Sverrir tók þátt í klikkuðustu landkynningu Íslands: „Jakob Frímann er með botnlausar hugmyndir“

Nýjasti gestur Mann­lífs­ins er kontra­ten­ór­inn og lífskúntsner­inn Sverrir Guð­jóns­son. Flestir Íslend­ingar þekkja Sverri en hann er eini kontra­tenór þjóð­ar­innar en hann var ekki nema átta ára gam­all þegar hann hóf söng­feril sinn.

Í við­tal­inu segir Sverrir frá barna­stjörnu­ár­unum, söng­ferl­inum, óvæntu ævin­týri sem Jakob Frímann Magn­ús­son kom honum í þegar hann bjó í Lundúnum og ýmis­legt fleira sem á daga hins bráð­skemmti­lega manns hefur drifið.

Ein magn­að­asta en um leið umdeildasta land­kynn­ing Íslands­sög­unnar er gjörn­ingur sem fram­kvæmdur var á íslenskri menn­ing­ar­viku í Gul­benkian-gall­er­í­inu í Lundúnum árið 1991. Jakob Frímann Magn­ús­son var þá menn­inga­full­trúi Íslands í Lundúnum og stóð fyrir þess­ari menn­ing­ar­viku. Datt honum í koll þá hug­mynd, í miðjum blaða­manna­fundi, að aug­lýsa gjörn­ing án þess að vera búinn að ræða það við þá sem áttu að fram­kvæma hann. Sverrir segir Reyni Trausta­syni frá því þegar Human Body Percussion Ensemble-gjörn­ing­ur­inn sló í gegn í Lundúnum en reiddi Íslend­inga.

„Jakob Frímann er með botn­lausar hug­myndir,“ segir Sverrir og Reynir tekur undir. Heldur hann svo áfram: „Og margar frá­bærar. Og ég vissi ekki alveg hvað á mig stóð veðrið þegar hann hringdi í mig en þá bjó ég úti í London, var þá að takast á við kontra­ten­ór­söng, og bar­rokk­músík og sam­tímatón­list, var á kafi í þessu. Þá kemur hring­ing frá Jakobi. Þá var hann menn­ing­ar­full­trúi Íslands í gegnum sendi­ráðið og er að búa til stemmn­ingu fyrir 1. des­em­ber hátíð Íslend­inga­fé­lags­ins. Og hann er svo stór­tækur þannig að hann býr til mynd­lista­sýn­ingu, hann býr til tón­leika, alls konar tón­leika og ég veit ekki hvort það var leik­rit líka. Og hann er að reyna að kynna þetta fyrir blaða­fólki í London. Og hann er að nefna öll þessi nöfn sem við þekkjum en eng­inn þekkir úti í London. Og það er eng­inn áhugi fyrir þessu og blaða­menn­irnir eru farnir að fær­ast nær úti­dyr­unum. Voru farnir að láta sig hverfa af þessum fundi sem þeir vildu ekki vera á.“

Sverrir segir að Jakob hafi þá fengið flugu í höf­uðið, til að ná athygli blaða­mann­anna:

„Og þá segir hann „Jú, það er eitt atriði í við­bót og það er The Human Body Percussion Ensemble “. Bara nafnið er stór­kost­legt.“

Reynir: „Og það varð til á staðnum bara?“

Sverrir: „Já, já en að vísu hafði hann hugsað þetta nafn ein­hvern tíma. Þannig að það var í heil­anum á honum og hann bara kastar þessu fram og það bara stoppa allir á sinni leið út úr salnum.“

Þegar for­vitnir blaða­menn spyrja Jakob nánar út í þetta atriði var hann með svörin á reiðum höndum, að sögn Sverris: „Hann fer að lýsa því að þetta sé bara stundað á Íslandi. Að þetta sé ein­hvers konar sam­bland af glímu og svo yfir í búk­slátt, til að halda á sér hita og allt þetta. Og þeir grípa þetta.“

Í kjöl­farið hrönn­uð­ust upp pant­anir fyrir þennan furðu­lega gjörn­ing og hóaði Jakob þá í Didda fiðlu, Röggu Gísla, sem þá var eig­in­kona Jakobs og Sverri, sem öll slógu til og slógu svo ræki­lega í gegn, meðal ann­ars í vin­sælum sjón­varps­þætti Jonathan Ross. Ekki voru þó allir ánægðir en margir Íslend­ingar urðu reiðir yfir þess­ari frum­legu land­kynn­ingu.

Hlusta má á við­talið í heild sinni hér.

Hér fyrir neðan má síðan sjá hinn frum­lega gjörn­ing sem um er rætt: