Heiðar segir nóg komið – Hlutverk fjölmiðla að spyrja hvort tólf manns hafi þurft að deyja

Heiðar Örn Sig­ur­finns­son, frétt­maður og vara­f­rétta­stjóri á RÚV, kemur kollega sínum, Einari Þor­steins­syni, til varnar á Facebook og segir hann hafa gert allt rétt í gær. Hneyksl­un­ar­bylgja fór um sam­fé­lags­miðla í gær eftir við­tal Einars við Má Krist­jáns­son, for­mann far­sótta­nefndar Land­spít­al­ans.

Heiðar segir krafa sumra um allt sam­fé­lagið gangi í takt engum til góðs. „Í annað sinn á skömmum tíma rís hneyksl­un­ar­alda á sam­fé­lags­miðlum vegna þess að öfl­ugur frétta­maður í Kast­ljósi spyr eðli­legra spurn­inga um eitt­hvað sem for­stjóri Land­spít­al­ans lýsir sem alvar­leg­asta atviks þar í hans starfs­tíð. 12 sjúk­lingar á Landa­koti eru látnir eftir hóp­sýk­ing­una þar þrátt fyrir sýk­ing­ar­varnir og hetju­lega bar­áttu heil­brigð­is­starfs­fólks sem leggur nótt við dag í bar­átt­unni við veiruna,“ segir Heiðar.

Hann segir alla hafa verið kurt­eisa í gær. „Úttektin sem var kynnt fyrir helgi var ágæt en nið­ur­staða hennar er að hús­næði Landa­kots og und­ir­mönnun skýri hvers vegna fór sem fór. Eðlilega hafa vaknað ýmsar spurn­ingar eftir að sú nið­ur­staða var kynnt og þær spurn­ingar voru bornar upp með kurt­eisum og hóf­stilltum hætti í Kast­ljós­inu í gær. Og Már læknir svar­aði þeim með sama hætti,“ segir Heiðar Örn.

Þarna hafi allt verið eins og það á að vera. „Þessi eðli­legu orða­skipti – við­tal frétta­manns við sér­fræð­ing og for­mann far­sótt­ar­nefndar LSH – voru meira en margir þoldu og nú er ráð­ist að æru og starfs­heiðri kollega míns, Einars Þor­steins­sonar, eins og gefið hafi verið út veiði­leyfi. Fyrir það eitt að hann vann vinn­una sína og bar upp eðli­legar spurn­ingar. Hún er merki­leg, krafan um að sam­fé­lagið eigi allt að ganga í takt meðan við glímum við veiruna. Að það megi ekki rýna í það hvort ákvarð­anir séu réttar eða rangar, hvort meiri hags­munum sé fórnað fyrir minni, hvort hægt hefði verið að kom­ast hjá hóp­sýk­ingu sem dró tólf manns til dauða. En það er einmitt hlut­verk fjöl­miðla í lýð­ræð­is­ríki eins og okkar. Að spyrja ráða­menn krefj­andi og gagn­rýn­inna spurn­inga – veita aðhald, fyrir hönd almenn­ings,“ segir Heiðar.

Hann segir þetta kunn­ug­legt stef. „Hneyksl­un­ar­öld­unni á sam­fé­lags­miðlum fylgja svo alls kyns upp­hróp­anir og full­yrð­ingar um inn­ræt­ingu eða skoð­anir frétta­manns­ins, eins og það séu hans skoð­anir sem stýri för. Kunn­ug­legt stef þegar sett er fram gagn­rýni á blaða- og frétta­menn sem vinna vinn­una sína. Auðvitað er fólki frjálst að segja skoð­anir sínar á við­tal­inu en órök­studdar upp­hróp­anir – til þess eins að efna til óvinafagn­aðar í athuga­semda­kerf­unum – eru engum til góðs. Í fram­haldi af fyrri hneyksl­un­ar­öld­unni svar­aði ég nokkrum ásök­unum í garð Einars, bað um dæmi úr við­tal­inu um dóna­skap hans í garð heil­brigð­is­starfs­fólks og ann­arra. Engin komu – bara órök­studdar full­yrð­ingar um að við­talið hafi ekki verið tíma­bært og að tónn­inn í spurn­ing­unum hafi verið rangur. Af því að við eigum jú öll að ganga í takt.“