Söngkonan og alt muglig konan Steinunn Jónsdóttir er tveggja stráka móðir sem hún segir að séu bestir og eiginkona pabba þeirra sem er víst ekki síðri. Með þeim býr Esja, hundurinn þeirra, sem er eins árs gleðigjafi mikill. Blaðamaður hafði samband við listakonuna sem tekur fram að hún sé hrútur í stjörnumerki, en það ætti að segja mörgum ýmislegt, þó svo hún segist hafa róast með aldrinum. Í dag nýtir hún hvert tækifæri til þess að eiga góðar stundir með fólkinu sínu. Þegar hún er eitthvað ein að stússast er hún yfirleitt með einhverja góða hljóðbók í gangi, og ef ekki það þá skemmtilega tónlist.

Steinunn vinnur sem tónlistarkona, blaðamaður hjá Birtíngi og svo er hún að kenna krökkunum í Fellaskóla lagasmíðar einu sinni í viku, sem hún segir að sé allt mjög gott og gefandi.

Gott að geta tappað inn á sköpunarkraftinn hjá hinum

Þú hefur verið að gefa nýlega út eigið efni undir listamannsnafninu Steinunn á borð við „Á köldum kvöldum“, „Stiklað á stóru“ og „Spóla til baka“. Hvernig finnst þér að vinna sjálfstætt eftir að hafa verið einn af forsprökkum tveggja mjög ólíkra en áhrifamikilla hljómsveita, Amabadama og Reykjavíkurdætra?

„Það er búið að vera mjög gaman og líka hollt fyrir mig, bæði sem höfund og flytjanda. Í Amabadama erum við tíu á sviðinu og þar af þrjú að syngja og í Reykjavíkurdætrum höfum við lengst af verið átta, allar að rappa. Þannig að í sköpunarferlinu er maður alltaf að semja með öðrum eða fyrir aðra og þarf því óhjákvæmilega að gera einhvers konar málamiðlanir. Á móti er mjög gott að geta tappað inn á sköpunarkraftinn hjá hinum þegar hann er við það að tæmast hjá manni sjálfum og sérstaklega kannski með Reykjavíkurdætrum þá myndi ég segja að við ýtum hvor annarri mjög oft út fyrir þægindarammann og hjálpum hvor annarri að vaxa.“

Steinunn er að semja út frá sjálfri sér í sólóverkefninu sínu þar sem sköpunarferlið hefur að mestu verið bara samtal á milli hennar og Gnúsa, mannsins hennar, þannig að það verður kannski ósjálfrátt enn persónulegra þar sem hún hefur upplifað að finnst hún frjálsari. „Það að ég sé líka bara að hugsa um mína rödd, allavega í flestum lögunum, verður til þess að lögin henta mér vel og ég nýt þess mjög vel að syngja þau.

En mér finnst bara bæði betra. Við byrjuðum á þessu sólóverkefni þegar böndin mín voru í pásu, sem var þægilegt, og svo núna þegar við erum að verða búin með plötuna eru þau að vakna úr dvala. Þannig að þetta er fullkomlega tímasett allt saman.“

Sólólögin þín hafa verið mjög grípandi. Hvernig myndir þú lýsa þínum persónulega hljóðheimi miðað við það sem þú gerðir áður?

„Mér finnst þetta alveg vera framhald af því sem við Gnúsi vorum að gera með Amabadama. Þetta er náttúrulega reggae og svo er Gnúsi að semja lögin með mér og er dálítið allt í öllu í stúdíóinu, útsetur, spilar á hljóðfærin, hljóðblandar og tekur upp – eins og hann gerði og gerir með Amabadama. Þannig að þetta sólóverkefni er bara fallegt rótarskot af Amabadama-trénu, sem við ræktuðum saman.“

Það kveður samt alveg við nýjan tón, segir Steinunn. „Ég hlusta mikið á gullaldar reggaetónlist og er innblásin af henni, elska að leika mér með vibradó í söngnum – sem er eitthvað sem er mikið gert í reggae. En á sama tíma held ég mikið upp á íslenskar dægurlagasöngkonur á borð við Ellý Vilhjálms, Erlu Þorsteins og fleiri, og ég er innblásin af þeim líka. Síðan ólst ég upp í kór og spilaði á víólu, þannig að það hefur örugglega áhrif á það hvernig ég sem og syng.“

Hafa hvetjandi áhrif á hvert annað

Hvenær megum við búast við breiðskífu frá þér?

