Það er einmana staður að búa í heimi þar sem allir eru grunaðir um græsku. Fyrir þá sem hafa lifað af áföll er sá staður oft bitur veruleiki.

Þegar við höfum orðið fyrir djúpum andlegum sársauka þróar heilinn með sér ofurnæmt hættuástand, en þetta kemur fram í rannsóknum National Institutes of Health (PMC). Við hættum að sjá fólk sem manneskjur. Í staðinn verða þeir sem standa okkur næst og jafnvel þeir sem eru okkur algjörlega ókunnugir að skotmörkum fyrir okkar eigin ótta.

Skrímslin í skugganum

Þegar áfallatengdar kveikjur (e. triggers) virkjast gerist eitthvað hræðilegt í huganum. Við týnum mennsku fólksins í kringum okkur. Í okkar augum hætta þau að vera flóknar verur og verða að einhverju miklu hættulegra:

• Fólki sem skeytir engu um okkur.
• Fólki sem er tilbúið að yfirgefa okkur.
• Fólki sem stjórnar og ógnar okkur.
• Fólki sem þorir ekki að standa með okkur.

Í þessu ástandi erum við ekki að rífast við manneskjuna sem stendur fyrir framan okkur. Við erum mætt aftur á upprunalega vígvöllinn, að berjast við fólkið sem misnotaði okkur eða brást okkur í æsku. Vinkona sem mætir hálftíma of seint, eða ókunnug manneskja sem heldur ekki opnum dyrum, verður að skipulögðu samsæri. Hugurinn öskrar: „Sjáðu, þau eru að bregðast þér viljandi, alveg eins og hinir.“

Hver er hinn raunverulegi ofbeldismaður?

Það krefst gífurlegs hugrekkis að líta í spegil og spyrja: „Hver er raunverulegi árásarmaðurinn hér?“

Sannleikurinn er sá að þegar við erum í vörn verðum við oft hörð við aðra. Við refsum fólki í núinu fyrir glæpi fólks úr fortíðinni. Við ofverndum okkur gagnvart röngum persónum. Þetta er varnarviðbragð, en það breytir því ekki að við verðum gerendur í eigin lífi og einangrum okkur frá umheiminum.

Frelsið við að verða meira „chill“

Hægfara bati og heilun breyta öllu. Þegar áfallasárin byrja að gróa gerist eitthvað dásamlegt: við slökkvum á stríðsöxinni.

Við áttum okkur á því að fólk er yfirleitt ekki að reyna að særa okkur. Það er bara stóran hluta tímans upptekið í eigin daglega stríði. Fólk er að glíma við sitt eigið fjölskyldubrjálæði, samfélagsþrýsting og innri djöfla. Flestir eru hreinlega bara að reyna sitt besta.

Að samþykkja fólk eins og það er, hvorki að dýrka það né setja það undir okkur, er æðsta form frelsis. Það að geta gefið fólki „breik“ er ekki veikleiki. Það er merki um að þú hafir loksins fundið öryggið í sjálfum þér til að leggja niður skjöldinn og byrja að lifa aftur.