Sverrir Páll Erlendsson, fyrrverandi framhaldsskólakennari, segir óskiljanlegt af hverju reynsluboltum sé sparkað fyrir þær einar sakir að þeir séu 70 ára. Hann kenndi íslensku við Menntaskólann á Akureyri frá 1974 til 2018 og þekkja því líklega flestir Akureyringar hann. Sverrir segir að honum hafi langaði að halda áfram en það kemur ekki til greina. “Að undanförnu hafa verið nokkrar umræður um það að hið opinbera láti kennitölu ráða því að starfsfólki skuli sagt upp endanlega. Hér er átt við það að starfsmaður skuli skilyrðislaust vera látinn hætta (það heitir að honum sé veitt lausn) í lok þess mánaðar sem hann á sjötugsafmæli,” segir Sverrir í aðsendri grein sem birtist á Akureyri.net.
Hann segir að margir vilja vinna lengur. „Umræðurnar hafa meðal annars stafað af því að margir sem ná þessum aldri eru enn fullfrískir andlega og líkamlega og hafa sumir auk heldur bæði löngun og vilja til að láta gott af sér leiða í fáein ár til viðbótar. Una því ekki að vera strikaðir út eða skolað niður úr kerfinu fyrir þá sök eina að hafa orðið sjötugir. Vissulega eru þeir líka til sem taka því guðs fegnir að öðlast frelsi frá starfi um sjötugt og sumum hentar að ljúka störfum talsvert löngu fyrr, eru orðnir þreyttir og leiðir á vinnu sinni og vilja snúa sér að öðru. Sem betur fer eru ekki allir eins. Sumir hætta skilvíslega þegar þeir ná 67 ára aldri og sumir nýta sér ákvæði, sem trúlega eru fólgin í kjarasamningum, um að láta af störfum samkvæmt svokallaðri 95 ára reglu. En sumir vilja vinna lengur,” segir Sverrir.
Hann segir að þetta mætti laga með því að skipta út einu orði fyrir annað í téðum lögum. „Til eru lög um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, og þau eru meðal annars birt á vef Alþingis. Ef maður les þann pakka allan kemur í ljós að hann fjallar í meginatriðum um réttindi ríkisins og skyldur starfsmanna og hvernig ríkið eigi að bregðast við ef starfsmaður gerist á einhvern hátt brotlegur í starfi. Það er önnur saga. En í 33. grein þessara laga segir einfaldlega: Embættismanni skal veita lausn frá og með næstu mánaðamótum eftir að hann nær 70 ára aldri. Einfaldlega SKAL, og enginn afsláttur eða undantekning frá því. Mér skilst að yfirmenn stofnana lendi í ógöngum ef þeir láta sér koma til hugar að draga uppsögnina eitthvað umfram það sem segir í greininni,” segir Sverrir.
Hann segir að út af þessu hafi hann verið hrakinn úr ævistarfi sínu. „Nú er það svo að ég hef verið kennari svo gott sem alla mína hunds og kattar tíð. Ég kenndi á framhaldsskólastigi í 44 ár og einu betur í grunnskóla. Mér hefur aldrei leiðst starf mitt, aldrei hef ég kviðið fyrir komandi viðfangsefnum og ævinlega hlakkað til hvers vetrar, hvers vinnudags. Kennarastarfið var líf mitt. Ég vissi svo sem vel að ég yrði sleginn af, en er svo heppinn að eiga afmæli á sumarleyfistíma, en ekki á miðri önn. Samstarfsfólk mitt kvaddi mig með virktum og óvæntum fagnaði og þakkaði þannig samfylgdina (hvorugt ráðuneytið sem ég vann fyrir hefur á þeim næstum þrem árum sem liðin eru sagt við mig takk né svei þér. Ég er ekki lengur til þar, ég var látinn hverfa, strikað yfir mig),” segir Sverrir.
Hann segir lítið mál að breyta þessu ástandi að lokum. „Á þessu máli er til einföld lausn. Það er lagabreyting sem felur í sér að skipta út einu orði í þessari umræddu 33. grein laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Að fella brott orðið SKAL en setja þess í stað orðið MÁ. Að starfslok séu sveigjanleg. Vegna þess að starfsmaður verður ekki ónýtur á einum degi. Sjötugsafmælið er ekki lífshættulegt og á þeim degi slokknar ekki á viti, vilja og reynslu neins manns.”
Athugasemdir