Anna Hildur, nýr formaður SÁÁ: „Ég var alltaf með kvíða, var alltaf þunglynd og alltaf með móral“

„Auðvitað hefur þetta haft áhrif á sam­tökin. Þetta er álits­hnekkir. Stjórnin varð fyrir áfalli eins og allir aðrir. Þetta var eitt­hvað sem engin bjóst við. Þetta sam­ræm­ist hvorki gildum SÁÁ né gildum okkar sem ein­stak­linga, þannig að þetta var ekki gott fyrir sam­tökin,“ segir Anna Hildur Guð­munds­dóttir, áfengis- og vímu­efna­ráð­gjafi og nýr for­maður SÁÁ, um vand­ann og ólg­una sem kom nýlega upp í tengslum við SÁÁ sem varð til þess að þáver­andi for­maður sagði af sér.

„Þetta er ekki eitt­hvað sem lýsir sam­tök­unum. Þetta er ein­stak­lingur sem á þessa hegðun; þetta er ekki það sem sam­tökin standa fyrir. Þannig að hlut­verk okkar núna er að öðl­ast aftur traust almenn­ings af því að það er það sem skiptir okkur svo miklu máli af því að við treystum á almenn­ing að standa með okkur. Við erum alltaf að safna fyrir sam­tökin og fyrir bættri þjón­ustu fyrir alkó­hólista og aðstand­endur þeirra, þannig að það skiptir okkur miklu máli að ásýnd sam­tak­anna sé í lagi. Það er hlut­verk okkar núna að sýna íslensku þjóð­inni hvað við stöndum fyrir. Það er hlut­verk okkar að fá álit þjóð­ar­innar aftur með okkur. Þetta var högg; við bogn­uðum en við brotn­uðum ekki. Alls ekki. Þannig að ég trúi að traustið sé til staðar þegar við höldum áfram að sýna hvað það er sem við stöndum fyrir.“

Anna Hildur hefur setið í fram­kvæmda­stjórn SÁÁ síð­ast­liðin tvö ár. „Síðan kom atvikið þegar Einar Her­manns­son sagði af sér sem for­maður og þá vorum við for­manns­laus. Það að verða for­maður er ekki eitt­hvað sem ég hafði ásælst heldur var þetta röð atvika. Við í fram­kvæmda­stjórn­inni erum öll í öðrum störfum, en þar sem SÁÁ skiptir svo miklu máli fyrir mig og okkur, þá ákvað ég að bjóða mig fram til þess að leiða starfið fram að næsta aðal­fundi sem verður í vor. Mér þykir vænt um SÁÁ og vildi leggja mitt af mörkum.“

Verkferlar og siðareglur

Anna Hildur, sem býr á Akureyri og starfar sem áfengis- og vímu­efna­ráð­gjafi hjá Akur­eyr­arbæ, segir að for­maður sam­tak­anna sé jafn­framt fram­kvæmda­stjóri þeirra. Hún mun ein­ungis starfa sem for­maður, en það verði ráð­inn verk­efna­stjóri tíma­bundið til að sinna þeim verk­efnum sem fram­kvæmda­stjóri sinnti fram að næsta aðal­fundi.

„Við þurfum að búa til verk­ferla og siða­reglur í kringum stjórn­ina og vera í takt við önnur almanna­heilla­sam­tök. Það er í raun og veru margt sem við getum skoðað í innra starfi SÁÁ. Mér líst til dæmis vel á að sitt­hvor aðil­inn sé ann­ars vegar í fram­kvæmda­stjóra­stöð­unni og hins vegar í for­manns­stöð­unni. SÁÁ eru gras­rót­ar­sam­tök og það þarf að hafa í huga hvað gras­rótin vill; því þurfum við í fram­kvæmd­ar­stjórn­inni núna að eiga betra sam­tal við aðal­stjórn­ina.“

Kvíði og þunglyndi

Anna Hildur smakk­aði áfengi í fyrsta sinn þegar hún var í 7. bekk sem er eins og 8. bekkur í dag. „Ég var allt of ung.“

Hún fór síðan að drekka um helgar. „Svona var þetta. Maður datt í það um helgar eins og margir ung­lingar gerðu. Mér fannst gaman að djamma og fara út á lífið.

Ég fór síðan að drekka dag­lega þegar ég bjó erlendis. Mér var lengi búið að líða illa og svo vakn­aði ég eina nótt­ina og hugs­aði með mér að ég væri 32 ára gömul og að mér væri búið að líða illa í mörg ár og það stæð­ist ekki að mér ætti eftir að líða illa í 50 ár í við­bót, en ég var búin að reikna út að með­al­aldur kvenna væri 82 ár. Ég hugs­aði með mér að það hlyti að vera ein­hver orsök fyrir þess­ari van­líðan og hugs­an­lega ætti áfengi ein­hvern þátt í því hvað mér leið illa. Mér leið alltaf illa eftir að ég drakk. Ég var alltaf með kvíða, var alltaf þung­lynd og alltaf með móral þó svo að ég hefði ekki verið að gera neitt af mér. Ég átti ung börn og ég gat ekki hugsað mér að fara ein­hvern tím­ann út af heim­il­inu til að redda mér ein­hverju áfengi og skilja þau eftir. Ég hrædd­ist það mest af öllu. Ég hætti að drekka af því að ég vildi standa mig og vera til staðar fyrir dætur mínar,“ segir Anna Hildur sem fór í með­ferð á Vogi og síðar á Vík og hefur ekki drukkið síðan. Síðan eru liðin 19 ár.

Hún er spurð hvað hún hafi lært af því að hafa gengið í gegnum þessa reynslu. „Rosa­mikið. Ég hef aðra sýn á lífið. En ég skamm­ast mín ekki fyrir sögu mína. Sagan mín er sagan mín og þó svo að ég hafi drukkið í öll þessi ár þá komst ég upp með það og skil­aði alltaf mínu. En mér leið illa. Í dag er ég stjórn­andi í mínu ferða­lagi og það er það sem ég fékk þegar ég hætti að drekka – ég er sú sem ákveð í hvaða átt ég fer. Það eru ekki ein­hverjir aðrir sem ákveða það, heldur er það ég sem er við stjórn­völ­inn í mínu lífi. Og ég ræð hvort ég sé að fara áfram eða aftur á bak.“

Hvað er Bakkus í huga nýs for­manns SÁÁ? „Bakkus er ástand. Hug­ar­á­stand. Hann er í raun og veru þessi van­máttur sem býr innra með manni. Maður heftir hæfi­leik­ana sína til þess að vinna úr hlutum. Bakkus er hindr­andi. Í raun og veru leyfði hann manni aldrei að vera maður sjálfur. Maður var alltaf eitt­hvað allt annað.“