„Mín aðaláhersla er að njóta og hafa gaman“

„Mér finnst gaman að mæta í keppni af því að maður hittir alltaf svo marga, þetta er ekki bara keppni heldur líka félags­skap­ur­inn.“ Mynd / Hallur

„Ég byrj­aði fyrst að hlaupa í mennta­skóla, bæði vegna þess að á þeim tíma voru kröfur um að fólk hreyfði sig eitt­hvað og pressa á að maður liti vel út,“ segir Ragn­heiður sem er 37 ára gömul. Eftir að hafa hlaupið af og til og hætt ítrekað fór hún að hlaupa reglu­lega árið 2005 og fyrir sjö árum skráði hún sig í hlaupa­hóp.

„Ég hef alltaf verið sjálf­stæð og fund­ist gott að geta hreyft mig ein og á mínum eigin for­sendum. En það er líka meiri­háttar að hlaupa með hópi og kynn­ast fólki með sömu áhuga­mál. Sumir hlaupa­fé­lagar mínir vita líka tölu­vert meira um mig en margir aðrir því lengri hlaup geta verið mjög góður sál­fræði­tími.“

Ragn­heiður byrj­aði að hlaupa utan­vegar fyrir 3-4 árum og hefur núna í eitt ár hlaupið með hópnum Nátt­úru­hlaup. „Ég hleyp og tek þátt í keppnum í bæði götu­hlaupum og utan­vega­hlaupum, þó að þau síð­ari hafi yfir­tekið allt þetta sumar,“ segir Ragn­heiður og bætir við að hún hafi tekið þátt í 5 og 10 km götu­hlaupum, en ekki unnið stór afrek á því sviði. Hún hefur einnig tekið þátt í hálf- og heilmara­þonum og seg­ist ágæt í því. Hún hefur þrisvar verið hraða­stjóri í Reykja­vík­ur­mara­þon­inu og segir það rosa­lega skemmti­legt og alveg meiri­háttar að upp­lifa stemn­ing­una sem þar er.

Kíló­metra­talan ein og sér segir ekki til um erf­ið­leika­stigið
Ragn­heiður segir marga hlaupa 100 km hlaup og það hafi verið gaman að kynn­ast þeim hópi, „því fyrir nokkrum árum vissi ég ekki að það væri til fólk sem hleypur 100 km.“ Hún bætir jafn­framt við að kíló­metra­fjöld­inn einn og sér segi ekki til um erf­ið­leika­stig hlaups, hvort sem er á mal­biki eða utan­vegar.

„Mér finnst álagið minna á lík­amann í utan­vega­hlaupum af því að und­ir­lagið er ekki alltaf það sama, ýmist hart eða mjúkt og maður er því ekki alltaf í sama takti. Það er fólk sem hleypur 100 km hlaup á mal­biki, en það heillar mig ekki. Utan­vegar ferðu upp brekku og þá hægir á þér, eins og í 100 km þá gengur maður upp brekk­urnar. Þú ert lög­lega afsak­aður í utan­vega­hlaup­inu að hægja stundum ferð­ina, götu­hlaupið krefst jafn­ari hraða. Utan­vega­hlaup eru líka ein­hvern veg­inn allt öðru­vísi jafn­vel þótt mann langi til að allt gangi ótrú­lega vel og sigri hlaupið þá upp­lifir maður líka svo mikið á leið­inni og hleypur á allt annan hátt.“

Sigrum utan­vegar raðað inn í sumar
Sigurinn í Hengli er ekki sá eini sem Ragn­heiður vann í sumar því hún tók tvo aðra: Tvöföld Vest­ur­gata, 45 km hlaup, sem fór fram í vest­firsku Ölpunum eða skag­anum milli Arn­ar­fjarðar og Dýra­fjarðar, stundum kall­aður Fjalla­skag­inn og Esja Ultra.

„Þar hlaupum við upp Ker­hóla­kamb og svo niður hann aftur og tökum dal­inn sem er upp að Steini, svo upp á topp, langa leið niður og hana aftur upp og svo tvisvar í við­bót upp að Steini. Maður fer svona fimm sinnum upp,“ segir Ragn­heiður og bendir á að það sé meiri hækkun í því 45 km hlaupi en í 100 km Heng­ils­hlaup­inu. Hún leggur áherslu á að þó að gaman sé að vinna hlaup, þá er það ekki aðal­mark­miðið, heldur frekar gleðin við að taka þátt, stemn­ingin í hlaup­inu og það að hitta og kynn­ast fólki. Ragn­heiður hefur líka hlaupið erlendis og tók þátt í heims­meist­ara­mót­inu í utan­vega­hlaupum í fyrra á Spáni, 88 kíló­metra vega­lengd. „Mér gekk bara vel, það voru engin met slegin en þetta var bara mjög gaman. Ég kláraði fyrst íslenska kvenna og fannst það ótrú­lega skemmti­legt. Ég var ákveðin eftir það að hlaupa næst 100 km.“

Ragn­heiður er önnur konan til að sigra 100 km hlaupið, sú fyrsta var Elísabet Mar­geirs­dóttir árið 2017, en þá var vega­lengdin í boði í fyrsta sinn. Árið 2018 keppti engin kona. „Í ár voru þær nokkrar, en það sem er merki­legt við árangur Ragn­heiðar er að hún var í 2. sæti af öllum. Tíminn hennar var og er braut­ar­met í 100 km hlaupi kvenna í Hengil Ultra Trail,“ segir Einar Bárð­ar­son, fram­kvæmda­stjóri hlaups­ins.

