„Kannski er þetta svona í menntastofnunum sem ég hef aldrei komið í enda ómenntuð láglaunakona“

Sólveig Anna Jóns­dóttir lætur móðan mása um atburði síð­ustu daga innan verka­lýðs­hreyf­ing­ar­innar:

„Ýmsir gáf­aðir menn með mörg háskóla­próf hafa stigið fram í við­tölum á síð­ustu dögum, til að tjá sig um átökin í Alþýðu­sam­band­inu. Þar eru þeir eru beðnir um að útskýra og greina atburð­ina fyrir okkur ves­al­ing­unum. Þessir gáf­uðu menn eru oft­ast sam­mála hinnu bitru valda­klíku ASÍ: eng­inn mál­efna­legur ágrein­ingur, deilur snú­ast bara um per­sónur og völd.“

Hún bætir við:

„Það væri kannski hægt að skilja þessa und­ar­legu vits­muna­fá­tækt hinna gáf­uðu manna ef að risa­vax­inn und­ir­liggj­andi hug­mynda­fræði­legur ágrein­ingur innan ASÍ hefði farið hljótt eða jafn­vel verið ein­hvers konar leynd­ar­mál. En svo er nú aldeilis ekki. Ég hef margoft tjáð mig um þennan ágrein­ing um mark­mið og leiðir, í greinum í blöð­unum og í Facebook-statusum. Allt er þetta efni aðgengi­legt fræði­mönnum, heim­ildir sem að þeir geta plokkað sem ávexti af trjánum og unnið úr með sínum fræði­legu vinnu­brögðum.

Í sumar gekk ég meira að segja svo langt að skrifa greina­flokk í fjórum pörtum þar sem ég rek í ítar­legu máli, með vísun í ótal dæmi, bæði rætur og birt­ing­ar­myndir þess hvernig ASÍ hefur mis­heppn­ast að laga sig að nýjum straumum í stærstu verka­lýðs­fé­lögum okkar lands. En eng­inn þess­ara gáf­uðu manna hefur svo mikið sem vikið einu orði að skrifum mínum um við­fangs­efnið, það er líkt og að þau séu ekki til í þeirra augum. Það er mjög áhuga­vert og vekur áhuga­verðar spurn­ingar.

Til dæmis um það hvers vegna svo gáf­aðir menn, vænt­an­lega með mikla gáfu­manna-sjálfs­virð­ingu, gera í sífellu nokkuð sem þeir myndu vænt­an­lega hneyksl­ast á hjá nem­anda sem væri í nám­skeiði hjá þeim til að læra hvernig á að vera gáf­aður: Að mæta algjör­lega óles­inn í próf, vera ekki búinn að lesa neitt heima, standa á gati og skila þar í stað svara ein­hverju babbli upp­hugs­uðu á staðnum. En hvað veit ég, kannski er þetta einmitt svona í hinum virðu­legu mennta­stofn­unum sem ég hef reyndar aldrei komið í enda ómenntuð lág­launa­kona.“

Sóveig Anna segir að „það gladdi mig þó að hlusta á Sigrúnu Ólafs­dóttur félags­fræð­ing í dag í Silfrinu. Hún benti á að hugs­an­lega gæti verið ein­hver und­ir­liggj­andi mál­efna-ágrein­ingur. Kannski gæti hann snú­ist um það hvernig við eigum að skipta auði í sam­fé­lag­inu og, eins og hún orð­aði það, hversu mik­inn ójöfnuð erum við til í að sam­þykkja. Sigrún vís­aði til umræð­unnar víða um um heim um það hvers vegna vinstri­flokkar hafa skilið eftir lág­launa­fólk og farið í stað­inn að hugsa mest­megnis um áhuga­mál milli­stétt­ar­innar.

Sigrún dirfð­ist að velta því upp hvort þetta væri kannski ein „und­ir­alda“ þess sem er að spil­ast út fyrir framan okkur. Og hér er ein til­vitnun í Sigrúnu úr Silfri dags­ins sem að mér fannst góð:

„Kannski erum við að reyna að husga um hvort að viljum bæta sam­fé­lagið fyrir alla.“

Og: „Erum við að tala um ein­hverja grund­vall­ar­bylt­ingu á hvernig við skiptum lífsæ­gæðum og hvernig við skiptum kök­unni. Og þurfum við að byrja upp á nýtt?““