Þuríður fékk á baukinn eftir að hafa spurt hvar í hverfinu væri óhætt: „Ég hef fengið puttann“

Þuríður Sig­urð­ar­dóttir, mynd­listar- og söng­kona, virð­ist ótt­ast fátt meira en að mæta lausum hundi í hverf­inu sínu Garðabæ. Fyrir vikið spyr hún íbúa hverf­is­ins hvar henni sé óhætt að ganga um því hunda­eig­endur geri lítið annað en senda henni putt­ann þegar hún vogar sér að gera athuga­semd við lausa­göngu hunda.

Líflegar umræður eru inni í hverfi­hópi Garð­bæ­inga á Facebook eftir að Þuríður skellti þar inn færslu. „Ég var á gangi um dag­inn þegar hundur af stærri gerð­inni kom hlaup­andi að mér, hlýddi ekki kalli eig­anda – sem er mjög ógn­væn­legt. Ég hélt ég yrði ekki eldri. Allt of margir hunda­eig­endur líta fram­hjá skiltum og ég hef fengið putt­ann fyrir að benda á að lausa­ganga sé bönnuð með öllu. Veit ein­hver hvar í umhverfi bæj­ar­ins, utan byggðar, hægt er að njóta úti­vistar án þess að eiga hættu á að mæta lausum hundi?,“ spyr Þuríður.

Sumir íbúar hverf­is­ins taka undir gagn­rýni Þuríðar á lausa­göngu hunda á meðan aðrir gera lítið úr hræðslu hennar og stinga meðal ann­ars upp á því að hún fari bara út í Viðey því þar geti hún verið óhult. Stefanía nokkur er Þuríði hjart­an­lega sam­mála. „Alltof margir lausir hundar hér í bæ óþol­andi. Nenni varla að ganga hérna lengur,“ segir Stefanía.

Katrín Brynja Her­manns­dóttir, fyrrum þula á RÚV, er það líka. „Nkvl! Mjög oft svartur labrador á göngu­stíg í Ása­hverf­inu og eig­and­inn bara voða kátur, virð­ist vera, með að voffi geti hlaupið að vild,“ segir Katrín.

Kjartan nokkur telur sig vera með lausn­ina. „Fáðu þér knal­lettu­byssu; þeir hræð­ast hvell­ina !,“ segir Kjartan. Þuríður er reyndar ekki mjög hrifin af þeirri hug­mynd. „Ég er alveg á móti þvi að hræða dýr. Ég er líka á móti því að þau hræði mig,“ segir Þuríður ákveðin.

Anna Margét hvetur söng­kon­una miklu frekar til að leita sér hjálpar við hunda­hræðsl­unni. „Alls ekki illa meint á neinn hátt en þú ert samt í þeirri stöðu að geta ákveðið sjálf að vinna í þínum ótta. Mæli með að fá að sitja merkja­mál hunda fyr­ir­lestur til þess að reyna að skilja hvað þeir vilja með hegðun sinni. Eða þá fara til sál­fræð­ings ef þetta er hunda­fælni (per­sónu­lega hef ég góða raun af fælni vinnu við annað). Þekki það sjálf hvað hræðsla getur verið hamlandi,“ segir Anna.

Og Ívar er á svip­uðum slóðum. „Með fullri virð­ingu við hunda­hræðslu þína, nú er fólk að fara á nám­skeið og jafn­vel dáleiða sig varð­andi loft og eða flug­hræðslu eða annan ótta í líf­inu. Ég er ekki að reyna móðga þig en er þetta kannske eitt­hvað sem þú ættir að skoða, hundar verða alltaf til í Garðabæ og til­fallandi lausa­ganga þó að slíkt sé ekki leifi­legt eins og margt annað. Hér er fullt af fólkið búið að reyna hjálpa þér og benda á mögu­leika fyrir þig svo þú getir hreyft þig og allt virð­ist vera von­laust af þinni hálfu,“ segir Ívar.