Enn perluvinir eftir allt sem á undan er gengið

Sveitin gróf upp 20 ára gömul teip í því skyni að vinna í end­ur­bættu útgáf­unni en hljóð plöt­unnar var end­ur­unnið frá grunni af tón­list­ar­mann­inum Curver Thorodd­sen. Birgir Örn Stein­ars­son, söngv­ari og gít­ar­leik­ari sveit­ar­innar, segir að ferlið hafi verið mjög skemmti­legt, það hafi verið gaman að rifja upp lögin á plöt­unni en svo­lítið erfitt að láta þau eiga sig. „Já, það erf­ið­ast var að fikta ekk­ert í þessu. Bæta ekki ein­hverju inn í eða laga. Að halda fókus og vinna bara með hljóðið en ekki að vera sparsla upp í eitt­hvað sem maður spil­aði eða söng fyrir 20 árum,“ segir hann og við­ur­kennir að hann hefði nú alveg viljað syngja eitt til tvö lög á plöt­unni upp á nýtt.

Á sínum tíma lof­uðu gagn­rýnendur breið­skíf­una og sögðu hana vera eina af betri ef ekki bestu plötu árs­ins. Maus hlaut sex til­nefn­ingar fyrir plöt­una á Íslensku tón­list­ar­verð­laun­unum og vann til tvennra verð­launa. Birgir var val­inn texta­höf­undur árs­ins og Daníel Þor­steins­son trommari árs­ins. „Restina fengu Sigur Rós og Björk,“ segir Birgir og bætir við að sam­keppnin hafi verið hörð.

Aðspurður um ástæðu þess að ákveðið var að þrykkja plöt­una á vínyl svarar Birgir mik­il­vægt að tón­list sé aðgengi­leg á sem fjöl­breyti­leg­astan máta. „Fyrir 20 árum var ekki í boði að þrykkja vínyl, það var þá talið útdautt format. En svo benti ýmis­legt til að geisla­disk­ur­inn væri að deyja og vín­yll­inn að rísa aftur. Þess vegna ákváðum við að end­ur­út­gefa plöt­una okkar Lof mér að falla að þínu eyra, á vínyl þegar hún átti 20 ára afmæli fyrir tveimur árum. Sú plata seld­ist upp þannig að okkur fannst til­valið að færa þessa plötu yfir á vínyl líka. Ef manni þykir vænt um fer­il­inn sinn þá verður maður að passa upp á að hægt sé að nálg­ast tón­list­ina eftir öllum leiðum sem eru í boði.“

Á plöt­unni sjálfri eru inn­greipt leyniskila­boð við lok beggja hliða, en Birgir er aldeilis ekki á þeim bux­unum að ljóstra neinu upp varð­andi þau. „Þau yrðu nú ekki mjög leyni­leg ef ég færi að kjafta því hér,“ segir hann hlæj­andi. „Náðu þér í ein­tak, skoð­aðu það vel við enda hvorrar hliðar.“

Talið berst þá að með­limum sveit­ar­innar, eru þeir enn reglu­lega í bandi? „Við strák­arnir erum enn perlu­vinir eftir öll þessi ár og það hefur ekk­ert alvar­legt komið upp á sem hefði getað eyði­lagt vin­skap­inn. Ég hef oft sagt að ef það yrði nokkurn tíma gerð kvik­mynd um Maus þá yrði það leið­in­leg­asta mynd allra tíma,“ segir hann og hlær. „Ekkert alvar­legt drama, ekk­ert of mikið rugl. Bara enda­laus vin­átta og metn­aður. Það nennir auð­vitað eng­inn að horfa á þannig bíó­mynd.“

En hvað er fram undan? „Vá, síð­ast var planið að hjálpa Curver að mála íbúð­ina sína. Hver veit hvað tekur við næst? Kannski spenn­andi mat­ar­boð eða bjór­hitt­ingur. Við erum alla vega dug­legir við að segja nei þegar ein­hver biður okkur um að spila. En stundum segjum við já. Við erum ekki búnir að negla neitt niður sem stendur. Þetta sam­tal um „næsta skref“ er sífellt í gangi á milli okkar engu að síður. En við erum auð­vitað allir fárán­lega upp­teknir í einka­líf­inu og við dag­leg störf,“ segir hann. Það sé því ekk­ert ákveðið. „Verið bara vak­andi. Fylgist með Fés­bók­ar­síðu Maus. Við eigum það til að kasta svona hlutum fram með litlum sem engum fyr­ir­vara.“

Texti / Sigrún Guðjohn­sen