Faðir Bóelar var aðeins 61 árs og hún kom að honum blóðugum: „Öskra á mömmu að koma ekki niður“

Krist­borg Bóel Stein­dórs­dóttir þátta­gerð­ar­kona kom að föður sínum blóð­ugum í stig­anum þar sem blæddi úr öllum vitum. Hann var lát­inn þremur vikur síðar.

Bóel, eins og hún er oft­ast kölluð, ræddi erf­iðan upp­vöxt sinn á alkó­hólista­heim­ili í við­tali við Frétta­blaðið. Þar ræðir hún einnig skiln­að­ina tvo sem hún hefur gengið í gegnum, hið and­lega þrot sem hún upp­lifði og hversu mikið ADHD-grein­ing hennar á full­orð­ins­árum breytti líf­inu.

Bóel ólst upp á heim­ili með áfeng­is­sjúkum föður og móður sem flúði vand­ann í miikla úti­vinnu. „Á mínum upp­vaxt­ar­árum varð ég aldrei vitni að átökum eða neinu ljótu, en ég ólst upp við mikla van­virkni og var mikið ein að redda mér. Það voru allir að gera sitt besta en pabbi var þó ekki að sinna föð­ur­hlut­verk­inu og mamma lík­lega að flýja sínar aðstæður með mik­illi vinnu og lít­illi sam­veru,“ segir Bóel.

Þegar Bóel var á ung­lings­árum fór sjúk­dómur föður hennar versn­andi og á end­anum var þannig komið fyrir honum að hann treysti sér ekki lengur í nein verk. „Við feðginin áttum það sam­eig­in­legt að elska skötu svo ég plat­aði pabba oft til að elda hana fyrir mig. Þegar ég var komin heim til­kynnti hann mér að hann gæti ekki eldað, því hann treysti sér ekki til að setja skötuna í útvötnun. Verkn­að­ur­inn að fara í frystikist­una, taka upp skötu­börð og setja í skúr­inga­fötu með köldu vatni var honum ofviða. Ég skildi þetta auð­vitað ekki og þetta var fyrsta minn­ing mín um að það væri virki­lega eitt­hvað í ólagi. Og eftir þetta fór allt versn­andi, hann drakk meira, datt oftar út, flosn­aði upp úr vinnu og ein­angr­aði sig,“ segir Bóel og bætir við:

Hér er Bóel á góðri stundum með börn­unum fjórum. Hún hefur gengið í gegnum tvo skiln­aði og algjört þrot.

„Hann fékk mikið af geð­lyfjum og tók þau ofan í áfengið. Ég man eftir að hafa oft hugsað þegar sím­inn hringdi að nú væri þetta búið. Jafnvel lædd­ist að mér sú hugsun að það yrði léttir fyrir alla. Svo líður manni hræði­lega að hugsa svona, en það er stað­reynd að þessi sjúk­dómur hel­tekur fjöl­skyldur.

Á end­anum fór svo að faðir Bóel var lagður inn á geð­deild. Þar sinnti Bóel honum.„Ég var þá ekki nema 19 ára en sinnti umönn­un­ar­hlut­verki gagn­vart manni sem vildi stundum ekki sjá mig, var stundum glaður, stundum grát­andi og stundum mátti ég ekki yfir­gefa hann,“ segir Bóel.

Bóel hafði litla trú á árangri þegar faðir hennar til­kynnti honum að hann ætl­aði í með­ferð. Honum tókst hins vegar að halda sér edrú í tvö ár en þá dundu ósköpin yfir. „Ég var uppi að prjóna þegar ég heyri pabba koma og hann seg­ist vera að sækja eitt­hvað. Í fram­haldi heyri ég þann hæsta dynk sem ég hef nokkru sinni heyrt. Ég rýk fram og lít niður stig­ann þar sem ég sé pabba liggja hreyf­ing­ar­lausan. Líklega hefur hann verið á leið upp og fengið aðsvif þó við vitum það ekki, og dottið úr tröpp­unum beint aftur fyrir sig og fallið á hnakk­ann á stein­gólfið fyrir neðan. Þegar ég kom að honum lak blóð úr öllum vitum en í sömu andrá kom mamma inn með strák­inn og ég öskra á hana að koma ekki niður,“ segir Bóel.

Aðkoman eftir fallið var lengi greipt í huga Bóelar. Það blæddi mikið inn á heila föður hennar og var hann fluttur með þyrlu á sjúkra­hús. „Við sátum yfir honum í þrjár vikur eða þar til hann lést, aðeins 61 árs.“

Bóel bætir við að auð­vitað hafi verið sorg­legt að missa föður sinn, þegar hann loks hafði tök á að lifa líf­inu. Hún er samt sem áður afar þakk­lát fyrir þann tíma sem hann náði að vera edrú, áður en hann féll frá.