Sum augnablik kjarna okkur. Augnablik þar sem móðir stendur í myrkri, heldur fast um hendur barnanna sinna og þarf að velja á milli ótta og vonar.
Fyrir tæpum fjórum árum steig Maison Nasser De Nasser út úr flugvél á Íslandi með þrjú ung börn, Saif, Kamal, Yozef. Börnin komu úr stríðsástandi í Sýrlandi, þreytt eftir flótta, ósýnileg sár og líf sem hafði kennt þeim of snemma hvað það þýðir að vera hrædd.
Þau komu ekki hingað til að taka.
Þau komu hingað til að lifa og tilheyra.
Á meðan veturinn umlukti Ísland lærðu börnin hennar ný orð. Nýtt tungumál. Þau eignuðust nýja vini. Þau lærðu að segja „takk fyrir“, lærðu að treysta fólki aftur og lærðu hægt og rólega að sofa án þess að vakna við skelfingu.
Og smám saman varð Ísland ekki bara staður á korti. Landið okkar varð að heimili. Þau fóru í skóla og tóku þátt í samfélaginu.
Elsti sonurinn, Kamal, hefur lagt sig allan fram og búið sér til líf á Íslandi. Hann stundar nám í Fellaskóla, tekur þátt í fjölbreyttu skólastarfi og hefur meðal annars komið fram með Tónskóla Sigursveins í Hörpu þar sem hann stundar fiðlunám undir leiðsögn Önnu Hugadóttur.
Kennarar hans lýsa honum sem fyrirmynd. Dreng sem vinnur af heilindum og virðingu. Kurteis og blíður drengur sem hefur blómstrað á Íslandi í tæplega fjögur ár. Hér hafa hann og bræður hans eignast sína fyrstu og einu vini. Þeir tala íslensku og ganga í íslenska skóla og þekkja orðið ekkert annað að fá að vera börn í friðsælu landi.
En á bak við daglegt líf fjölskyldunnar leynist stöðugur skuggi. Myrkur og óvissa sem er alltaf handan við hornið.
Óttinn.
Óttinn við að bankað verði á dyrnar.
Óttinn við að þurfa að segja börnunum að þau verði rifin frá öllu sem þau þekkja. Óttinn við að missa heimilið sitt í annað sinn.
Maison hefur reynt allar lagalegar leiðir sem henni stóðu til boða. Málið fór á endanum til Hæstaréttar Íslands. En allt brást. Vegna tvöfalds ríkisfangs hennar stendur til að senda fjölskylduna til Venesúela, lands sem hún á enga raunverulega tengingu við, ekkert bakland og enga framtíð í.
Núna er eina vonin þeirra að fá samþykktan ríkisborgararétt í gegnum Alþingi.
Þau tilheyra Drúsum í Sýrlandi, trúarlegum minnihlutahópi sem hefur ítrekað orðið fyrir ofsóknum og ofbeldi. Alþjóðleg mannréttindasamtök hafa ítrekað greint frá kúgun, árásum og ómannúðlegri meðferð.
Maison veit hvað það þýðir að flýja. Hún veit hvað það kostar móður að horfa á börnin sín missa öryggið sitt.
Það er kannski það sem gerir þessa sögu svo sára.
Því þetta snýst ekki um tölur í kerfi.
Ekki um málsgögn.
Ekki um stimpla eða reglugerðir.
Þetta snýst um þrjú börn sem þekkja ekkert annað en að búa á þessu fallega og friðsæla landi, þar sem vinir þeirra eru, þar sem lífið þeirra er.
Börn sem tala íslensku. Börn sem dreymir á íslensku.
Hvað segir það um samfélag ef börn sem hafa loksins fundið öryggi eru neydd til að byrja aftur frá grunni í landi þar sem þau hafa engin tengsl við og tala ekki tungumálið. Í Venesuela ríkir djúp kreppa og óvissa. Þar hefur ríkt mannúðarkrísa síðan árið 2012 og staðan hefur ekki breyst eftir innrás Bandaríkjanna. Fjórði hver landsmaður hefur flúið landið á undanförnum árum, og í dag er 650% verðbólga í landinu. En af því að Maison flutti með fjölskyldu sinni aftur til Sýrlands frá Venesuela sem barn þá er gengið út frá því að hún hafi þar einhverjar tengingu. En raunin er sú að hún hefur engar tengingar né bakland í Venesuela. Hún er ekki spænskumælandi og börnin hennar hafa aldrei stigið fæti þangað.
Maison biður ekki um mikið.
Hún biður aðeins um tækifæri.
Tækifæri til að vinna.
Til að ala upp börnin sín í friði.
Til að halda áfram að leggja sitt af mörkum til samfélagsins okkar. „Ég bið ykkur að hugsa um börnin mín,“ skrifar hún.
Og vonandi er það þar sem þessi saga mætir þér. Því á einhverjum tímapunkti hættir þetta að vera pólitík, og verður að spurningu um hver við erum. Og hver við viljum vera.
Um það hvort við sjáum fjölskyldu sem hefur misst allt, og hvort við getum leyft okkur að láta þau hverfa inn í myrkrið.
Rithöfundur er sjúkraliði, myndlistarkona, móðir og góðvinur Maison og barnanna.
