Forfallinn anglófíll með óþrjótandi áhuga á öllu bresku

„Áhrifa­mestu bæk­urnar eru því lík­lega þær sem ég hef lesið hvað oft­ast og þar gæti ég trúað að Dagbókin hans Dadda, eða The Secret Diary of Adrian Mole, Aged 13¾ eftir Sue Townsend heitna tróni á toppnum. Þessi bók er hreint fárán­lega fyndin lýs­ing á snemmt­án­ings­árum mis­skilda ljóð­skálds­ins Dadda, en um leið glúrin ádeila á eyði­legg­ing­ar­starf Thatcher-stjórn­ar­innar á verka­lýðs­stétt­inni. Ég var svo hrif­inn af Dadda að ég las líka allar fram­halds­bæk­urnar um hann um leið og þær komu út, sjö tals­ins, og leið eins og ég væri per­sónu­lega ábyrgur fyrir því að Daddi tap­aði aleig­unni í kjöl­far íslenska banka­hruns­ins á full­orð­ins­árum.“

Glettin lýsing á rótum enska pönksins

„Kannski átti Adrian Mole ein­hvern þátt í því að ég var korn­ungur orð­inn for­fall­inn anglófíll með óþrjót­andi áhuga á Bret­landi og öllu bresku. Önnur bók sem hafði mikil áhrif á mig sem ung­ling er No Irish, No Blacks, No Dogs eftir Johnny Rotten, söngv­ara pönk­sveit­ar­innar Sex Pistols. Af öllum þeim tón­list­arævi­sögum sem ég hef lesið, og þær eru þónokkrar, finnst mér þessi einna best því hún er glettin, mjög áhuga­verð og lýsir vel frá fyrstu hendi póli­tískum og menn­ing­ar­legum rótum enska pönks­ins. Rotten er klár náungi og það skín í gegn í bók­inni.“

Hryllilegur heimur skoskra heróínista

„Að síð­ustu verð ég svo að nefna Tra­in­spott­ing eftir skoska höf­und­inn Irvine Welsh. Bíó­myndin sem var gerð eftir bók­inni er góð, en sagan er miklu víð­tæk­ari og hryll­ingur heróínist­anna í Edinborg áþreif­an­legri í með­förum höf­und­ar­ins sjálfs. Bókin er skrifuð á skosku, sem er áskorun í fyrstu köfl­unum, en það venst fljótt og örugg­lega. Illu heilli eru fram­halds­bæk­urnar fjórar ekki nærri eins magn­aðar, en samt hef ég lesið þær allar og mun halda áfram að lesa um þessa karakt­era þar til Welsh hættir að skrifa um þá.“