Hlauparar jákvætt fólk

Anna Sigríður Arn­ar­dóttir hafði aldrei hlaupið á ævinni þegar hún fór á nýliða­nám­skeið hjá Hlaupa­hópi FH en hún hafði tekið matar­æðið í gegn nokkrum árum áður og var að leita að hent­ugri hreyf­ingu. Þrátt fyrir að kom­ast vart milli ljósastaura til að byrja með féll hún fyrir hlaup­unum og hefur með elju­semi og vinnu náð gríð­ar­legum fram­förum. Hún hefur nú meðal ann­ars hlaupið tvö mara­þon og Lauga­veg­inn.

Anna Sigríður Arn­ar­dóttir féll fyrir nátt­úru­hlaupum.

„Haustið 2011 var nýliða­nám­skeið í Hlaupa­hópi FH og vin­kona mín spurði mig hvort ég kæmi ekki með henni á nám­skeiðið. Ég þurfti að hugsa mig mjög vel um, var spennt fyrir þessu en þorði ekki, enda hafði ég aldrei hlaupið á ævinni, ekki einu sinni þegar við áttum að hlaupa í íþróttum í grunn­skól­anum. Þegar nám­skeiðið var hálfnað fékk ég loks­ins kjark til að mæta á æfingu. Þann 20. nóv­em­ber 2011 mætti ég í kulda og snjó á mína fyrstu æfingu í þykkri úlpu og pass­aði því alls ekki inn í hóp­inn. Úlpan var fljót að fjúka þegar ég fór af stað en ég hafði enga þekk­ingu á því hvernig ætti að klæða mig á hlaupum,“ segir Anna Sigríður sem er við­skipta­fræð­ingur hjá Líf­eyr­is­sjóði starfs­manna rík­iss­ins og nem­andi í Ferða­mála­skól­anum í Kópavogi. Nokkrum árum áður hafði hún lést um 30 kíló eftir að hún breytti matar­æði sínu. „Á þeim tíma hreyfði ég mig ekk­ert og borð­aði bara það sem mér fannst gott og eitt­hvað sem ein­falt var að elda. Við mað­ur­inn minn áttum djúp­steik­ing­ar­pott og við not­uðum hann mjög reglu­lega. Við átum sæl­gæti í miklu óhófi og drukkum gos­drykki í öll mál. Ég var búin að reyna marga mat­ar­kúra sem féllu alltaf um sjálfa sig eftir nokkrar vikur.“

Hlaupin hjálpa mér til að halda góðri and­legri heilsu
Það sem Önnu finnst svo heill­andi við hlaupin er úti­veran og félags­skap­ur­inn. Hún segir að mik­il­vægt sé að gera styrkta­ræf­ingar líka til að koma í veg fyrir meiðsli og hefur hún meðal ann­ars stundað stöðva­þjálfun í Hress til að styrkja sig. Nátt­úru­hlaupin hafa svo verið að koma sterk inn að und­an­förnu. „Áhuginn á að hlaupa í nátt­úr­inni byrj­aði vorið 2014 þegar ég fór á nám­skeið hjá Nátt­úru­hlaupa­hópnum sem bygg­ist á að haupa á ýmsum stöðum í nátt­úr­unni í kringum höf­uð­borg­ar­svæðið. Ég féll alveg fyrir þessum hlaupa­stíl; þarna upp­lifði ég allt í senn, hlaupin, úti­ver­una, félags­skap­inn og síð­ast en ekki síst, þessa ynd­is­legu nátt­úru sem við erum með í „bak­garð­inum“ okkar og ég vissi ekki af. Ég bara elska að hlaupa á stígum, innan um trén, blómin, fjöllin og jafn­vel fram hjá lækjum og fossum. Þetta var ég búin að fara á mis við öll þessi ár. Það er eitt­hvað ólýs­an­legt við hlaupin, bæði vellíð­anin eftir æfingar, end­or­fínið á fullu og allt fólkið sem ég er búin að kynn­ast. Ég hef bara ekki enn þá hitt leið­in­legan hlaupara, það eru allir svo jákvæðir og með gott við­horf til lífs­ins. Stundum hef ég verið að glíma við erf­iðar aðstæður í líf­inu, bæði álag heima og í starfi. Þá hafa hlaupin hjálpað mér til að halda góðri and­legri heilsu, enda segi ég að hreyf­ing sé allra meina bót,“ segir Anna Sigríður.

Texti / Ragn­hildur Aðal­steindóttir
Mynd / Heiðdís Guðbjörg Gunn­ars­dóttir