Runólfur óttast að kveikt verði í húsinu hans: „Lét húsið ekki standa til að æsa fólk upp“

Runólfur Oddsson, hús­eig­andi að Undra­landi 4 í Foss­vogs­hverf­inu í höf­uð­borg­inu og litli bróðir Davíðs Oddsonar, rit­stjóra Morg­un­blaðs­ins, er hræddur um að ein­hver kunni að kveikja í hús­inu hans. Hann er sér­stak­lega smeykur um það eftir að nágranni hans, Eiður Val­garðs­son, velti því upp hvort ekki væri kom­inn tími á að halda ára­móta­brennu með hús­inu hans Runólfs.

Nú þegar hafa verið framin skemmd­ar­verk á hús­inu hans Runólfs, meðal ann­ars allar rúður þess brotnar og það ítrekað. Hann ótt­ast fram­haldið. „Það er nú ekki á hverjum degi að hvatt er til að kveikt sé í húsum í bænum. Sú hætta er fyrir hendi. Þetta gefur bara veiði­leyfi á húsið frá öllum skríl sem gengur laus. Það er búið að mölva hjá mér 21 rúðu en lög­reglan gerir ekki neitt,“ segir Runólfur.

Húsið hans Runólfs hefur staðið óhreyft í ára­tug vegna deilna hans við trygg­inga­fé­lög og Orku­veitu Reykja­víkur vegna mik­ils vatns­tjóns sem hefur orðið til þess að húsið er gjör­ó­nýtt. Hann seg­ist því ekki hafa gert það að leik sínum að láta húsið grotna niður, nágrönnum til ama, heldur þurfi ein­fald­lega að rífa þetta niður og byggja nýtt. Runólfur vill hins vegar fá úr því skorið hvort hann fái það ekki bætt. „Ég hefði kannski getað haldið garð­inum aðeins betur til en ég lét húsið ekki standa til að æsa fólk upp. Það er ekki eins og ég sé að leika mér að þessu. Hefði ég samt farið að mála eða eitt­hvað hefði það verið eins og mála stýr­is­hús á bát sem er að sökkva. Núna er ég búinn að vera í mála­ferlum í mörg ár við Ork­ku­veit­una og trygg­inga­fé­lögin sem skipt­ast á því að neita að bera ábyrgð. Ég hef eig­in­lega aldrei heyrt annað eins rugl því það liggur ljóst fyrir að það er svaka­legur leki þarna. Húsið er auð­vitað orðið einskis virði en mats­kerfið á Íslandi er því miður líka ónýtt,“ segir Runólfur og heldur áfram:

„Mats­kerfið er þannig að það getur hver ein­asti tækni- eða verk­fræð­ingur skráð sig sem mats­menn og svo hafa dóm­arar í hér­aðs­dómi kannski ekki mikið vit á þessu og treysta því næstum alfarið á þá. Nú er búið að draga mig á asna­eyr­unum í tíu ár. Ég er búinn að vera í þeirri erf­iðu stöðu að þurfa sanna að tjónið sé ekki mitt. Ég vil bara að rétt sé rétt og hef því á meðan hvorki getað gert neitt þarna né selt.“