Hildur segir sorgina ekki fara í sóttkví: „Óttinn hætti að skemmta veiruskrattanum“

Hildur Eir Bolla­dóttir prestur hvetur Íslend­inga til að vera gef­andi í sinni mestu sorg og þján­ingu í kór­ónu­veiru­faldr­inum. Þá segir hún sím­tal til ætt­ingja og vina geta skipt sköpum. Sjálf upp­lifði hún nýverið mik­inn stuðn­ing frá syrgj­andi fólki.

„Í gær hitti ég konu í miðbæ Akur­eyrar sem er nýlega búin að missa eig­in­mann sinn og lífs­föru­naut til fimm­tíu ára. Mikið fannst mér sárt að geta ekki faðmað hana þétt að mér en við kynnt­umst þegar ég jarð­söng dóttur hennar fyrir fáeinum árum en höfðum ekk­ert hist frá því að eig­in­maður hennar féll frá. Við skipt­umst á hlýjum orðum í gær þar sem við stóðum undir berum himni í haustkul­inu en kór­ónu­veiru­skýin byrgðu nánd­inni sýn,“ segir Hildur Eir í færslu sinni á Facebook. Hún bætir því við að þetta hafi ekki verið einu skila­boðin sem hún fékk þennan sama dag.

„Seinna um dag­inn sendi hún mér skila­boð um hvað það hefði glatt hana að sjá mig svona frísk­lega miðað við það sem á undan væri gengið. Tveim dögum fyrr hafði önnur kona sam­band við mig en henni kynnt­ist ég einmitt þegar hún missti ungan son sinn og ég kom inn í líf hennar og fjöl­skyld­unnar sem prestur. Þessi kona var bara að skrifa mér til þess að vita hvernig heilsa mín væri. Tvær syrgj­andi konur hafa á umliðnum dögum séð ástæðu til að spyrj­ast fyrir um mína hagi. Það er auð­vitað vegna þess að þetta eru vand­aðar og góðar mann­eskjur en líka vegna þess að þeir sem hafa upp­lifað djúp­stæða sorg mynda mjög gjarnan mjög ríka sam­kennd með öðru fólki, því hef ég marg­sinnis kynnst í mínu starfi.“

Hildur Eir prestur greind­ist með krabba­mein í enda­þarmi í apríl og hefur und­ir­geng­ist með­ferð vegna þessa erf­iða sjúk­dóms. Hún hefur verið opin­ská með meinið, eins og flest annað. „Þið megið ekki mis­skilja mig, það eru ótal­margir sem láta sér annt um heilsu mína og ég er umvafin kær­leika alla daga enda eru þessar hug­leið­ingar ekki um mig heldur dæmi um það hvað fólk sem misst hefur meira en hægt er að ímynda sér, á oft mikið að gefa,“ segir Hildur.

Hildur Eir Bolla­dóttir

Prest­ur­inn ákvað að rita færsl­una í þeirri von að les­endur hug­leiði tvennt. Annars vegar það að sorgin fer aldrei í sótt­kví, það eru svo margir að lifa mikla sorg ofan í þessa óvissu­tíma sem nú eru. Það er mik­il­vægt að gera sér grein fyrir því og gleyma ekki að hafa sam­band við þá sem syrgja djúpt. Símtal er sterkur leikur núna þegar við erum öll meira heima fyrir og lífið er á hægum takti. Hins vegar langar mig að segja ykkur frá þessu til að minna á að það er hægt að vera mjög gef­andi í sinni mestu sorg og þján­ingu, það er í raun oft­ast val en auð­vitað líka þroski sem syrgj­and­inn tekur út á sínum mestu ögur­stundum. Það er val að vera gef­andi. Ekki síst á erf­iðum tímum. Mig langar svo mikið að hvetja okkur öll til þess að vera gef­andi núna vegna þess að þá ger­ast töfrar, ónæm­is­kerfi fólks eflist af því að ein­semd minnkar og ótt­inn hættir að skemmta veiru­skratt­anum,“ segir Hildur Eir.