Eva var í afneitun um eigin heilsu: „Smám saman fór ég að verða örvæntingarfull“

Eva Katrín Sig­urð­ar­dóttir læknir telur að hún eigi Íslands­met í end­ur­hæf­ingu eftir kulnun en Eva er gestur í nýjasta hlað­varps­þætti Sölva Tryggva­sonar. Í við­tal­inu greinir hún meðal ann­ars frá því að hún hafi blind­ast á öðru auga og keyrt sig út. En í dag er hún á betri stað og aðstoðar fólk sem hefur lent í svip­uðum aðstæðum.

„Ég bjó í Danmörku með eig­in­manni mínum og þremur börnum, þar af einu pínu­litlu. Ég var að klára nám í lækn­is­fræði og mað­ur­inn minn var í mjög krefj­andi vinnu að klára sér­nám og á sama tíma var ég að æfa þrí­þraut og und­ir­búa „Ironman”.  Ég hef alltaf verið mjög aktíf og viljað halda mörgum boltum á lofti. Þannig að ég kunni ekk­ert mikið annað til að losa streitu en að fara á æfingu og bæta í raun bara við álagið. Það hljómar eflaust furðu­lega fyrir marga, en þegar álagið var orðið hve mest ákvað ég til dæmis að keppa í þrí­þraut og „Ironman“. Ég var að vera góð mamma, eig­in­kona, vin­kona, systir, sjá um alla og bjarga heim­inum þangað til að lík­am­inn sagði loks­ins stopp. Við­vör­un­ar­bjöll­urnar hjá mér voru öll þessi lík­am­legu ein­kenni. Það er auð­velt fyrir mig að sjá þetta núna úr bak­sýn­is­spegl­inum. Fyrst eitt og eitt rautt ljós, en svo bara bláar sírenur. Melt­ing­ar­ein­kenni, hjart­sláttar­ónot og tauga­ein­kenni,“ sagði Eva við Sölva í við­tal­inu.

„Ég fór til alls kyns sér­fræð­inga vegna allra þess­arra lík­am­legu ein­kenna, en það kom aldrei neitt úr úr því og smám saman fór ég að verða örvænt­ing­ar­full. Svo færð­ist þetta út í mjög svæsin tauga­ein­kenni. Til dæmis skyn­trufl­anir eins og nála­dofi og fjör­fiskur, of hraður hjart­sláttur og fleira. Sam­hæf­ingin fór svo að verða verri og ég fór til dæmis að eiga erfitt með að hjóla á hjóli. En svo var stóra sjokkið þegar ég missti sjón­ina á öðru auga og það varð bara allt svart. Svo komu fleiri sjokk, eins og þegar ég bara datt út í hádeg­is­matnum í vinn­unni og end­aði á að ranka við mér í hjarta­línu­riti, sjálf komin í slopp, en það fannst aldrei neitt. Þarna varð ég mjög hrædd og fór heim og ákvað að hvíla mig alla­vega í einn dag. En svo varð einn dagur að tveimur og í heild­ina voru þetta 17 dagar þar sem lík­am­inn minn sagði alveg stopp. Þetta var orðið mjög slæmt á end­anum og mað­ur­inn minn þurfti bein­línis að halda á mér inni á kló­sett til að pissa. En samt var ég enn í afneitun.“

Hægt er að nálg­ast við­talið hér fyrir neðan og á heima­síðu Sölva.