„Það vill enginn horfa á mann sem er 225 kíló“

Spurður hvort offit­unni hafi fylgt þung­lyndi, setur Tómas fyr­ir­vara. „Ég vil ekki hafa orðið þung­lyndi í flimt­ingum,“ segir hann. „Ég hef aldrei verið greindur með þung­lyndi en auð­vitað var maður and­lega þungur. Sér­stak­lega árið 2014 þegar ég náði botn­inum. Allt það ár upp­lifði ég mikla van­líðan, fór ekki á fætur fyrr en rétt áður en ég átti að mæta í vinn­una á kvöld­vakt klukkan fjögur. Ég bara komst ekki fram úr rúm­inu og fannst allt voða­lega ómögu­legt. Ég lifi að stórum hluta fyrir íslenska fót­bolt­ann en var hættur að geta farið á völl­inn. Það var algjör kvöl og pína að þurfa að horfa á leik­ina í sjón­varp­inu eins og auli.“

Tómas seg­ist ekki síst þakka hvatn­ingu frá fólk­inu í kringum hann að hann skyldi að lokum ákveða að prófa að taka matar­æðið í gegn. „Allt í kringum mig var fólk sem vissi hvað í mér bjó, hvað ég gat og get varð­andi vinn­una. Alveg frá því að ég lýsti mínum fyrsta leik hef ég fundið hvað það á vel við mig og ég geri það vel, eins og sést kannski á því að nú er verið að kaupa mig til að lýsa enska bolt­anum sem tug­þús­undir horfa á – svo eitt­hvað hef ég verið að gera rétt. Ég hef kannski ekki mesta sjálfs­traust í heimi, út af mínum komp­lexum í gegnum tíð­ina. Ég var alltaf að líta í kringum sig til að gá hvort ein­hver væri að benda á mig eða tala um mig sem byggði upp óör­yggi og gerði mér erfitt fyrir að vera eitt­hvað breim­andi af sjálfs­trausti út á við.

En samt sem áður þá hef ég alltaf vitað að í þessum eina geira, að minnsta kosti, þá get ég fjallað og talað um íþróttir og lýst þeim. Ég hef það, en gat aldrei verið fyrir framan mynda­vél, bara lýst leikjum þar sem eng­inn mögu­leiki var á að ég þyrfti að vera í mynd. Það vill eng­inn horfa á mann sem er 225 kíló. Ég vissi samt að ég gat það og vissi líka að það voru fleiri á þeirri skoðun þótt ég væri ekki lík­am­lega í standi til þess. Það olli mér van­líðan að vita hvað ég gat en þurfa að horfa á það líf sem ég gæti átt í gegnum ein­hverja rimla. Ég var bara fastur inni í mér, horf­andi út. Og sem betur fer braust ég á end­anum út og er núna með tvo sjón­varps­þætti auk þess að lýsa oft beinum útsend­ingum og hef átt alveg frá­bær ár und­an­farið.“