Vítalía: „Um daginn fannst mér ég sjá einn af þessum mönnum og fékk bara hálfgert kvíðakast“

„Ég hef alveg fengið að heyra að ég sé skrýtin, frá fólki sem þekkir mig ekki, því ég hef kannski ekki endi­lega áhuga á sömu hlutum og allir aðrir á mínum aldri. En mér finnst fólg­inn styrkur í því að vera aðeins öðru­vísi en aðrir. Það hræðir mig ekk­ert að vera öðru­vísi,“ segir Vítalía Lazareva, í nýju for­síðu­við­tali Vikunnar.
Vítalíu þekkja flestir lands­menn en má segja að hún hafi orðið þjóð­þekkt á einum degi í upp­hafi árs. Þá steig Vítalía fram í við­tali í hlað­varps­þætt­inum Eigin konur og sagði frá reyslu sinni þar sem þjóð­þekktir menn brutu á henni kyn­ferð­is­lega. Vítalía er prýðis kokkur og sýnir hún reglu­lega frá kræs­ingum sem hún bæði, eldar og bakar, á Instagram síðu sinni.

Aðspurð hvernig lífið hafi breyst eftir við­talið segir hún fyrstu dag­arnir hafi verið erf­iðir.
„Ég við­ur­kenni að fyrst var þetta bara frekar erfitt og dag­arnir dimmir og þungir. Ég er vön að vera í góðri rútínu með lífið mitt en þarna datt öll rútína út og ég átti bara erfitt með að halda mér gang­andi. Mig lang­aði varla að fara út úr húsi, gat ekki að borðað, vildi bara sofa og datt í ein­hvers konar þung­lyndi. Við skulum bara orða það þannig að það hafi verið mikið myrkur í jan­úar en ég tók þetta í litlum skrefum og mér þótti vænt um að finna stuðn­ing­inn og skiln­ing­inn frá sam­nem­endum mínum og kenn­urum í Háskól­anum. Mér fannst auð­vitað erfitt að opna mig um þetta og segja frá þessu en á sama tíma fannst mér ég líka verða að gera það, fyrir sjálfa mig fyrst og fremst. Málið varð stórt af því að þetta voru þessir menn og fékk mikla athygli, sem ég fann líka fyrir dálít­illi sekt­ar­kennd yfir þar sem mér fannst leið­in­legt að það sem kom fyrir mig skyldi ein­hvern veg­inn fá meira vægi í umræð­unni en það sem hafði komið fyrir ein­hverja aðra,“ segir hún.

Vítalía seg­ist vita að hún muni þurfa að mæta mönn­unum sem brutu á henni einn dag­inn. Atvikið er þó enn ferskt í minni hennar.
„Um dag­inn fannst mér ég sjá einn af þessum mönnum og ég fékk bara lík­am­leg ein­kenni; byrj­aði að svitna og ofanda og fékk bara hálf­gert kvíða­kast. Síðan var þetta ekki hann. En ég veit að ég er alls ekki búin að jafna mig þótt mér líði að vissu leyti betur en fyrir nokkrum mán­uðum síðan.“

Þrátt fyrir erf­iða tíma seg­ist Vítalía, um leið, hafa gengið í gegnum mikið þroska­ferli og mót­ast sem mann­eskja.
„Í dag veit ég klár­lega hvað ég vil og hvað ekki. Svo veit ég líka fyrir hvað ég vil standa og að ég vil aldrei falla í sömu gryfj­una aftur. Maður byggir ekki eigin ham­ingju á óham­ingju ann­arra,“ segir hún að lokum.