Friðbjörn Haukur, ekkill Þórunnar Egilsdóttur: „Hún var frábær kona í alla staði“

Frið­björn Haukur Guð­munds­son, ekk­ill Þórunnar Egils­dóttur alþing­is­manns sem lést í júlí, tekur sæti hennar á lista Fram­sókn­ar­flokks­ins í Norð­aust­ur­kjör­dæmi en Þórunn skip­aði heið­urs­sæti list­ans.

„Stjórn kjör­dæma­sam­bands Fram­sókn­ar­flokks­ins í Norð­aust­ur­kjör­dæmi hafði fjallað um málið og sam­þykkt þessa breyt­ingu að því gefnu að ég mundi vilja taka sætið. Formaður kjör­dæma­sam­bands­ins hringdi síðan í mig og spurði hvort ég vildi taka þetta sæti. Ég hugs­aði þetta svo sem ekki mikið. Ég veit að Þórunn hefði ekk­ert verið á móti því úr því svona fór. Þetta er ekk­ert bar­áttu­sæti,“ segir Frið­björn Haukur. Það að hann taki sæti Þórunnar segir hann aðspurður að það sé auð­vitað fyrst og fremst tals­verður heiður að hann skyldi vera beð­inn að taka sæti hennar.

„Ef ég get gert eitt­hvað gagn mun ég best gera það með því að halda hennar merki á lofti og kannski minna þing­menn á þau mál sem hún hafði mik­inn áhuga á yrðu að veru­leika. Það er  svo sem ekk­ert annað og meira sem vakir fyrir mér þannig séð nema eins og ég hef alla tíð gert; stutt við þá sem eru í for­ystu fyrir flokk­inn.“ Frið­björn Haukur er bóndi á Hauks­stöðum í Vopna­firði og seg­ist hann aldrei hafa kosið annað en Fram­sókn­ar­flokk­inn.

Blaða­maður tók í jan­úar við­tal við Þórunni. Hún greind­ist með brjóstakrabba­mein í árs­byrjun 2019 og virt­ist hafa unnið bug á mein­inu og kom það því öllum á óvart þegar hún í des­em­ber í fyrra greind­ist með 4. stigs krabba­mein í lifur. Í við­tal­inu sagði Þórunn:

„Ég held að sálin mín sé að verða svo­lítið sjóuð í að takast á við áföll. Ég hef aldrei brotnað alveg niður. Ég hef mínar leiðir til þess. Það er alltaf þannig að maður getur aldrei sagt neinum hvernig á að takast á við svona. Það verður hver að finna sína leið og ég fer mína leið eins og aðrir fara sína leið. Og það að ég hafi ekki brotnað niður segir ekk­ert um það að aðrir geri það ekki eða það sé ekki best fyrir þá.

Mér hefur ein­hvern veg­inn tek­ist að skrúfa haus­inn rétt á mig; ég tala alltaf um að skrúfa haus­inn rétt. Maður verður alltaf að horfa fram og alltaf upp. Og maður má aldrei missa von­ina. Aldrei. Maður á alltaf að vera von­góður og bjart­sýnn. Svo er mottó sem ég til­eink­aði mér fyrir löngu síðan í líf­inu og það er að glata ekki gleð­inni. Af því að í hverri stöðu eru alltaf tæki­færi. Það er eitt­hvað gott við allt; það er sama í hverju fólk lendir. Það er alltaf ein­hver lær­dómur og alltaf eitt­hvað gott í öllu. Það er alltaf hægt að vera þakk­látur fyrir eitt­hvað og ef maður nær að vera í þakk­læt­inu og auð­mýkt­inni þá held ég að maður kom­ist svo­lítið langt.“

Frið­björn Haukur seg­ist takast á við sorg­ina í anda Þórunnar. „Ég reyni bara að lifa líf­inu  í hennar anda. Eða eins og hún sagði svo oft „glata ekki gleð­inni og vera  jákvæð“. Og þegar næg verk­efni eru til staðar gengur þetta upp.

Þórunn var fram­kvæmda­mann­eskja og hik­aði ekki við að fara í fram­kvæmdir ef henni fannst þörf á. Í vetur fannst henni tími til kom­inn að breyta íbúð­ar­hús­inu, skipta um eld­húsinn­rétt­ingu, hurðir og fleira. Þessu var því miður ekki öllu lokið þegar hún kvaddi okkur. En nú er verk­efnið á loka­stigi. Allt gert eins og hún hafði lagt upp með. En verst er að hún fékk ekki að njóta þess­ara breyt­inga sem heitið gat. Þessar breyt­ingar þó verða góð minn­ing um hvernig hún hugs­aði og vildi hafa hlut­ina í lagi.“

Hvert sækir hann styrk í sorg­inni?

