Barnsfaðir Sigurbjargar tók eigið líf: „Þeir sem virðast glaðast­ir bera harm sinn í hljóði“

Halldór Birgir Jóhanns­son, fyrr­ver­andi eig­in­maður og barns­faðir Sig­ur­bjargar Söru Bergs­dóttur, svipti sig lífi fyrir sex árum síðan.

Sig­ur­björg segir í við­tali við Morg­un­blaðið fólk aldrei fylli­lega ná sér eftir slíkt áfall, en það lærist að lifa með sorg­inni.

Saman áttu þau Halldór og Sig­ur­björg þrjú börn sem voru fimm, ell­efu og sautján ára þegar faðir þeirra lést. Öll tóku þau á sorg­inni með mis­mun­andi hætti.

„Yngsti strák­ur­inn minn fer í raun ekki að syrgja fyrr en þrem­ur árum síðar. Eft­ir að pabbi hans dó var hann í byrj­un svo hrædd­ur við að líða illa því hann heyrði fólk segja að pabba hans hafi bara liðið svo illa. Litli fimm ára barns­hug­ur­inn barð­ist við að láta sér ekki líða illa, svo hann myndi ekki deyja.“

Sig­ur­björg Sara hefur starfað hjá Lausn­inni, fjöl­skyldu- og áfalla­mið­stoð í 15 ár. Þar er hún ráð­gjafi og sér um að aðstoða fólk sem hefur lent í áföllum og glímir við kvíða og þung­lyndi.

Sig­ur­björg segir það þó ekki hafa und­ir­búið sig fyrir það áfall og þeirri sorg sem því fylgir að missa ást­vin sem hefur sjálfur kosið að yfir­gefa þetta líf.

„Hall­dór átti sér enga sögu um þung­lyndi. Þetta gerð­ist áður en maður heyrði orðið brosþung­lyndi,“ seg­ir Sig­ur­björg og útskýrir hvað brosþung­lyndi sé. „Það er fólk úr öll­um stétt­um, óháð aldri, sem glím­ir við þung­lyndi og það sést ekk­ert endi­lega utan á því. Oft eru það þeir sem virð­ast glað­ast­ir sem bera harm sinn í hljóði.“

Engir verk­ferlar fara af stað fyrir fólk sem lendir í slíku áfalli að sögn Sig­ur­bjargar, nema hjá þjóð­kirkj­unni. Til hennar kom prestur sem hún seg­ist afar þakk­lát fyrir.
„Mér fannst það ómet­an­legt. Hann sat hjá mér á meðan ég las bréfið frá Hall­dóri. Hann var hjá mér þegar ég sagði börn­un­um frá and­lát­inu. Ég hefði aldrei viljað vera án þess. Þetta var það eina sem fór í gang af verk­ferl­um; það var enga aðra hjálp að fá.“

Sig­ur­björg seg­ist hafa orðið gjör­sam­lega ráð­þrota í þessum aðstæðum, ekki vitað hvað hún ætti að gera eða hvert hún ætti að leita.

„Þetta er rosa­lega furðu­legt ferli. Þetta er ofboðs­lega stórt áfall. Fyrst fór ég í hálf­gerða af­neit­un og dofn­aði því mitt eina mark­mið var að vernda börn­in og hjálpa þeim. Ég setti mig til hliðar og þau í for­gang, enda all­ir í tauga­áfalli. Það brotna all­ir,“ seg­ir Sig­ur­björg.

Nú hefur Sig­ur­björg lokið gerð heim­ild­ar­mynd­ar­innar Þögul tár um sjálfs­víg. Hún segir umræð­una um sjálfs­víg aðeins að opn­ast en þó megi enn gera betur.
Hún bendir á að 45 manns hafi svipt sig lífi í fyrra eða einn á átta daga fresti.
„Ef við misst­um þenn­an fjölda ár­lega í bíl­slys­um mynd­um við tala meira um það. Svo er slá­andi að sjá hvað marg­ir ung­ir menn taka líf sitt. Það þarf virki­lega að skoða og ræða um.“

Heim­ild­ar­myndin er hennar leið til að opna umræð­una frekar og von­ast hún einnig til þess að myndin hafi for­varn­ar­gildi.