„Þeim fannst aðal­lega töff að ég fékk bikar“
Ragn­heiður er umsjón­ar­kenn­ari í 2. bekk í Húsa­skóla í Graf­ar­vogi, en hún hefur starfað sem kenn­ari í 12 ár. Hún segir að nem­endur hennar hafi fengið veður af því að hún hefði unnið Hengil. „Þau voru spennt yfir því og spurðu hvort ég hefði fengið bikar, þeim fannst það mik­il­væg­ast af öllu og þau báðu fal­lega um að fá að skoða hann þannig að hann fór með í vinn­una einn dag­inn. Þeim fannst aðal­lega töff að ég fékk bikar.“

Ragn­heiður hleypur ekki bara, hún er líka í hesta­mennsku, hjól­reiðum og spinn­ing, ýmist ein, með eig­in­manninnum, Þorkeli Guð­jóns­syni, eða með dætrum þeirra þremur, sem eru á aldr­inum 8-16 ára. Hún hefur fjórum sinnum tekið þátt í WOW-Cyclothon, vann fyrsta árið með hópi kvenna úr Mos­fellsbæ, Team Spinn­egal. Í þriðja skiptið hjólaði hún með Hjóla­krafti. „Þá tók ég tvær eldri dætur mínar með og þetta er eitt það merki­leg­asta og skemmti­leg­asta sem við höfum gert saman. Mér finnst alltaf ótrú­lega skemmti­legt að taka þátt í þess­ari hjól­reiða­keppni.“

Hún seg­ist ekki alveg hafa kjarkinn til að keppa í götu­hjól­reiðum, „þér má ekki mikið fip­ast til vinstri eða hægri í slíkum troðn­ingi.“ Hins vegar tekur hún þátt í götu­hlaupum, sem fara fram allt árið. „Það er gaman að mæta í þær keppnir, til dæmis Powerade-móta­röð­ina sem fer fram annan hvern fimmtu­dag frá októ­ber til mars.“

Ragn­heiður og dæt­urnar þrjár. „Ég hef verið hesta­stelpa alla tíð. Og hef náð að njóta hest­anna með stelp­unum mínum og svo­lítið með eig­in­mann­inum.“ Mynd / Aðsend

Síðan 2016 hefur Ragn­heiður einnig verið í spinn­ing og hefur hjólað ýmist inni eða úti. „Ég er stolt af mér því síð­asta vetur tókst mér að hjóla í vinn­una í 113 daga, 5 kíló­metra úr Breið­holti í Graf­ar­vog og síðan sömu vega­lengd heim aftur. Ég stefni á 100 daga í vetur.“
Þótt Ragn­heiður sé dug­leg að hreyfa sig passar hún að taka minnst einn dag í viku í pásu. „Ég hef reynt það síð­asta árið. Stundum er það föstu­dagur, af því oft tek ég svo­kall­aða sam­loku­æf­ingu um helgar, það er langa æfingu á laug­ar­degi og aðra á sunnu­degi. Maður finnur bara hvaða dagur hentar til að vera kyrr.“

Hverju þakkar þú helst þennan frá­bæra árangur? „Ég hljóp löngu æfing­arnar mínar með Nátt­úru­hlaup hægar en ég hef gert áður og ég held að það hjálpi til við árangur.“
En matar­æðið, hugsar þú mikið um það? „Það er eig­in­lega ekki hægt að skrifa neitt heilsu­tengt við matar­æði mitt, ég borða mikið af hollum mat og stundum borða ég líka mikið af óhollum mat. En kannski er næsta skref að taka matar­æðið í gegn ef ég vil verða enn hrað­ari.“

Ragn­heiður kemur í mark í Hengil Ultra Trail. Mynd / Einar Bárð­ar­son

Aðspurð um hvort að henni finn­ist hlaupa­á­hugi lands­manna hafi auk­ist svarar Ragn­heiður ját­andi og segir mikla vakn­ingu hvað utan­vega­hlaupið varðar. „Við hér á höf­uð­borg­ar­svæð­inu erum mjög heppin með staði til að hlaupa og æfa okkur á. Öskju­hlíðin, þar er hægt að þræða stíga í marga kíló­metra og þú hleypur aldrei sama stíg­inn. Sjálf hleyp ég mikið í Elliða­ár­dalnum. Heiðmörk er meiri­háttar, svo alls staðar í kring, fellin í Mos­fellsbæ, svæðið kringum Hval­eyr­ar­vatn og Hafn­ar­fjörð, Víf­ils­staða­vatn og svæðið þar, þó að við eigum heima á höf­uð­borg­ar­svæð­inu búum við vel að æfinga­svæði fyrir utan­vega­hlaup.

Mín aðal­á­hersla er að njóta og hafa gaman og mér hefur tek­ist að gera það í gegnum þetta allt saman og stundum stend ég mig ótrú­lega vel og er fram­ar­lega en það er ekki aðal­mark­miðið því þetta er svo ótrú­lega skemmti­legt. Ég kynn­ist svo frá­bæru fólki og manni líður líka svo vel með sjálfan sig.“