„Enginn tími til að hanga á barnum“

Fjöl­skyldan naut sín vel í Ölpunum í sumar. Hér er Kári ásamt móður sinni og systur.

For­eldrar Kára, sem verður sex ára í nóv­em­ber, eru Manuela Magn­ús­dóttir, tölv­un­ar­fræði­nemi við Háskóla Íslands, og Guð­laugur Ingi Guð­laugs­son, tölv­un­ar­fræð­ingur hjá K3, og eiga auk hans dótt­ur­ina Sóleyju sem er tveggja ára. Þau hafa alla tíð haft áhuga á úti­vist og fjalla­brölti og þegar þau voru í Hjálp­ar­sveit skáta í Reykja­vík kynnt­ust þau meðal ann­ars klifri. „Árið 2012 þegar við áttum von á Kára vorum við ákveðin í að gefa þennan lífs­stíl ekki upp á bát­inn þó að við yrðum for­eldrar. Kári fædd­ist í nóv­em­ber og í maí vorum við lögð af stað í tveggja mán­aða klif­ur­frí til Korsíku. Svo segja má að Kári hafi verið í kringum úti­vist og úti­vi­star­fólk nán­ast frá fæð­ingu. Sömu sögu er að segja um Sóleyju þar sem hún var dregin með í klif­ur­ferð til Sardiníu fimm mán­aða gömul og hafði gaman af,“ segir Manuela og bætir við að þau reyni að velja klif­ur­staði þar sem börn geti athafnað sig. „Flestum börnum finnst gaman að festa sig í línu og klifra smá­vegis, það gefur þeim sjálfs­traust og þau takast á við smá­vegis loft­hræðslu í öruggu umhverfi. En ef þau vilja það ekki er vin­sælt að fá að spranga í klett­inum, köllum það að fara í klif­ur­rólu.“

Kári hafði engan tíma til að „hanga á barnum“ í sum­ar­frí­inu en hér er hann þó í ísstoppi með pabba sínum.

Hjólaði í Ölpunum
Á sumrin ferð­ast fjöl­skyldan mikið inn­an­lands og tekur í flestum til­fellum hjólin með. „Við elskum að fara í frí þar sem allir fá smáút­rás og njóta sín, sumir hafa spurt hvort við kunnum ekki að slappa af en þetta okkar leið til að gera það. Síðasta sumar fórum við í Alpa­fjöllin, til Pra-Loup, en þar er alvöru­hjóla­garður með downhill-braut sem hentar fyrir börn,“ segir Manuela. „Við leigðum fyrir Kára full­de­mpað hjól og allan þann hlífð­ar­búnað sem þarf til þess. Hann byrj­aði á æfinga­svæð­inu en fékk svo grænt ljós á að fara í lyft­urnar þegar hann var búinn með allar æfinga­braut­irnar. Hann var pínu­lítið smeykur þegar hann fór fyrstu ferð­ina úr um það bil 2000 metra hæð niður í 1600 metra hæð en eftir hana vildi hann ekki gera annað. Lengsta dag­inn hans hjólaði hann 16,5 kíló­metra og um það bil 2000 metra niður sem er alveg rosa­lega mikið fyrir svona lít­inn kropp. Við náðum að brjóta þetta aðeins upp með ís af og til, en Kári hafði engan tíma til að „hanga á barnum“. Það var svo ótrú­lega gaman að elta hann niður fjallið og sjá hvernig sjálfs­traustið óx og hvernig hann varð betri með hverri bunu.“

Klifrið hefur fylgt Kára nán­ast frá fæð­ingu.

Ætlar að hjóla niður Skála­fellið
Kári var tveggja ára þegar hann eign­að­ist sitt fyrsta hjól og aðeins hálfu ári seinna var hann far­inn að renna sér niður brattar hjóla­bretta­brekkur. Áhugi hans á hjól­reiðum byrj­aði svo fyrir alvöru tveimur árum seinna þegar hann eign­að­ist pedala­hjól sem hann lærði strax á. „Það sama ár próf­aði hann að fara í hjóla­garð í Frakk­landi þar sem voru pumptrack-, beygju- og stökkæf­inga­svæði, þar var ótrú­legt að fylgj­ast með honum. Honum fannst þetta svo skemmti­legt og gerði allt rétt, hann skildi hvernig átti að hreyfa sig á hjóli án þess að fá nokkra kennslu,“ segir Manuela.
Í vor bauð Hjól­reiða­fé­lag Reykja­víkur upp á æfingar fyrir 4-6 ára, þar fór Kári í fyrsta sinn í alvöru­kennslu hjá nafna sínum, Kára Hall­dórs­syni. „Við mælum hik­laust með slíkum nám­skeiðum,“ segir Manuela. Kári blandar sér nú í sam­talið. „Mér finnst skemmti­leg­ara að hjóla en að klifra og skemmti­leg­ast er að hjóla í Ölpunum. Hérna á Íslandi finnst mér mjög gaman að æfa mig að hjóla niður tröppur og svo fer ég stundum í Öskju­hlíð­ina með pabba eða mömmu. Mér finnst allt skemmti­leg­ast á hjóli nema fara upp,“ útskýrir hann. „Að hjóla er góð íþrótt því maður fær stór læri,“ bætir hann svo við og móðir hans brosir í kamp­inn. „Í fram­tíð­inni langar mig til að fara bara í frí með fjalla­hjólið mitt í Alpana og með vinum mínum. Og líka hjóla niður Skála­fellið,“ segir hann en for­eldrar hans hafa sagt að það þurfi að bíða til næsta árs.
For­eldrar Kára ráð­leggja fólki ein­dregið að taka börnin með í svona sport. „Við finnum hvað börnin slappa vel af utandyra og tala nú ekki um ef þau eru að gera eitt­hvað sem að þeim finnst virki­lega spenn­andi. Það færir okkur öll nær hvert öðru að eiga svona sam­eig­in­legan flöt,“ segir Manuela að lokum en næst á dag­skrá er hjóla­ferð til vina­fólks í Bergen og hjóla- eða skíða­ferð um næstu jól. Í vetur von­ast þau til að vera dug­leg á skíðum og kenna Sóleyju á skíði.

Myndir / Úr einka­safni