„Ég var einn í tvo mánuði en aldrei einmana“

Pálmar segir að síð­ast­liðið vor hafi hann verið búinn að vinna gríð­ar­lega mikið og fundið að það væri kom­inn tími á gott frí. Hann hafi því ákveðið að halda á vit ævin­týr­anna með bak­poka á bak­inu og hélt áleiðis til Mexíkó einn síns liðs.

„Þegar ég er kom­inn út, gerð­ist eitt­hvað innra með mér. Stressið, streitan og álagið sem var farið að segja til sín hrein­lega gufaði upp. Það kom yfir mig ein­hver innri friður sem ég hafði nán­ast ekki fundið síðan ég var ung­lingur og svo fór ég að finna hvað þetta yrði­mikið ævin­týri. Ekkert plan og eina mark­mið að kynn­ast fólki og reyna að sjá mikið af spenn­andi hlutum. Þannig ferð­að­ist ég eftir því sem hug­ur­inn bar mig hverju sinni, gisti á hostelum og kynnt­ist mörgu frá­bæru fólki. Ég get ekki mælt nóg­sam­lega mikið með því fyrir fólk að láta á það reyna að ferð­ast eitt. Það er allt annað. Margir halda að þeir verði ein­mana en ég var það aldrei. Ég var einn í tvo mán­uði en aldrei ein­mana.

Ég lagði mig fram um að kynn­ast fólki frá Mexíkó. Þetta er dásam­legt fólk, lífs­glatt og skemmti­legt og það virð­ist ekki skipta það öllu máli hvað það á af hlutum eins og er hérna heima. Það eru nefni­lega ekki hlutir sem veita lífs­ham­ingju. Við Íslend­ingar eigum almennt miklu fleiri og flott­ari hluti en fólkið í Mexíkó, en ég gat ekki betur séð en að það væri jafn­vel meiri gleði og hlátur þar ef eitt­hvað er.“

Lestu við­talið við Pálmar í heild sinni í Mannlífi sem kemur út á morgun.

Mynd / Hákon Davíð Björns­son

Viðtalið í heild sinni: „Ekkert hefði getað veitt mér meiri gleði og vellíðan í hjart­anu“