„Ég hafði sterka tilfinningu fyrir því að tíminn væri naumur“

„Mamma greind­ist með mjög sjald­gæfa heila­bilun árið 2014 en þá var bókin Mörk, sem sneri að upp­gjöri við ill­skilj­an­legt ofbeldi sem hún sætti í æsku, vel á veg komin. Ég hafði sterka til­finn­ingu fyrir því að tím­inn væri naumur en við fengum fimm ár eftir að hún greind­ist og hún lést í ágúst síð­ast­liðnum. Ef bókin gagn­ast einum þá er hún þess virði að hafa verið skrifuð, sagði mamma þegar hún ákvað að treysta mér fyrir verk­inu en hana grun­aði ekki hve bókin átti eftir að rata víða og að nokkru eftir útgáfu hennar ætti eftir að hell­ast yfir heim­inn flóð­bylgja í nafni Metoo-bylt­ingar og að saga hennar ætti eftir að vera gefin út í Englandi sem varð raunin í byrjun árs. Mér sýn­ist eftir þetta að sögur eigi það til að leita ein­hvern veg­inn les­endur sína uppi og fæða af sér ný ferða­lög en mér skilst að UN Women hafi meðal ann­ars treyst mér fyrir við­töl­unum í Malaví vegna umfjöll­un­ar­efnis bók­ar­innar.

Bókin kom út um vor 2015 og um haustið fædd­ist svo frum­burð­ur­inn minn. Ég er sjálf­stætt starf­andi og varði seinna fæð­ing­ar­or­lof­inu 2018 mikið til inni á elli­heim­ili, skrif­aði hverja lausa stund og sagði nei við öllum auka­verk­efnum. Ég er heppin með skrifin því ég get fengið útrás fyrir sköp­un­ar­kraft­inn sem býr sterkt í mér um leið og ég gat komið drengj­unum mínum á lapp­irnar en ég hef ríka tján­inga­þörf og þörf til að miðla því sem ég nem og skynja enda er ég í grunn­inn komin af kenn­urum.“

Þóra segir að of stuttur tími sé lið­inn frá láti móður hennar til að hún treysti sér til að tala um sorg­ar­ferlið, hún hafi líka fengið þann arf frá móður sinni að horfa frekar fram á veg­inn en til baka.

„Mamma var með ótrú­legt lífs­við­horf sem ég bý að, fékk ríkan skammt af gleði í vöggu­gjöf og fannst að maður eigi að lifa líf­inu meðan á því stendur. Til­gang­ur­inn er sá að vera hér í sam­neyti við gott fólk og gleðj­ast við hvert tæki­færi en hún var alls ekki týpa sem kvart­aði, heldur sig­ur­veg­ari sem naut frelsis við að hafa lagt erf­ið­leika að baki. Ég er henni sam­mála í því og finn að ég er kresin á að velja það sem gefur mér gleði í augna­blik­inu. Ég er ekki alin upp til að velta mér upp úr leið­indum þótt ég sé með­vituð um að sorgin þurfi að fá sína útrás og það er engin spurn­ing, hún finnur sér sína leið og þarf rými og tíma. Ég er í und­ir­bún­ingi og tökum á sjón­varps­þáttum sem ég er að vinna að í augna­blik­inu fyrir Sjónvarp Símans og verða sýndir 2020. Nú reyni ég að vera skyn­söm og hvíla mig hverja lausa stund en það hleður líka batt­er­íin að fást við það sem manni finnst gef­andi og skemmti­legt.

Um leið og tökum er lokið ætla ég að ljúka skáld­sögu sem ég hófst handa við ári eftir að ég gaf út mína fyrstu bók og vona inni­lega að lífið færi mér rými til að binda hnút­ana á bók­inni því það er í mér þrjóska sem gagn­ast mér þegar kemur að því að ljúka því sem ég hef byrjað á en það er mik­ill styrkur í því að vita að mamma vildi að gleðin væri ferða­fé­lagi í líf­inu og því hef ég fullt leyfi til að skemmta mér eins mikið og ég mögu­lega get. Svo ég er stödd á tíma­mótum eftir mikið ummönn­un­ar­starf og á þeim tíma­mótum hef ég gefið sjálfri mér leyfi til að láta verkin tala um leið og ég held áfram að hlúa að mér og mínum nán­ustu.“

Lestu við­talið við Þóru í heild sinni í nýjasta Mannlífi.