Brynjar baunar á skáldin: „Lifa í eigin heimi og fara vart úr húsi nema á kaffihús til að kvarta“

Stjórn­mála­mað­ur­inn Brynjar Níelsson er óhræddur við að tjá sig um menn og mál­efni. Líka rit­höf­unda:

„Frá barns­aldri hefur ég stúd­erað íslenska rit­höf­unda, einkum þá sem telja sig skáld góð og hafi eitt­hvað meira að segja okkur en góða sögu. Sumir geta auð­vitað skrifað skemmti­lega og fróð­lega sögu en þegar þeir reyna að leið­beina okkur almúg­anum, eins og algengt er, kárnar gam­anið.“

Brynjar bætir við að „þeir virð­ast eiga það sam­eig­in­legt flestir að lifa í eigin heimi og fari vart út úr húsi nema á kaffi­hús til að kvarta hver við annan yfir órétt­læti heims­ins og almennu skiln­ings­leysi í þeirra garð því þeir trúa að engar almenni­legar bækur verði skrif­aðar nema skatt­greið­endur borgi þeim laun. Alla tutt­ug­ustu öld­ina má segja að flestir rit­höf­undar og skáld, sem fengu gefnar út bækur, hafi helgað sig bar­áttu fyrir skað­legum póli­tískum mál­stað og í besta fallið varið hann eða haft samúð með honum. Afstaða þeirra breytt­ist lítið þótt sagan væri búin að berja þá í haus­inn ára­tugum saman. Veru­leik­inn oft mjög fjar­lægur og strúts­að­ferðin að stinga höfð­inu í sand­inn mjög áber­andi. Óraun­sæir sveim­hugar geta verið skemmti­legir en sjaldan gagn­legir og oft skað­legir.“

Segir einnig að „á tímum sam­fé­lags­miðla erum við öll orðin rit­höf­undar og mér sýn­ist að Jón og Gunna skrifi nú til dags meira að viti en svokölluð stór­skáld. Í sam­an­burði má segja að sjón sé sögu rík­ari. En ég kann alltaf að meta þá sem hafa skoðun og tjá hana. Skiptir engu máli þótt mer finn­ist þær bæði vit­lausar og skað­legar. Tján­ing­ar­frelsið er nefni­lega lyk­il­at­riði í frjálsu og lýð­ræð­is­legu sam­fé­lagi; það ættu rit­höf­undar og stór­skáld að vita best allra enda for­senda fyrir til­vist þeirra.“

Að lokum nefnir Brynjar að „nú um stundir hafa mál hins vegar þró­ast þannig að rit­höf­undar og stór­skáld hafa verið fremstir í flokki í úti­lok­un­ar­menn­ingu gagn­vart þeim sem eru með „rangar“ skoð­anir. Þeir eru því áber­andi í hópi svo­kall­aðra akti­vista, sem er sam­heiti yfir þá sem telja sig ekki þurfa að fara eftir lögum og reglum því eigið rétt­læti er ofar þeim. Ef ég man rétt áttu allir helstu harð­stjórar síð­ustu aldar það sam­merkt að vera í sér­stakri bar­áttu fyrir rétt­læti. Þegar það er skoðað er sjón sann­an­lega sögu rík­ari.“