„Welcome to politics“

„Sá sem hef­ur skorað sjálfs­mark hef­ur mest­an hvata til að bæta sig og það er sterk­ur hvati sem við höf­um núna til að bæta okk­ur.“  Það er von­andi að sá sem mælti þessi orð, Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son, taki þau til sín þótt vissu­lega sé létt­vægt að nota hug­takið „sjálfs­mark“ yfir það sem fram fór á Klaust­urs­barnum. Réttara væri að tala um fjölda sjálfs­marka, grófar tveggja fóta tæk­lingar út um allan völl og ítrek­aðar til­raunir til að hag­ræða úrslitum leiks­ins. Hatrið og þörf­in fyr­ir að smána aðra til upp­hefja sjálfan sig voru með hreinum ólík­indum.

En ef sagan hefur kennt okkur eitt­hvað þá eru þetta orðin tóm hjá hinum „óskeik­ula leið­toga“. Hans við­horf til stjórn­mála krist­all­ast nefni­lega í þeim orðum sem hann not­aði þegar hann skólaði nýliða sinn til á barnum. „Welcome to politics, Bergþór Ólason.“ Burtséð frá þeim rætnu og for­dóma­fullu sam­ræðum sem þarna fóru fram þá má ekki horfa fram hjá því hvert til­efni fund­ar­ins var. Það var að narra þá Ólaf Ísleifs­son og Karl Gauta Hjalta­son yfir í Mið­flokk­inn og þannig auka eigin völd á þing­inu og um leið fjár­fram­lög frá rík­inu. Til þess skjöll­uðu þeir þing­menn­ina fram úr hófi og smætt­uðu kon­una sem er ástæða þess að þeir eru yfir­höfuð á þingi. Sem sagt hrein og klár valdapóli­tík. Inn á milli mátti heyra glefsur af því hvernig þeir stunda þessa valdapóli­tík sína, svo sem með skipun sendi­herra.

Svo eru það við­brögð „hins óskeik­ula“. Fyrst var hrópað á sam­særi, því næst var Gunnar Bragi Sveins­son sendur út af örk­inni til að „fronta“ almenn­ing og þá sem höfðu orðið fyrir barð­inu á dóna­tal­inu og loks sam­eig­in­leg yfir­lýs­ing þar sem lýst var iðrun en í engu beðist afsök­unar. En um leið var tæki­færið nýtt til að smætta alla aðra sem á Alþingi sitja með því að segja að svona töl­uðu allir. Það er lít­il­mann­legt. Þó ekki eins lít­il­mann­legt og að hringja í Freyju Har­alds­dóttur og reyna að telja henni trú um að þeir félagar hafi bara alls ekki gert grín að fötlun hennar, að upp­nefnið Freyja Eyja hafi verið sett fram af góðum hug og að sels­hljóðin sem þeir ráku upp hafi verið frá stól. Og síðar reið­hjóli að bremsa. Kannski æxl­að­ist sím­talið á þennan veg vegna þess að Freyja er kona og „spilar á karl­menn eins og kven­fólk kann“.

En þessi við­brögð „hins óskeik­ula“ – það er algjör skortur á auð­mýkt, iðrun og aumar til­raunir til að draga aðra með sér í svaðið – eru mynstur fremur en ein­stakt til­vik. Ef ein­hver skyldi hafa gleymt því þá varð Sig­mundur Davíð upp­vís að því að ljúga til um aflands­fé­lagið sitt sem upp komst í Panama­skjöl­unum. Þegar það gekk ekki reyndi hann að rjúfa þing án þess að láta aðra í rík­is­stjórn­inni vita en var hent öfugum út af þáver­andi for­seta. Hann hrökkl­að­ist frá en kenndi öllum öðrum um nema sjálfum sér, sá eitt risa­stórt alheims­sam­særi. Hann skreið ofan í holu þegar borg­ar­stjórn­ar­fram­bjóð­andi spil­aði út ras­ista­tromp­inu og storm­aði út úr húsi þegar hann hafði tapað for­manns­kosn­ingu í Fram­sókn­ar­flokknum. Talaði um sam­særi og sást varla í Alþing­is­hús­inu lengi vel á eftir.

Hér verður ekki gerð krafa um afsagnir. Þing­menn­irnir þurfa sjálfir að horfast í augu við þá nið­ur­læg­ingu sem þeir bök­uðu sér. Þeir þurfa að mæta í vinn­una næstu þrjú árin með því fólki sem þeir rökk­uðu niður í svaðið og standa skil á orðum sínum gagn­vart kjós­endum. Það er hins vegar mik­il­vægt að kjós­endur viti að upp­tök­urnar fjalla ekki bara um eitt­hvert til­fallandi karla­grobb á bar. Þær leiddu nefni­lega í ljós fyrir hvað Mið­flokk­ur­inn, og hinn óskeik­uli leið­togi hans, stendur fyrir.