Ragnheiður Þóra Ólafsdóttir í Grindavík: „Er ekki örugglega að fara að gjósa fyrir kvöldmat?“

„Ég náði klukku­tíma svefni aðfara­nótt mánu­dags; sú nótt var afleit. Hún var sú versta,“ segir Ragn­heiður Þóra Ólafs­dóttir, íbúi í Grinda­vík, um áhrif jarð­skjálft­anna. „Þetta er óþægi­leg upp­lifun; þetta var stöð­ugur hrist­ingur og við finnum nátt­úr­lega fyrir öllum skjálftum sem eru yfir tveir á Richter af því að upp­tökin eru svo nálægt okkur. Þetta kvöld og þessa nótt voru enda­lausir skjálftar og flestir á milli þrír og rúm­lega fjórir á Richter að stærð.

Mér finnst óhuggu­legt að vakna við harðan skjálfta. Mér finnst best að vera á vapp­inu; vera bara á hreyf­ingu sjálf af því að þá finn ég ekki eins mikið fyrir þessu. Eina nótt­ina í fyrra held ég að ég hafði náð um 9000 skrefum; þá var ég bara á ferð­inni á meðan allir strák­arnir mínir og mað­ur­inn minn sváfu. Þeir veltu sér bara á hlið­ina þegar skalf og náðu að sofna aftur.“

Ragn­heiður, eig­in­maður hennar og yngsti sonur þeirra voru í heita og kalda pott­inum í sund­laug­inni í Grinda­vík þegar stóri skjálft­inn reið yfir á sunnu­dag­inn. „Við vissum bara ekki hvaðan á okkur stóð veðrið; við héldum að kaldi pott­ur­inn myndi fara á hlið­ina og sund­laugin breytt­ist í öldu­laug. Svo tæmd­ust báðir heitu pott­arnir á auga­bragði. Svo kom í ljós að vatns­lagnir og teng­ingar höfðu gefið sig í skjálft­anum og pott­arnir tæmdu sig beint í kjall­ar­ann og kom slökkvi­liðið til að tæma hann.“

Jú, jörð hefur skolfið mikið und­an­farin miss­eri á svæð­inu. „Við erum nátt­úr­lega orðin þokka­lega vön hérna í Grinda­vík. En versta til­finn­ingin teng­ist því hvað getur gerst. Það er alltaf verið að segja manni að húsin séu vel byggð og maður veit það alveg en versta til­finn­ingin er þegar hug­ur­inn ber mann aðeins lengra heldur en maður á að fara með hann. Það er kannski erf­ið­ast í þessu.“

Ragn­heiður segir að mesta óvissan hvað sig varðar teng­ist yngsta syni hennar sem er 14 ára. „Hann er ekki með bíl­próf og mér finnst það vera óþægi­legt en þegar ég fór í vinn­una í morgun hugs­aði ég með mér hvað myndi ger­ast ef það kæmi stór skjálfti og fara að gjósa og það þyrfti að rýma og hann væri einn heima.“

Einhvern krúttlegan stað

Ragn­heiður segir að þegar byrj­aði að gjósa við Fagra­dals­fjall í fyrra eftir langt skjálfta­tíma­bil þá hafi þau verið svo fegin að vera laus við þessa jarð­skjálfta og hún við­ur­kennir að hún hafi verið svo­lítið smeyk við þá. „Ég horfið á gosið út um eld­hús­glugg­ann hjá mér; ég horfði á gosið þegar ég var að vaska upp og mér fannst það vera pínu óþægi­lega nálægt en núna þegar jarð­skjálft­arnir eru byrj­aðir aftur þá hugsar maður að nú megi fara að gjósa. Það er lausnin fyrir okkur. Þetta voru hjá mér þrjár svefn­lausar vikur í fyrra áður en byrj­aði að gjósa; ég var orðin rang­eygð af svefn­leysi. Ég var orðin lang­þreytt og núna hugsar maður „fínt, er ekki örugg­lega að fara að gjósa fyrir kvöld­mat?“ Við viljum ein­hvern krútt­legan stað eins og hitt gosið var á. En við megun ekki fara með hug­ann of langt af því að ef það myndi gjósa á bak við Þorbjörn þá værum við nátt­úr­lega ekki í góðum málum.“

Ragn­heiður segir að þrátt fyrir allt séu Grind­vík­ingar til­tölu­lega rólegir. „Hér hafa allar eignir selst. Það er ótrú­legt; við héldum nefni­lega þegar byrj­aði að gjósa í fyrra að við yrðum í verð­lausum eignum og að eng­inn myndi vilja vera hér en raunin varð önnur. Það selj­ast öll hús og það virð­ist ekki vera neinn bil­bugur í fólki að koma hingað og vera hérna.“

Ragn­heiður fædd­ist og ólst upp í Grinda­vík. „Það hefur aldrei hvarflað að mér að flytja héðan en þegar maður les það sem haft er eftir vís­inda­mönnum að við séum að fara inn í eitt­hvað svaka­legt tíma­bil, jafn­vel tugi ára, þar sem þetta verður svona þá fer maður kannski að spá í að það væri kannski betra að vera ein­hvers staðar ann­ars staðar.“

Síminn, fötin og bensínið

Ragn­heiður er spurð hvað hún hafi lært af því að upp­lifa þessa skjálfta und­an­farin miss­eri og svo gosið við Fagra­dals­fjall.

„Maður þarf að taka svo­lítið til í hausnum. Þegar maður var orð­inn svona svefn­laus í fyrra og úrvinda af þreytu þá fór maður að hugsa kol­vit­laust og mikla allt fyrir sér og maður hafði sig ekki í neitt. Maður þorði ekki að fara út úr bænum ef eitt­hvað myndi ger­ast og syn­irnir væru heima. Þetta voru alls konar hugs­anir. Maður þarf samt að reyna að hafa þetta sem eðli­leg­ast þó þetta sé á bak við eyrað en það sækja að manni hugs­anir sem maður er pínu smeykur við. En aðal­at­riðið er að halda haus og reyna að hafa þetta sem eðli­leg­ast. Í fyrra svaf ég alltaf með sím­ann inni hjá mér sem ég gerði ann­ars aldrei, var með föt við rúmið mitt og pass­aði alltaf upp á að það væri nóg bensín á bílnum. Ég er ekki farin að gera þetta aftur en ég mun alltaf passa upp á að það sé nóg bensín á bílnum þannig að ég geti kom­ist í burtu en öðru er ég til­tölu­lega róleg yfir; ef ég kæm­ist með fjöl­skyld­una mína þá væri mér nokkuð sama um rest­ina.“