá föður þínum. Þínar stóru hendur voru strax mun hentugri til að halda utan um girðingarstaura heldur en að sinna skrifstofuvinnu. Enda þurfti ekki að kalla til Íslenska erfðagreiningu til að gera frekari DNA greiningu á þér.“
Aðalbjörg segir að Víglundur hafi ekki verið orðinn hár í loftinu þegar hann vildi taka út sprettuna heima hjá afa sínum og ömmu:
„Þín samsetning erfðamengis sem bóndi varð ljós mjög snemma. Þú hefur sjálfsagt ekki verið eldri en 3ja ára þegar þú komst í gistingu til okkar og það fyrsta sem þú gerðir var að fara út á lóðina okkar til að taka út sprettuna. Þér leist ekkert á þessa órækt sem blasti við þér á blettinum okkar og sagðir að þarna væri nú aldeilis verk að vinna. Þetta þyrfti að herfa og plægja þannig að næst þegar þú kæmir myndir þú taka með þér tæki til þess að vinna á þessu. Þér fannst þó afi þinn ekki vera nægilega áhugasamur um nauðsyn þess að ráðast sem fyrst í þessa vinnu.“
Næst þegar Víglundur litli kom í heimsókn var hann tilbúinn að taka til hendinni á lóðinni:
„Þegar þú komst svo næst í gistingu þá varstu búinn að taka til ýmiskonar tæki og tól sem þú taldir líkleg til þess að gagnast við að koma rækt í óræktina. Þú vildir svo hefjast handa um leið og við stigum inn fyrir þröskuldinn en við töldum ráðlegra að bíða til morguns. „Klukkan hvað á ég að byrja á morgun?“ spurðir þú þá en afi þinn sagði að þú gætir byrjað um leið og þú vaknaðir daginn eftir. Síðan vaknaðir þú auðvitað kl. 7 morguninn eftir og vildir hefjast handa. Okkur tókst að fá þig til að borða fyrst morgunmat og horfa aðeins á barnaefnið með Lofti áður en þú dreifst þig út í garð með þínar stórvirku vinnuvélar til að vinna á óræktinni. Það sem eftir lifði helgarinnar slóst þú ekki slöku við að plægja, herfa og bera á blettinn.“
Að lokum segja amma og afi Víglundar þessa minningu lýsa mannkostum Víglundar vel og birtir síðan fallegt ljóð eftir Friðrik Guðna Þorleifsson.
„Þessi litla minning lýsir mannkostum þínum vel; að sjá hvað mætti betur fara, finna leiðir til að takast á við það, ráðast fumlaust í verkið og ljúka því af varkárni og með sóma. Jafnósanngjarnt og það er að þér hafi ekki verið gefinn tími til að láta alla draumana þína rætast, þá er huggun harmi gegn að þú nýttir vel hverja stund. Því að þrátt fyrir að þér hafi aðeins verið gefin tíu ár, þá skilur þú eftir hlýjar minningar í hjörtum allra sem þér kynntust.
Þau ljós sem skærast lýsa,
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast
og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauðans dómur fellur
og dóm þann enginn skilur.
En skinið loga skæra
um skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þórleifsson)
Sofðu rótt, elsku drengurinn okkar.
Afi og Adda amma.“
Útför Víglundar fór fram í gær í Skálholtsdómkirkju.
