„Hvernig getur staðið á því að dýrasti rétturinn á matseðli Íslands sé fiskmeti?“

Óhætt er að segja að leið­ari Aðal­heiðar Ámunda­dóttur, frétta­stjóra Frétta­blaðs­ins og fyrr­ver­andi fram­kvæmda­stjóri flokks Pírata, sem hún skrif­aði í blaðið á dög­unum hafi vakið mikla athygli og eru menn mis­á­nægðir með skrif hennar.

Aðal­heiður er and­víg strand­veiðum og segir hún, í grein sinni, þær vera úreltan atvinnu­veg sem lítil verð­mæti séu í sam­an­borið við ferða­mennsku:

„Sum fyr­ir­bær­i eru þann­ig að þótt öllu hugs­and­i fólk­i að hljót­i að vera ljóst að um full­komn­a vit­leys­u sé að ræða, dett­ur fáum í hug að færa þann sann­leik­a í orð. Eitt þess­ar­a fyr­ir­bær­a eru strand­veið­ar. Þær eru róm­ant­ísk­ar og upp­hefj­a karl­mennsk­un­a í nú­tím­a sem hef­ur gert ó­þarf­an hinn raun­ver­u­leg­a öld­u­stíg­and­i ís­lensk­a sjó­mann.
Eða hvor er meir­i hold­gerv­ing­ur karl­mennsk­unn­ar; skeggj­að­i trill­u­karl­inn eða hip­ster­inn sem stýr­ir hval­a­skoð­un­ar­bátn­um? Hið sann­a er að við­skipt­a­vin­ur hip­ster­ans er marg­falt verð­mæt­ar­i fyr­ir ís­lenskt sam­fé­lag. Ekki að­eins í krón­um tal­ið, því á með­an við­skipt­a­vin­ur hip­sters­ins yf­ir­gef­ur land­ið upp­num­inn af því sem land­ið okk­ar hef­ur upp á að bjóð­a – sem hverg­i er feg­urr­a en und­an strönd­um lands­ins – fær við­skipt­a­vin­ur trill­u­karls­ins orm­ét­inn þorsk­titt og skil­ur ekk­ert í upp­hafn­ing­unn­i á ís­lensk­um sjáv­ar­af­urð­um.“

Glúmur svarar

Glúmur Bald­vins­son, sem mun leiða Frjáls­lynda lýð­ræð­is­flokk­inn í Reykja­vík suður í kom­andi alþing­is­kosn­ingum, er einn af þeim sem talað hefur gegn pistli Aðal­heiðar og spyr hví það megi ekki vera réttur fólks að veiða þegar það vill.

„Íslend­ingar eru sjó­menn frá fornu fari. Fisk­ur­inn umhverfis landið hefur verið okkar ær og kýr í heila öld. Við búum við hafið. Við svo búið sest niður pírata­kona og finnur frjálsum strand­veiðum allt til for­áttu.
En þá spyr ég spurn­inga.
1. Af hverju má það ekki vera réttur sér­hvurs Íslend­ings að róa og fiska hvenær sem honum sýn­ist? Sjálf­sögð mann­rétt­indi mundi ég ætla.
2. Hver er áhættan að gefa strand­veiði frjálsa? Ofveiði? Ekki sjens. Þótt við fengjum alla smá­báta Evrópu á okkar mið gætu slíkar duggur ekki ofveitt. Ekki fræði­legur mögu­leiki. Veiði­getan er ekki til staðar.
3. Af hverju kostar kaffi nán­ast ekk­ert í Brasilíu? Af því þeir eiga mikið kaffi. En af hverju erum við neyddir til að borga morðfé fyrir þorsk í landi sem á ekk­ert nema þorsk? Hvernig getur staðið á því að dýr­asti rétt­ur­inn á mat­seðli Íslands sé fisk­meti?
Það er með ólík­indum. Ástæðan er gjör­spillt sjáv­ar­út­vegs­kerfi í höndum hinna fáu ofur­ríku og bann á frjálsum strand­veiðum þeirra sem vilja bjarga sér og lifa á lands­ins gæðum. Think about it.“