Ingibjörg Einarsdóttir, móðir barns með fjölþættan vanda, gagnrýnir harðlega ummæli tveggja ráðherra um stöðu meðferðarúrræða fyrir börn hér á landi og segir sig ítrekað hafa verið „gaslýsta“ opinberlega fyrir að benda á raunverulega stöðu málaflokksins. Þetta kemur fram í pistli sem hún birti á á Vísi.

Í honum segir Ingibjörg að hún hafi fjórum sinnum orðið fyrir því að ráðherrar véfengi málflutning hennar opinberlega, af hálfu Guðmundar Ingi Kristinssonar og síðar af Ingu Sæland.

Ingibjörg segir að ástæða gagnrýni hennar sé sú að hún hafi sagt „sannleikann um raunverulega stöðu barna með fjölþættan vanda“ og bent á skort á viðeigandi meðferðarúrræðum hér á landi. Hún rifjar meðal annars upp ummæli Guðmundar Inga þess efnis að það væri ekki áfellisdómur yfir íslenska kerfinu að foreldrar þyrftu að leita með börn sín í meðferð til Suður-Afríku. Þá hafi hann jafnframt sagt að meðferðarúrræði þar stæðust ekki staðla sem giltu hér á landi eða á Norðurlöndum, þrátt fyrir að hafa samkvæmt Ingibjörgu ekki kynnt sér úrræðið sérstaklega.

Ingibjörg segir þó að eitt sé ljóst: „Börnin eru edrú þar.“ Hún bendir jafnframt á að það hafi ekki alltaf verið raunin í íslenskum úrræðum.

Alvarleg staða

Þá gagnrýnir hún að engin skýr gæðaviðmið séu til fyrir fíknimeðferð barna á Íslandi og segir að því sé í raun ekkert gæðaeftirlit með slíkri þjónustu. Hún vísar til skýrslu frá Gæða- og eftirlitsstofnun velferðarmála þar sem fram komi að meðferðarúrræði á vegum Barna- og fjölskyldustofu hafi aldrei verið árangursmæld.

Ingibjörg segir jafnframt að í sömu skýrslu komi fram að innan meðferðarúrræða séu börn sem ættu fremur heima innan geðheilbrigðiskerfisins vegna alvarlegra geðrænna veikinda. Hún segir það vera enn einn áfellisdóminn yfir kerfinu og bætir við að „börn séu bókstaflega að brenna inni í kerfi sem á að bjarga þeim.“

Einnig gagnrýnir hún fullyrðingar um að enginn biðtími sé eftir meðferð fyrir börn. Hún segir að þrátt fyrir yfirlýsingar þess efnis viti hún um barn í alvarlegri stöðu sem hafi ítrekað endað á bráðamóttöku og beðið í tæpan mánuð eftir meðferð.

Að hennar sögn hafi hún tekið sérstaklega fram að staðan væri mismunandi eftir úrræðum og að ekki væri biðlisti í langtímameðferð fyrir drengi um þessar mundir, en aftur á móti væri biðlisti í grunnmeðferð. Þrátt fyrir það hafi því verið haldið fram opinberlega að „engin börn biðu eftir meðferð“.

Ingibjörg segir það mjög alvarlegt þegar barnamálaráðherrar fari með ósannindi um jafn viðkvæman málaflokk og telur að slíkt grafi undan foreldrum og börnum sem glími við vandann.

„Þetta er málaflokkur þar sem staðan er oft bókstaflega spurning um líf eða dauða,“ skrifar hún og kallar eftir því að stjórnvöld horfist heiðarlega í augu við stöðuna í stað þess að „sópa óþægilegum staðreyndum undir teppið.“