„Þykir óendanlega vænt um Met“

„Þetta ást­ar­æv­in­týri mitt við Met hófst 2007 þegar ég tók þátt í söngv­ara­keppni sem kall­ast Metropolitan Opera National Council Auditions. Ég komst í „Finals“ þar og eftir það buðu þau mér samn­ing við Met. Ég fékk svo­kall­aðan „cover“ eða stað­geng­ils­samn­ing 2008, en hvert ein­asta hlut­verk á Met hefur stað­gengil, í öllum verkum alltaf! Þannig tryggja þau sýn­ingu þótt ein­hver sé las­inn, alltaf auka­mann­eskja til­búin að stökkva inn ef það ger­ist,“ segir Dísella.

Hlutverk drottn­ing­ar­innar er því ekki fyrsta hlut­verk hennar í Metropolitan. „Það var 2010 sem þau báðu mig að koma aftur í prufu og buðu mér í fram­haldi þrjú „cover“-hlut­verk fyrir 2011-2012-tíma­bilið og 2012-2013-tíma­bilið fékk ég „debut“-hlut­verk. Ég hef sungið fullt af hlut­verkum og „coverað“ síðan þá.“

Mamma sem skreppur á „sjó“

Þrátt fyrir að aðal­vinnan sé í New York, býr Dísella á Íslandi, í Graf­ar­vog­inum nánar til­tekið, með mann, börn og bú. „Við eigum tvo stráka sem eru í grunn­skóla og leik­skóla svo við lifum „eðli­legu lífi“ þar en mamma skreppur svo þess á milli aðeins „á sjó“ til að vinna. Ég reyni að vera heima eins mikið og ég get og tek ekki hvað sem er að mér,“ segir Dísella, sem sást síð­ast á sviði hér heima í sýn­ing­unni Dívur.

„Ég gaf líka út sjálf mína aðra sóló­plötu, Dóttir, og hana má nálg­ast á vef­síð­unni minni, disella.org. Einnig er hægt að nálg­ast plöt­una/diskinn í Pennanum og 12 tónum eða gegnum iTu­nes eða googleplay, en þar má líka kaupa bara ein­staka lag.“

Fjórði Íslendingurinn á sviði Met

Dísella er fjórði Íslend­ing­ur­inn til að stíga á svið óperu­húss­ins sögu­fræga. „Sú fyrsta var María Markan, hún söng eina sýn­ingu af greifynj­unni úr Brúð­kaupi Fígarós tíma­bilið 1941-1942, skilst mér. Kristján Jóhanns­son og Kristinn Sig­munds­son hafa sungið þarna líka. Svo ég er fjórði Íslend­ing­ur­inn sem syngur í þessu merka húsi.“

Dísella á sviði sem drottn­ingin.

Hvernig hafa við­brögðin verið við verk­inu? „Verkinu hefur verið tekið alveg ein­stak­lega vel. Ég eig­in­lega trúi varla hversu vel því er tekið! Músíkin er ekki fyrir alla, Glass er mjög minimaliskur og tón­listin ein­kenn­ist af ein­fald­leika, miklum end­ur­tekn­ingum og í raun fáum hljómum. Þrátt fyrir ein­fald­leik­ann í hlustun er mjög krefj­andi að syngja og spila Glass. Hámarks­ein­beit­ing verður að vera til staðar allan tím­ann og sér­stak­lega fyrir hljóm­sveit­ina með arpegg­íur nán­ast allan tím­ann, þær verða að vera jafnar, hljómar ein­falt en er það alls ekki! Svo hefur leik­stjór­inn Phelim McDermott gert sýn­ing­una að algjöru augna­konfekti, bún­ing­arnir eru dýrð­legir í höndum Kevin´s Pollard og svo er juggl­ara­grúppa þarna undir stjórn Sean Gandini´s og þau eru öll ótrú­legir fjöl­lista­menn.“

En hvernig er að syngja í þessu sögu­fræga húsi? „Það er algjör­lega dásam­legt að syngja og almennt að vinna á Met. Þar sem þetta er orðið svona mitt heima­hús þykir mér óend­an­lega vænt um húsið og allt starfs­fólkið hér,“ segir Dísella. „Í fyrsta sinn sem ég söng hér var ég mjög stressuð og hrædd, húsið er svo svaka­lega stórt, enda sæti fyrir 4000 manns. Maður getur ekki ímyndað sér að röddin nái til allra sæt­anna, en með réttri tækni þá gerir hún það og nú er maður far­inn að treysta þessu. Met er alveg topp­ur­inn, fag­fólk í hverju ein­asta horni að aðstoða mann við að gera sitt besta, allir með fyr­ir­myndar fag­mennsku­vinnu­brögð og svo bara á ég orðið svo marga vini þarna líka.“

Sambíóin munu sýna Akhnaten 23. nóv­em­ber, sjá hér.

Myndir / Aðsendar