Brynjólfur segir margt neikvætt við að eldast: „Finna fyrir tómleika, firringu og vonbrigðum“

Brynjólfur Ingv­ars­son, geð­læknir á Akureyri, nálg­ast átt­rætt og sér fátt jákvætt við eld­ast. Raunar sér hann margt nei­kvætt við það þar sem aldr­aðir finni fyrir tóm­leika, firr­ingu og von­brigðum.

Skoðun hans á ell­inni kemur fram í bók­inni Raddir. Annir og eftir ár, eftir Jón Hjart­ar­son og Kristínu Aðal­steins­dóttur og er fjallað um það á síð­unni Lifðu núna.

„Ég sé per­sónu­lega fátt jákvætt, en margt nei­kvætt, við að eld­ast. Verst er að sætt­ast við lík­am­lega aft­ur­för og minnk­andi and­lega orku en þetta er óhjá­kvæmi­legt, líf­fræði­legt lög­mál og ekk­ert við því að gera nema taka því eins og hverju öðru hunds­biti,“ segir Brynjólfur.

Geð­lækn­ir­inn segir þó flesta ná bless­un­ar­lega að finna sér nýja lífs­fyll­ingu þegar aðstæður þeirra breyt­ast með hækk­andi aldri. „Lang­mestu máli skiptir að halda heilsu og hafa hlut­verk. Annað kemur þar á eftir. Hingað til hefur lánið leikið við mig þrátt fyrir kransæða­sjúk­dóm og krabba­mein og ég get ekki kvartað, ennþá! Á Íslandi í dag veit ég því miður um of marga eldri borg­ara sem finna fyrir tóm­leika, firr­ingu og von­brigðum yfir hrað­fleygri þróun nútíma­sam­fé­lags­ins sem virð­ist ætla að gleyma alltof fljótt kyn­slóð­unum, sem lögðu grunn að allri vel­ferð. Þetta veldur mörgum áhyggjum. Einnig mér,“ segir Brynjólfur.

Að mati Brynj­ólfs þarf að skoða hér á landi félags­lega kring­um­stæður eldri borg­ara. Því þær séu ein­fald­lega afar mis­jafnar. „Það verða mikil umskipti hjá öllum þegar starfs­ferli lýkur og hjá alltof mörgum mynd­ast tóma­rúm sem erfitt er að fylla. Ég á æsku­vini og alda­vini sem hafa veitt mér gæða­stundir ára­tugum saman. Ég átti ást­vin og með henni ánægju­stundir, sem aldrei gleym­ast, en geym­ast í fal­inni glóð minn­ing­anna. Ég á nýjan perlu­vin sem hefur auðgað líf mitt síð­ustu 15 árin,“ segir Brynjólfur og bætir við:

„Allt þetta hjálpar mér að fylla upp í tóm­leika sem ella hefði kannski skyggt á lífs­gleði mína eftir að föstu starfi lauk. Synir mínir fimm og barna­börnin eru þeir einka­vinir sem hafa orðið mér að mestu liði án þess kannski að vita það. Nánustu skyld­menni, tengda­fólk og ætt­ingjar koma næst. Ég vildi samt miklu frekar vera ungur og fá að sjá hvað þessi mikla furðu­skepna, 21. öldin, ætlar að bera í skauti sínu.“