Fjölskyldulífið hefur setið á hakanum

Þórey Richardt Úlf­ars­dóttir sér um dag­legan rekstur veit­inga­stað­ar­ins.

„Við bjóðum þykka og djúsí ham­borg­ara auk með­lætis og fjöl­breytt úrval af bjór á krana, erum með tíu dælur. Stefnan er að hafa hand­verks­bjór frá hinum ýmsu brugg­húsum á Íslandi og svo auð­vitað okkar eigin þegar brugg­húsið sjálft verður klárt eftir tæpan mánuð,“ segir Þórey en auk hennar eru eig­endur Sveinn Sig­urðs­son, sam­býl­is­maður Þóreyjar, Vigfús Þór Hró­bjarts­son og Vigfús Páll Auð­berts­son. Þórey og Sveinn ann­ast dag­legan rekstur, þau eru með átta starfs­menn og þar af sex í fullu starfi.

Segja má að þau hafi ómeð­vitað stefnt að þessum áfanga í mörg ár þar sem draum­ur­inn um eigið brugg­hús hafi blundað í þeim lengi. „Þegar Svenni var í BS í við­skipta­fræði og meist­ara­námi í vöru­merkja­stjórnun og mark­aðs­sam­skiptum þá fjöll­uðu loka­verk­efnin hans um grein­ingu á neyslu- og kaup­hegðun hand­verks­bjóra. Áhuginn á bjór og bjór­menn­ingu jókst stöðugt og eld­húsið og allt geymslu­pláss heima hjá okkur var lagt undir heima­brugg. Þegar Vigfús Þór fékk svo bjór­bók í jóla­gjöf hafði hann sam­band og spurði hvort við ættum ekki bara að opna brugg­hús. Við grín­uð­umst með að Svenni gæti bara þýtt við­skipta­á­ætl­un­ina á íslensku og látið vaða. En Vigfús var ekk­ert að grín­ast og fljót­lega voru komnar teikn­ingar af hót­eli, veit­inga­stað og brugg­húsi. Síðar bætt­ist Vigfús Páll í hóp­inn en fyr­ir­tækið hans, Auðbert og Vigfús Páll á stórt iðn­að­ar­hús­næði á Vík í Mýrdal. Hann hafði hugsað sér að opna veit­inga­stað og brugg­hús í einu og við sam­ein­uð­umst því um að hrinda þessu í fram­kvæmd.“

Sáu að mestu leyti sjálf um vinn­una
Fjór­menn­ing­ana langar að bæta bjór­menn­ing­una á Íslandi, prófa sig áfram með nokkra bjór­stíla og halda sig á amer­ísku lín­unni. „Fyrstu teg­und­irnar okkar verða New England IPA-bjór sem heitir Wet Spot og Porter-bjór sem heitir Dark Side og í fram­hald­inu verða teg­und­inar fleiri. Mikið er lagt í hand­verks­bjóra, magnið af humlum er oft­ast meira sem gerir þá bragð­meiri og ein­göngu er not­ast við úrvals hrá­efni. Einnig er oft notað hrá­efni í hand­verks­bjór sem er almennt ekki notuð í almenna bjór­gerð, allt frá skyri upp í kókos­bollur. En við ætlum að leggja áherslu á að vinna með efni úr heima­byggð eftir bestu getu.“

Mikill ferða­manna­straumur er til Víkur í Mýrdal og því hentar stað­setn­ingin vel. Húsið hefur haft mörg hlut­verk í gegnum tíð­ina og þar voru upp­haf­lega gömlu Kaup­fé­lags­verk­smiðj­urnar og þaðan draga þau nafnið. Í hús­inu var einnig bíla­spraut­un­ar­verk­stæði, smíða­stofa grunn­skól­ans og meira að segja var lík­geymsla í hús­inu um tíma. „Það er búið að taka um ár að stand­setja húsið en við höfum nán­ast séð um allt sjálf, bara á kvöldin og um helgar, auð­vitað með hjálp fjöl­skyldu og vina. Við sjáum sjálf um fjár­mögnun á verk­efn­inu og alla hönnun. Vigfús Þór gerði allar teik­ingar og í sam­ein­ingu hönn­uðum við upp­setn­ing­una. Ég sá um inn­an­húss­hönn­un­ina en auð­vitað hjálp­uð­ust allir að í því ferli eins og öllu öðru,“ segir Þórey.

Ferlið hefur verið afar skemmti­legt en auð­vitað erfitt á köflum. Að sjá þetta verða að veru­leika finnst mér alveg magnað. Efst í huga er hjálp­semin hjá öllum – heima­menn hafa hjálpað mikið, reddað okkur hinu og þessu og lánað alls konar verk­færi. Svo hafa fjöl­skylda og vinir hjálpað alveg gríða­lega. Þetta hefði varla verið hægt án allrar þeirra aðstoðar sem við höfum fengið. Erf­iðastar eru lík­lega allar vinnu­stund­irnar sem hafa farið í þetta – öll kvöld og helgar hafa verið und­ir­lögð í brugg­húsið svo að fjöl­skyldu­lífið hefur setið svo­lítið á hak­anum. Við Svenni eign­uð­umst til dæmis okkar annað barn þegar að fram­kvæmdir voru að byrja þannig að stór hluti fæð­ing­ar­or­lofs­ins var varið þarna. Svenni og Vigfús Þór vörðu nán­ast hverju kvöldi í brugg­hús­inu í marga mán­uði meðan ég og hans kona sáum um börnin og heim­ilið. Annars gengur okkur Svenna vel að vinna saman þótt stundum hafi verið spenna á milli okkar þegar mesta álagið var í fram­kvæmdum. En við berum virð­ingu hvort fyrir öðru og erum góð í að nýta kosti hvort ann­ars. Við reynum að skipta þessi á okkur – Svenni sér til dæmis að mestu um brugg­húsið og ég um veit­inga­stað­inn. En svo er Svenni líka mjög góður í því að leyfa mér að halda að ég hafi rétt fyrir mér,“ segir hún hlæj­andi.

Eigendur Smiðj­unnar brugg­húss frá vinstri: Vigfús Páll Auð­berts­son, Þórey Richardt Úlf­ars­dóttir, Sveinn Sig­urðs­son og Vigfús Þór Hró­bjarts­son.

Vinna mat­inn frá grunni
Ein­faldur mat­seð­ill er á veit­inga­staðnum en þau vildu frekar hafa fáa rétti og gera þá vel en að eiga á hættu að bjóða upp á miðl­ungs­mat. „Við völdum að hafa ham­borg­ara því að okkur finn­ast þeir ein­fald­lega góðir – borg­ari og bjór klikkar ekki. Við bjóðum upp á 180 g ham­borg­ara, pulled pork/rifið svína­kjöt og franskar. Við vinnum flest frá grunni eins og sósur, epla­hrásalat og hand­gerða lauk­hringi. Við­tök­urnar hafa verið hreint frá­bærar, bæði hjá heima­fólki og ferða­mönnum.“

Fram undan hjá Smiðj­unni brugg­húsi er að koma allri starf­semi af stað, byrja að brugga og halda áfram í vöru­þróun. „Einng að koma vör­unni okkar á hót­elin og veitnga­stað­ina í kring og auð­vitað í Vín­búð­ina líka. Við höldum svo bara áfram að halda stand­ar­dnum á veit­inga­staðum, okkur langar svo í fram­tíð­inni að hafa reikofn og bjóða upp á okkar eigin rif og meiri mat í BBQ-stíl.“

Texti / Ragn­hildur Aðal­steins­dóttir
Myndir / Eliza Witek