„Hún er alveg að koma. Við ætlum að leggjast yfir það sem eftir er í sumarfríinu.“

Þú og maðurinn þinn, Gnúsi Yones, vinnið mikið saman. Hvernig ganga tónsmíðarnar fyrir sig á heimilinu? Myndast einhvern tímann ágreiningur um takt eða textalínu?

„Ég man ekki til þess, enda erum við með frekar svipaðan smekk. Ef annað okkar kemur með einhverja gagnrýni er hitt yfirleitt sammála og jafnvel búið að hugsa það líka.
Það er mjög gott að vinna með Gnúsa, enda er hann undrabarn. Mér finnst við hafa hvetjandi áhrif hvert á annað og við höfum mikla trú á hvert öðru. Það er frekar mikilvægt finnst mér í skapandi samstarfi! Jákvæð orka og sköpunargleði.“

„Það hlýtur að vera hægt að finna pening“

Hvað er það mikilvægasta sem þú tókst með þér úr samstarfinu við Reykjavíkurdætur?

„Það mikilvægasta er vináttan! Ég lít á þær og þeirra fólk sem fjölskylduna mína, enda höfum við gengið í gegnum ansi margt saman á þessum tólf árum sem við höfum verið hljómsveit. Minningarnar eru líka mikilvægar. Þær eru líka allar svo fyndnar og skemmtilegar og miklir grallarar, og ég elska að hlæja og grallarast. Það er eiginlega fáránlegt hvað þetta var eitthvað næs. Að fá að túra heiminn með vinkonum sínum, búa til tónlist og flytja hana fyrir fjöldann.“

Steinunn segir að vinnulega hafi þetta verið hinn mesti og besti skóli. „Ég hef oft hugsað að ef það væri hægt að meta það sem við höfum lært af þessu samstarfi sem nám þá værum við allar með doktorsgráðu í alls konar hlutum, ég held að það sé enginn betri í teymisvinnu.“

Þú hefur haldið tónlistarsmiðjur fyrir börn og unglinga. Hvað kemur þér mest á óvart við sköpunargáfu krakka í dag?

„Ég hef unnið svo lengi og mikið með börnum að það kemur mér í raun ekkert á óvart hvað þau eru skapandi og skemmtileg, en það er alltaf jafn gefandi að kenna og halda smiðjur fyrir börn.

Ef eitthvað kemur mér á óvart þá er það þegar stjórnvöld ákveða að skera niður styrkveitingar og þrengja að þeim sem eru að sinna börnunum okkar. Ég á tónlistar- og dansskólunum sem ég fékk að alast upp í og öllum kennurunum mínum svo mikið að þakka. Allt þetta aukanám sem foreldrar mínir leyfðu mér að stunda fyrir utan hefðbundnu skólaskylduna kenndi mér svo mikið – félagsfærni, vinnusemi, að hugsa í lausnum og svo afskaplega margt annað. Það hlýtur að vera hægt að finna pening annars staðar.“

Það eru liðin rúm tíu ár síðan „Hossa Hossa“ varð að stórsmelli. Verðurðu einhvern tímann þreytt á því lagi eða fyllist þú alltaf sömu gleðinni?

„Ég er allavega ekki orðin leið á því ennþá! Kannski væri ég orðin þreytt á því ef við hefðum verið að gigga á fullu síðan lagið kom út, fyrir 12 árum! En það var afskaplega gaman að endurnýja kynnin við það þegar við komum saman á ný í fyrra og svo er stemningin alltaf jafngóð á tónleikum þegar við tökum það þannig að gleði alla leið!“