Grétar Rögnvarsson er farsæll skipstjóri: „Alli ríki hringdi og sagði eina og eina gamansögu“

„Það var kol­svarta myrkur. Ég var vel klæddur og það bjarg­aði,“ segir Grétar Rögn­vars­son, skip­stjóri á Jóni Kjart­ans­syni SU, um þann háska sem hann lenti í djúpt út af Norð­ur­landi þegar hann féll fyrir borð á nóta­veiðum. Grétar á að baki far­sælan feril sem skip­stjóri. Hann var aðeins 24 ára þegar tæki­færið kom og hann hefur verið í brúnni síðan.

Hann gleymir því aldrei þegar hann féll útbyrðis

„Það situr nú fast í minni mínu. Ég átti þá litla dóttur sem var eins og hálfs árs, fædd 1978, og ég hugs­aði allan tím­ann á meðan ég var í sjónum: Á ég aldrei eftir að sjá hana aftur? Svo fékk ég björg­un­ar­hring og komst í hann.“

Svo kom stærra tæki­færið.

„Alli ríki, Alli Jóns, bauð mér að taka við Jóni Kjart­ans­syni um ára­mótin 1988. Og það var að hrökkva eða stökkva og ég ákvað að stökkva. Ég fór með Þor­steini Krist­jáns­syni skip­stjóra sem var að fara í land; fór með honum tvo túra bara til að átta mig á aðstæðum og sjá skipið. Ég var búinn að vera á Sæljón­inu svo­lítið mikið á nót en engar hlið­ar­skrúfur eða neitt svo­leiðis þar. Svo ein­hvern veg­inn gekk það upp þarna fyrsta vet­ur­inn; við vorum á loðnu og svo vorum við á trolli á sumrin. Og grá­lúðu mikið. Og rækju. Á vorin fórum við yfir­leitt á grá­lúðu og frystum um borð.“

Þetta hefur allt gengið að óskum.

„Já.“

Síðan ertu búinn að vera á Jóni Kjart­ans­syni.

„Já, síðan 1988.“

Er þetta ekki met?

„Ég veit það ekki. Sama skips­nafnið; þetta eru orðnir nokkrir bátar. Fjórir bátar.“

Fyrst var það gamli Narfinn sem var svo breytt í nóta­skip. „Svo fórum við með hann tvisvar til Póllands í breyt­ingar; sett í hann stærri vél og byggður nýr fram­endi á hann. Síðan fór ég yfir á Hólma­borg­ina þegar hún var skýrð Jón Kjart­ans­son. Aðal­steinn Jónsson var þá keyptur og ég fór þá yfir á hann. Svo sóttum við þennan til Skotlands fyrir fimm eða sex árum sem ég er á núna.“

Alli ríki nýtur mik­illar virð­ingar og sagan fer vel með hann.

„Já, hann var ein­stak­lega skemmti­legur maður og þægi­legur og það var gott að vinna fyrir hann. Hann hringdi mikið um borð eftir að sím­arnir komu og fylgd­ist með og sagði manni eina og eina skemmti­sögu stundum í leið­inni. Hann var mik­ill sögu­maður.“

Það er lík­lega gæfan hjá ykkur á Eski­firði; þetta hefur aldrei farið neitt. Það var smá­upp­nám á sínum tíma þegar var skipt upp. En Þor­steinn er lík­lega með sömu elem­entin og Alli; það er að fyr­ir­tækið er fyrir bæinn.

„Fyr­ir­tækið er fyrir bæinn og fólkið og það er búið að vera að byggja þetta fyr­ir­tæki upp. Þetta er orðið mjög flott fyr­ir­tæki; örugg­lega eitt flottasta upp­sjáv­ar­frysti­hús í Evrópu og skipin góð. Það hefur verið byggt upp og það er mjög flott. Þor­steinn hefur gert þetta mjög vel með sínu fólki.“

Hann hugsar þetta eins og Alli.

„Hann hefur lært eitt­hvað af tengapabba sínum.“

Grétar er spurður hvernig hann sjái fram­tíð­ina á Eski­firði.

„Ég held að hún sé nokkuð björt. Ég vona það. Ég held að svona fyr­ir­tæki fari aldrei neitt eins og er búið að byggja það upp svona mikið. Þau fara ekk­ert. Þau geta kannski farið í ein­hverra ann­arra eigu. Allavega sé ég ekki fyrir mér að þetta sé neitt að fara.“