„Auðvitað trúir maður á það góða. Amma mín kenndi mér bænir þegar ég var barn. Þær hafa óspart verið not­aðar síð­ustu mán­uði og veita manni hug­arró. Svo er mik­ill styrkur að eiga frá­bæra fjöl­skyldu sem hefur staðið eins og klettur með okkur í gegnum súrt og sætt. Og ekki má gleyma öllum vinum og vanda­mönnum sem hugsa  til manns.“ 

Þórunn var 56 ára þegar hún lést og var fjöl­skyldan bjart­sýn þegar hún virt­ist hafa sigr­ast á brjóstakrabba­mein­inu en svo kom seinni skell­ur­inn í des­em­ber í fyrra. Frið­björn Haukur hefur margt lært á þessum tíma.

„Maður lærir alltaf eitt­hvað á því að ganga í gegnum svona en við áttum ekki von á því að hún myndi grein­ast aftur. Það var ekk­ert sem benti til þess þegar hún fór í eft­ir­lit í októ­ber 2020. Þetta greind­ist ekki fyrr en á síð­ustu stundu þarna í des­em­ber, á fjórða stigi. Maður lærir að það er ekk­ert öruggt í þessum heimi. Barátta við krabba­meinið var í raun búin að standa frá byrjun árs 2019.“

Hann er beð­inn um að lýsa Þórunni heit­inni.

„Hún var frá­bær kona í alla staði. Það var svo margt sem heill­aði mig við hana þegar ég kynnt­ist henni. Alltaf  stutt í gleð­ina og húmor­inn. Við vorum saman í 36 ár en gift í 34 ár.“

Í við­tal­inu í jan­úar sagði Þórunn að augu Frið­björns Hauks hafi heillað sig þegar hún kynnt­ist honum.

Í því við­tali segir:

„Hún útskrif­að­ist frá Versl­un­ar­skóla Íslands árið 1984 og ákvað eftir útskrift að kenna í einn vetur á Vopna­firði. Þá kom kenn­ara­verk­fall og fór hún að vinna í slát­ur­hús­inu í bænum. „Ég leit upp einn dag­inn þegar ég var þar í vinnu og sá Hauk,“ segir hún og á þá við eig­in­mann sinn, Frið­björn Hauk Guð­munds­son. „Ég hugs­aði með mér að þarna væri mað­ur­inn minn. Svo hristi ég haus­inn og hugs­aði með mér að þetta væri vit­leysa; ég væri rétt tví­tug og þetta væri kall uppi í sveit.“ Haukur er 18 árum eldri en hún. „En það varð þannig. Hann varð mað­ur­inn minn. Ég sá það bara strax. Augun í honum heill­uðu mig og hann er svo fal­legur að innan og utan. Hann er góð mann­eskja. Ég fór svo um vet­ur­inn að spyrja hvar hægt væri að kom­ast að sem kaupa­kona sum­arið eftir og þá var mér bent á hann. Ég fór til hans í Hauks­staði og þá fórum við að vera saman.“ Þetta var sum­arið 1985. Þau trú­lof­uðu sig ári síðar og giftu sig árið 1987.“

Hjónin bjuggu allan sinn búskap á Hauks­stöðum en Frið­björn Haukur tók við búinu í kringum 1970 en þar ólst hann upp. Hann segir að það hafi aldrei neitt annað komið til greina en að verða bóndi. Bróðir hans, Baldur, var með sauð­fjárbú á sömu jörð en hann lést árið 2017.

„Þessi sauð­fjár­bú­skapur hefur gengið alla­veg­ana í gegnum tíð­ina. Hann hefur verið erf­iður síð­ustu ár eftir að afurða­verð lækk­aði veru­lega og lítið fékkst fyrir afurð­irnar. Bændur hafa verið launa­lausir í mörg ár. En af því að maður er orð­inn það full­orð­inn og á engar skuldir þá gengur þetta en ég vildi ekki vera ungur bóndi í dag.“

Ætlar hann að bregða búi?

„Já, þetta er nátt­úr­lega eng­inn búskapur þannig séð. Ég geri þetta meira að gamni mínu. Maður átti að vera hættur þessu fyrir löngu síðan. Það hefur ekk­ert verið upp úr þessu að hafa.“

Hann segir að fram­tíðin sé óráðin.

„Það kemur ekk­ert í ljós fyrr en í haust hvað maður gerir. Maður heldur áfram að lifa hérna. Það eru nokkrar kindur ennþá til en hvort þær verði látnar lifa eða ekki kemur í ljós.“