Þröstur foreldralaus vegna COVID – „Pabbi hringdi í mig með grátstafinn í kverkunum“

Þröstur Reyn­is­son missti báða for­eldra sína af völdum COVID-19 í vor. Hann er sonur hjón­anna Jóninnu Mar­grétar Pét­urs­dóttur og Reynis Mars Guð­munds­sonar. Hann skrifar minn­ing­ar­grein um þau bæði sem birt­ist í Morg­un­blað­inu á mánu­dag­inn en Hring­braut greinir frá.

Jóninna lést þann 23. mars síð­ast­lið­inn en Reynir þann 2. apríl. Óhætt er að segja að minn­ing­ar­greinin sýni sorg­ina sem fylgir veirunni skelfi­legu. „Jæja, þar kom að því. Mig hefur lengi langað til að minn­ast for­eldra minna í orðum og núna treysti ég mér loks­ins til þess. Ég þarf ekki að hafa mörg orð um mömmu mína, hún var ynd­is­leg kona sem kenndi mér margt, hún var góð og ákveðin og kenndi mér að umbera alla. Ég á vini í dag sem hefðu aldrei haft áhrif á líf mitt nema fyrir það sem hún kenndi mér,“ segir Þröstur.

Hann rifjar svo upp þegar hann fór með pabba sínum til Hollands. „Pabbi var aðeins flókn­ari. Páskana 2018 æxl­að­ist svo að við pabbi fórum í ferð til Hollands til að afhenda bíl sem ég hafði selt á Facebook. Þrátt fyrir mjög dökka veð­ur­spá var lagt af stað og gekk vel framan af. Í Öræfasveit­inni gat brugðið til beggja vona, 43 metrar í hviðum þvert á veg­inn. Ein­hverra hluta vegna var ég beð­inn að aka þennan hluta leið­ar­innar. Það kom ekk­ert annað til greina; þetta var keyrt á fullri gjöf,“ segir Þröstur og heldur áfram:

„Pabbi hafði alltaf kennt mér að þetta væri bara stríð á milli tveggja afla; ann­ars vegar vinds­ins og svo hrað­ans á bílnum og í þetta skiptið sigr­aði hrað­inn á bílnum. Þegar lengra dró á ferð­ina var orðið nokkuð ljóst að Fjarð­ar­heiðin myndi reyn­ast far­ar­tálmi og var ég þá aftur beð­inn að aka. Mér varð nokkuð ljóst eftir þessa ferð að pabbi treysti mér full­kom­lega til að keyra þegar aðstæður voru erf­iðar og það er nokkuð sem mér þykir vænt um. Þegar við feðgar komum heim eftir þessa ferð gerð­ist nokkuð sem aldrei hafði gerst áður; við feðgar tókum hvor utan um annan og þökk­uðum fyrir okkur.“

Hann minn­ist svo sam­tals þeirra þegar Jóninna lést. „Kvöldið 23. mars 2020 gerð­ist nokkuð annað sem við höfðum hvor­ugir upp­lifað; pabbi hringdi í mig og til­kynnti mér með grát­staf­inn í kverk­unum að mamma væri dáin. Ég hafði bara eitt svar handa honum: Pabbi, ég elska þig. Þetta var eitt af síð­ustu skipt­unum sem ég tal­aði við pabba.“