Þegir eftir klukkan 10 á kvöldin

„Nýja platan heitir Across the Borders. Það er vísun í að við erum alltaf að leita að nýjum landa­mærum tengdum því sem við gerum í líf­inu og síðan er þetta vísun í þá sem reyna virki­lega bók­staf­lega að leita að nýjum landa­mærum til að kom­ast á betri stað en geta það ekki. Oft erum við þannig gerð að við búum til landa­mæri sem er tengt mann­legu eðli. Við erum hrædd við breyt­ingar og okkur líður vel í sama fari en maður þarf stundum að breyta til til að þroskast,“ byrjar Júníus Meyvant á að útskýra fyrir blaða­manni.
Júníus mun spila og syngja lög af nýju plöt­unni á tón­leikum í Hafn­ar­firði, Vest­manna­eyjum og í Reykja­nesbæ í lok jan­úar og í byrjun febr­úar. „Þetta verða eig­in­lega allt ný lög. Síðan reyni ég alltaf að segja sögur í kringum lögin; mér finnst svo gaman að sögum og ég reyni að hafa þetta aðeins per­sónu­legra en ella í stað þess að bara spila og syngja og hneigja mig síðan.“
Eftir það mun hann halda ásamt hljóm­sveit sinni til Evrópu í febr­úar þar sem hann kemur fram í ýmsum löndum. „Tón­leika­ferðir eru þannig að ég fer þá í rosa rútínu. Þá er eins og ég fari í nokk­urs konar vinnu­búðir. Ég fer alltaf mjög snemma að sofa en ég passa svefn­inn því ann­ars fer röddin í klessu. Ég sleppi öllu nammi­áti því að nammiát fer illa með rödd­ina og passa mig líka á að þegja eftir klukkan 10 á kvöldin. Það er ýmis­legt sem ég leyfi mér ekki á tón­leika­ferðum.“

Júníus Meyvant gerði í vetur útgáfu­samn­ing við banda­ríska útgáfu­fyr­ir­tækið Glassnote Records um útgáfu nýju plöt­unnar í Banda­ríkj­unum og öðrum mark­aðs­svæðum sem útgáfu­fyr­ir­tækið leggur áherslu á. Myndir / Sigga Ella

Nýr útgáfu­samn­ingur
Júníus er á mála hjá íslenska útgáfu­fyr­ir­tæk­inu Record Records sem sér um útgáfu­mál hans hér á landi og í Evrópu. Hann gerði svo í vetur útgáfu­samn­ing við banda­ríska útgáfu­fyr­ir­tækið Glassnote Records um útgáfu nýju plöt­unnar í Banda­ríkj­unum og öðrum mark­aðs­svæðum sem útgáfu­fyr­ir­tækið leggur áherslu á.
„Þessi samn­ingur þýðir að við erum komin með bak­hjarl inn í Banda­ríkin sem er mjög erf­iður mark­aður en við erum hjá þeim í „publ­is­hing-deild­inni“ sem sér um að koma lögum mínum á fram­færi í kvik­myndir og aug­lýs­ingar. Við erum einnig komin með fleiri til að vinna að mínum málum. Ég er með umboðs­mann og tvö bók­un­ar­fyr­ir­tæki (booking agencies) hér og þar en stundum þyrfti maður í raun­inni 10 umboðs­menn. Þetta er allt spurn­ing um hvern maður hefur á bak við sig. Það er hægt að vera með rosa gott efni en það ger­ist ekki neitt ef maður er ekki með rétt fólk. Ég er þess vegna mjög hepp­inn og líka það að hafa fengið samn­ing kom­inn á þennan aldur, en ég er 36 ára, en það er ekki sjálf­gefið því að þetta er oft „youth before talent“-ver­öld.“

Stóð á kross­götum
Júníus býr ásamt eig­in­konu sinni, tveimur börn­unum og hund­inum Prinsi, sem hann kallar Skúla, í Vest­manna­eyjum. „Við erum nýbúin að kaupa þar hús,“ segir Júníus en hann ólst upp í Vest­manna­eyjum og vann lengi sem leið­sögu­maður í ferða­þjón­ustu­fyr­ir­tæki for­eldra sinna í Eyjum.
Júníus, sem heitir ann­ars Unnar Gísli Sig­ur­munds­son, seg­ist hafa valið lisamannsafnið Júníus Meyvant fyrir níu árum eða um það leyti sem sonur hans fædd­ist. „Ég stóð þá á kross­götum og var í hljóm­sveit sem hét Jack London. Ég var að fletta nafna­bók, Hvað á barnið að heita?, og sá nafnið Júníus. Mér hefur alltaf þótt Meyvant vera fal­legt og sterkt nafn og ein­hvern veg­inn fór þetta vel saman: Júníus Meyvant. Ég fór að hugsa um hvort ég ætti að láta son minn heita þessu nafni en ég var hins vegar löngu búinn að ákveða að láta hann heita í höf­uðið á pabba mínum. Þannig varð þetta til. Ég vildi lista­manns­nafn sem myndi virka bæði heima og í útlöndum. Það er erfitt fyrir útlend­inga að segja Unnar Gísli Sig­ur­munds­son. Tungan fer í eitt­hvað flipp.“